สองวันผ่านไปอย่างต่อเนื่อง
เรือขนส่งสินค้าล้วนแล่นจากแม่น้ำที่เชี่ยวกรากเข้าสู่ลำคลองได้อย่างราบรื่น ตามคำกล่าวของคนเรือ อีกครึ่งค่อนวันก็จะถึงเขตแดนอู๋จวิ้น
ลำคลองกว้างใหญ่มีเรือสัญจรไปมา แสดงภาพความคึกคักแต่เป็นระเบียบ
“วันนี้อากาศไม่เลวเลยนะ”
ฉินต้งสวมชุดลำลองบางเบาก้าวออกจากห้องเรือ เงยหน้ามองท้องฟ้าที่มีเมฆมาก
“ใต้เท้า ขอรับ ไม่ทราบว่ามีสิ่งใดให้ข้าช่วยเหลือหรือไม่”
จินตี๋พลันปรากฏตัวจากที่ใดไม่ทราบ แสดงท่าทีนอบน้อมค้อมตัว
ภาพนั้นทำให้เฉาปินที่มาถึงช้ากว่าหนึ่งก้าวและยืนอยู่ไม่ไกลนัก เส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปนขึ้นมา
ทั้งสองคนเหมือนฉินต้งตรงที่ไม่ได้สวมเครื่องแบบสีดำ สาเหตุหลักคืออากาศร้อนเกินไป
“ไม่จำเป็นต้องถึงเพียงนี้ ข้าเพียงรู้สึกอึดอัดในห้องเรือจึงออกมาสูดอากาศข้างนอก”
ฉินต้งโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
ในใจเขาเข้าใจดีว่าเหตุใดช่วงนี้จินตี๋และเฉาปินจึงประจบประแจงเขาเป็นพิเศษ
เหตุผลง่ายนิดเดียว
เขามอบโอสถรวบรวมปราณอันล้ำค่าให้ทั้งสองไป
ทำให้พวกเขาซึ่งติดอยู่ในขั้นหลอมกายามาตลอดปี ในที่สุดก็ทะลวงผ่านเข้าสู่ขั้นฝึกลมปราณได้
ด้วยบุญคุณอันยิ่งใหญ่เช่นนี้ ไม่น่าแปลกใจที่พวกเขาจะแสดงออกเช่นนั้น
“ใต้เท้า ขอรับ อยากได้น้ำต้มถั่วเขียวใส่น้ำตาลเย็น ๆ สักถ้วยแก้ร้อนในหรือไม่”
เฉาปินที่มาช้าถือเหยือกและถ้วยเดินมาถึงตรงหน้าฉินต้ง
“ข้าไม่ต้องการ เอาไปให้ฮูหยินเถอะ นางต้องการมากกว่าข้า”
ฉินต้งปฏิเสธน้ำใจของอีกฝ่ายอย่างนุ่มนวล
คนอื่นกลัวร้อน แต่เขาต่างออกไป