หลายวันมานี้
ต่อให้เป็นชาวบ้านตามตลาดก็สัมผัสได้ถึงความแตกต่างของกรมจับกุมหกประตูแห่งอู๋จวิ้น
แข็งกร้าว เกรียงไกร ใจคอเหี้ยมโหด
ราวกับนี่คือกรมจับกุมหกประตูที่เลื่องลือจนผู้คนหวาดผวาอย่างแท้จริง
พวกนักเลงที่เคยเดินอาดๆ วางก้ามบนท้องถนนอย่างไร้ความเกรงกลัว ต่างอันตรธานหายไป หรือไม่ก็สงบเสงี่ยม หุบหางเข้าประตู ประหนึ่งหวาดระแวงจะดึงดูดความสนใจจากศาลากลาง
"หัวหน้าเจียง ไม่ได้พบกันเสียนาน บาดแผลของเจ้าหายดีแล้วหรือ"
เมื่อฉินต้งมาถึงศาลากลางตามปกติ เขากลับได้พบกับเจียงม่อที่ห่างหายไปนาน
ถ้าพูดตามจริง นับจากเจียงม่อได้รับบาดเจ็บจนถึงตอนนี้ นางไม่ได้มาศาลากลางถึงห้าวันแล้ว
"ลำบากหัวหน้าฉินเป็นห่วงแล้ว บาดแผลของข้าหายดีแล้ว"
เจียงม่อบนใบหน้าค่อนข้างซีดเผือดถึงกับฝืนยิ้มออกมา "ว่าแต่หลายวันนี้หัวหน้าฉินสร้างเรื่องได้ใหญ่โตนัก น่าเสียดายที่ข้าไม่มีโอกาสร่วมด้วย นับว่าน่าเสียดายนัก..."
"น่าเสียดายหรือ ข้ากลับคิดว่านี่ไม่ใช่เรื่องร้ายแต่อย่างใด"
ฉินต้งถอนหายใจเบาๆ เหมือนไม่อยากเอ่ยถึงเรื่องนี้มากนัก "ว่าแต่ เจ้ายังจำจั่วขุยที่ทำร้ายเจ้าได้หรือไม่"
"ย่อมจำได้ ได้ยินว่าจั่วขุยถูกเจ้าทุพพลภาพไปแล้ว ตอนนี้ถูกคุมขังอยู่ในคุก"
เจียงม่อได้ฟัง พลันสีหน้าพลันเคร่งขรึมลง
นางจะไม่มีทางลืมจั่วขุยได้อย่างไร
หากก่อนหน้านี้ฉินต้งไม่มาถึงทัน นางเกือบตายในเงื้อมมือของอีกฝ่ายแล้ว
"ไม่ผิด จั่วขุยถูกข้าทุพพลภาพแล้วคุมขังเข้าคุกจริงๆ และเหตุที่ข้าไม่ฆ่าเขา เป็นเพราะเขามีความสัมพันธ์ที่ไม่เป็นที่รับรู้กับลัทธิฟ้าเหลือง"