เจิ้งเจียหนิงถูกท่านอาจารย์ฉินตำหนิจนทั้งกายสั่นสะท้าน ความเย่อหยิ่งบนใบหน้าหายวับไปในพริบตา เหลือเพียงความอับอายและความโมโหโกรธา เธอถูกอาจารย์ตำหนิอย่างรุนแรงต่อหน้าธารกำนัลหลายต่อหลายครั้ง หมดหน้าหม้อตาไปแล้ว ในใจทั้งโกรธทั้งร้อนรน อยากจะผละออกไปจากสถานที่อันน่าอับอายแห่งนี้ให้เร็วที่สุดแทบจะทนไม่ไหว
แต่เมื่อคิดได้อีกชั้น เธอก็ยังไม่ยอมแพ้ กลับตัดสินใจอยู่ดูต่อไป จะได้เห็นกับตาสักหน่อยว่าสาวน้อยปากกล้าคนนี้ จะฝังเข็มสำเร็จหรือไม่ จะสร้างสิ่งที่เรียกว่าปาฏิหาริย์ได้จริงหรือไม่ หากล้มเหลวขึ้นมา ดูสิว่าเธอจะเหลือหน้ามีตาอยู่ท่ามกลางผู้คนได้อย่างไร
ท่านอาจารย์ฉินมองเจิ้งเจียหนิงอย่างเข้มงวดหนึ่งที แล้วจึงหันกลับมามองเจียงมู่เหยียน น้ำเสียงจริงจังและจริงใจ: “หนูน้อย ขอถามสักหน่อย ตอนหนูฝังเข็ม ฉันขอเป็นผู้ช่วยให้ได้หรือไม่?”
คำพูดของท่านอาจารย์ฉินทำให้ทุกคนต่างมองหน้ากันไปมา ไม่มีใครคาดคิดว่าท่านอาจารย์ฉินผู้ทรงเกียรติสูงส่ง ฝีมือแพทย์เลื่องชื่อระดับสุดยอด จะเอ่ยปากอาสาเป็นผู้ช่วยให้กับสาวน้อยอายุน้อยเช่นนี้เสียเอง
เจิ้งเจียหนิงที่อยู่มุมห้องยิ่งเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อและความไม่ยอมจำนน ริมฝีปากขยับเล็กน้อย แต่เพราะยังเกรงกลัวคำตำหนิก่อนหน้านี้ของท่านอาจารย์ฉิน สุดท้ายก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมาสักคำ
ท่านอาจารย์ฉินมองสีหน้าแปลกใจของทุกคน แล้วจึงเอ่ยอธิบายอย่างช้า ๆ:
“มิใช่ฉันไม่ไว้ใจวิชาแพทย์ของหนู แต่เพียงอาการป่วยของเซี่ยซีนั้นอันตรายยิ่ง การฝังเข็มที่สมองทนความผิดพลาดแม้เพียงเล็กน้อยไม่ได้ ฉันเป็นผู้ช่วย หนึ่ง เพื่อช่วยหนูควบคุมแรงและความลึกในการฝังเข็ม คอยเตือนให้หนูหลีกเลี่ยงจุดสำคัญ ทิ้งให้ทันเวลา สอง ฉันผ่านการรักษาอาการหนักเช่นนี้มาหลายครั้ง หากเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันระหว่างฝังเข็ม จะได้ช่วยหนูรับมือได้ทันท่วงที เพิ่มความมั่นใจให้อีกชั้นหนึ่ง เซี่ยซีก็มีโอกาสรอดมากขึ้น”