"หัวหน้าโจว!"
"หัวหน้าโจวมาแล้ว!"
เหล่าพนักงานสืบสวนลานหน้า เมื่อเห็นผู้ที่อยู่ตรงประตู ก็พากันส่งเสียงโห่ร้อง ราวกับอีกฝ่ายเป็นดั่งดาวเด่นที่มาเพื่อช่วยให้รอดพ้นจากวิกฤต
"อา~ หัวหน้าโจวมาแล้วรึ?"
เมื่อเห็นโจวกันที่เดินเข้ามาภายใต้การห้อมล้อมของเหล่าพนักงานสืบสวนมากมาย ฉินต้งก็เพียงเหลือบมองเขาด้วยท่าทีไม่ยี่หระ
เขาเคยได้ยินเจียงม่อเล่าถึงคนผู้นี้
ทั้งวันเอาแต่เสพสุขบันเทิง ไม่ทำการงานให้เป็นประโยชน์
"หัวหน้าฉินสินะ? ตั้งแต่เมื่อใดที่กรมจับกุมหกประตูแห่งอู๋จวิ้น กลายเป็นที่ที่เจ้าจะกางร่มบังฟ้าแต่ผู้เดียว?"
โจวกันจ้องมองฉินต้งด้วยสีหน้าเคร่งเครียด พลางกล่าว "กระดูกเก่าแก่อย่างข้า แม้ปกติจะไม่ค่อยยุ่งเรื่องใด แต่กรมจับกุมหกประตูแห่งอู๋จวิ้น ก็มิใช่ที่ให้หัวหน้าคนใหม่อย่างเจ้าบังอาจอาจหาญได้!"
เขาอายุราวสี่สิบเท่านั้น ร่างกายยังคงแข็งแรง จะเรียกว่ากระดูกเก่าแก่เลยก็มิได้
คำพูดนี้ ล้วนเป็นการโอ้อวดความอาวุโสต่อหน้าฉินต้งนั่นเอง
"หัวหน้าโจว มิทราบวันนี้ลมอะไรถึงหอบให้ท่านมาที่นี่ได้?"
ยังไม่ทันที่ฉินต้งจะเอ่ยปาก เจียงม่อก็ได้โต้ตอบกลับไปด้วยวาจาเสียดสีทันที
ยามปกติเมื่อศาลากลางมีเรื่อง กลับไม่เคยเห็นเขาตื่นตัวถึงเพียงนี้ แม้กระทั่งเฉยเมยไม่ยินดียินร้าย
บัดนี้ฉินต้งฉวยโอกาสจัดการกวาดล้างระเบียบพนักงานสืบสวนในศาลากลาง เขากลับกระโจนออกมาอย่างฉับพลันเพื่อ "ผดุงความยุติธรรม"
เดิมที นางก็ดูแคลนคนเช่นโจวกันอยู่แล้ว ยิ่งทวีความชิงชังโดยไม่ปิดบัง
"ฮี่ฮี่ ในเมื่อหัวหน้าฉินผู้เป็นถึงน้องพี่ร่วมสาบาน เอ่ยปากจะสังหารก็สังหารเสียได้ หากข้าไม่มาอีก ใครจะรู้ว่าหัวหน้าฉินผู้ยิ่งใหญ่ จะรวบรัดพี่น้องในศาลากลางเราไปเสียหมดสิ้นเพียงลำพังหรือไม่"