“ใต้เท้า ฮูหยินและคนอื่น ๆ ได้จัดการเรียบร้อยหมดแล้วขอรับ”
วันที่สิบห้าเดือนเจ็ด เหมาะแก่การออกเดินทาง
ท่าเรือเจียงตู
จินตี๋กระโดดลงมาจากดาดฟ้าเรือสินค้า ก่อนจะรีบสาวเท้าเข้าไปหารายงานฉินต้งด้วยสีหน้ากระตือรือร้น
“ลำบากเจ้าแล้ว”
ฉินต้งพยักหน้าเล็กน้อย พลางมองไปยังกลุ่มคนที่มาส่งอีกฝั่ง “เจ้ากับเฉาปินรออยู่ที่นี่ก่อน ข้าจะไปกล่าวคำอำลากับหัวหน้ามือปราบเฉินและคนอื่น ๆ”
พูดจบ
เขาก็สาวเท้าก้าวฉับ ๆ ตรงไปข้างหน้า
“หัวหน้ามือปราบเฉิน หัวหน้าจง แล้วก็หัวหน้าฉ่าย ขอบคุณทุกท่านที่สละเวลาอันมีค่ามาส่งข้า”
เมื่อฉินต้งมาถึงตรงหน้าเฉินเซียนและพรรคพวก ก็ประสานมือคารวะอย่างจริงจังทันที
หัวหน้าจงกับหัวหน้าฉ่ายที่เขาพูดถึง ไม่ใช่ใครอื่น หากแต่เป็นนายอำเภอคนใหม่ที่กรมส่วนภูมิภาคส่งมายังเจียงตู
“หัวหน้าฉินเกรงใจเกินไปแล้ว นี่เป็นมารยาทที่พวกข้าพึงกระทำ”
จงทงกับฉ่ายซินเห็นดังนั้นก็พากันประสานมือคารวะกลับด้วยความเคารพ ไม่กล้ามีท่าทีล่วงเกินแม้แต่น้อย
ถึงแม้เบื้องบนจะปิดข่าวการตายของหลี่เทียนโซ่วไว้อย่างมิดชิด แต่ก็ปิดบังพวกเขาซึ่งมาจากกรมส่วนภูมิภาคไม่ได้
ในใจพวกเขาล้วนรู้ดี
ฉินต้งที่อายุน้อยจนเกินไปตรงหน้า คือผู้ลงมือสังหารหลี่เทียนโซ่ว
แต่หลังจากเกิดเรื่อง นอกจากเขาจะไม่ต้องรับโทษแล้ว กลับถูกย้ายไปอู๋จวิ้นเพื่อหลบกระแสอีก
นั่นก็พอจะเห็นถึงระดับความสำคัญที่เบื้องบนให้เขาแล้ว
“หัวหน้าฉิน ขอให้เดินทางปลอดภัย หากมีเวลากลับมาเยี่ยมเยียนด้วย เพราะอย่างไรเสียเจียงตูก็คือบ้านของเจ้าเสมอ”