"รองหัวหน้าพรรค!"
โรงน้ำชาหลังหนึ่งนอกป่าเริงรมย์
สวินลวี่เดินเท้าอย่างรีบร้อนมาถึงเบื้องหน้าสวีหงไห่ พลางยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้ด้วยสีหน้าเขียวคล้ำ
"นี่อะไร?"
สวีหงไห่รับกระดาษมากวาดตามอง คิ้วขมวดน้อย ๆ โดยไม่รู้ตัว
"เมื่อครู่ศาลากลางส่งคนมามอบสิ่งนี้ให้พวกเรา บอกว่าให้เราส่งคนที่อยู่ในบันทึกไปให้ศาลากลางก่อนพลบค่ำ แถมยังข่มขู่ว่า หากไม่ยอมส่งคน ฉินต้งจะมาเอาตัวด้วยตนเอง..."
สวินลวี่กัดฟันกรอด ๆ กล่าว
"...ข้ารู้แล้ว ส่งคนไปเถอะ"
สวีหงไห่พลิกอ่านกระดาษในมืออย่างรวดเร็วเสร็จก็กล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"ส่งคนงั้นรึ?"
สวินลวี่ได้ยินก็ชะงัก ราวกับไม่เชื่อ "รองหัวหน้าพรรค เรา จะยอมส่งคนง่าย ๆ เช่นนี้รึ? ท่านไม่กลัวพี่น้องข้างล่างพากันใจเสียหรือ?"
"เช่นนั้น เจ้าอยากให้เขากลับมายังที่มั่นอีกครั้งและเกิดเรื่องแบบเมื่อคืนซ้ำรอยกระนั้นหรือ?"
สวีหงไห่จ้องเขาด้วยแววตาเยียบเย็น "หรือว่า เจ้าอยากให้เขาไปยังหมู่ตระกูลป่าฝนด้วยตนเอง จนรบกวนความสงบของหัวหน้าพรรคงั้นรึ?"
"ข้าน้อย ข้าน้อยไม่ได้หมายความเช่นนั้น!"
สวินลวี่รีบก้มศีรษะกล่าวอย่างหวาดกลัว
ไม่เพียงแต่เขาสัมผัสได้ถึงโทสะของสวีหงไห่แล้ว แต่ยังเป็นเพราะต่งป้าและพรรคพวกที่อารักขาเขาอยู่ใกล้ชิดได้วางมือไว้บนด้ามกระบี่แล้ว
"สวินลวี่ ข้าว่าฝีมือเจ้าไม่เห็นจะเก่งขึ้น แต่ความหยิ่งผยองกลับมากขึ้นไม่น้อย"
สวีหงไห่กล่าวด้วยน้ำเสียงไร้ความรู้สึก "นี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่ข้าให้เจ้า หากมีครั้งหน้าอีก จงกลิ้งกลับบ้านเกิดไปขายปลาซะ!"