“…ขออภัยด้วยเจ้าหัวหน้าฉิน ข้าไม่คิดว่าทางบ้านจะดึงเจ้าเข้ามาพัวพันด้วย”
หลังเจียงหาวเดินจากไป เจียงม่อที่ยืนเผชิญหน้ากับฉินต้งเพียงลำพังเงียบงันไปครู่ใหญ่ จึงค่อย ๆ เอ่ยขึ้น
เนื่องจากไม่มีโอกาสได้ไล่โทษเจียงหาวต่อหน้า เธอจึงหันไปหาพี่ชายใหญ่อย่างเจียงเยี่ยนทันที
ในใจนางแจ่มชัดดีว่า ในฐานะประมุขรุ่นถัดไปของตระกูลเจียง แทบไม่มีเรื่องใดลอดเลี่ยมสายตาของเขาได้
ต่อมานางจึงได้รู้จากปากเจียงเยี่ยนว่า แท้จริงแล้วทางบ้านลวงหลอนางไว้ แอบลับมือกับสามตระกูลหลู่ จู จาง คิดจะใช้ฉินต้ง หรือจะพูดก็คือใช้กรมจับกุมหกประตู เป็นหอกทะลวงนำแนวเพื่อล้มล้างตระกูลกู้
เพราะแม้จะล้มเหลว พวกเขาก็ไม่เสียอะไรอยู่ดี
ยิ่งน่าเวทนากว่านั้นคือ
ตลอดเวลาที่เธอถูกปิดหูปิดตา ตัวนางเองก็เป็นเพียงหมากที่ถูกสละเหยื่อของตระกูล
สิ่งที่เรียกว่าความผูกพันทางสายเลือด แท้จริงแล้วเปราะบางและน่าขันที่เพียงใด เมื่อวางเทียบกับผลประโยชน์ของตระกูล
ที่เจียงเยี่ยนทำให้นางรู้สึกแปลกแยกนั้นไม่น่าแปลกใจ ด้วยพี่ชายใหญ่ก็เป็นคนแบบนั้นมาตลอด
หากแต่สิ่งที่หนักหน่วงทรมานยิ่งกว่า คือแม้แต่พี่ชายรองที่สนิทที่สุดอย่างเจียงหาวก็ทรยศนางเช่นกัน
กระนั้นเจียงเยี่ยนกลับบอกนางอย่างเยือกเย็นเสียจนเห็นได้ชัด
ทุกอย่างนี้ล้วนเพื่ออนาคตของตระกูลเจียง
ในเมื่อเกิดเป็นคนเจียง ไม่ว่าวันใดก็ต้องแบกภาระแห่งตระกูลนี้ไว้
“ก็ยังดี เมื่อต่อจากนี้ข้ากับตระกูลเจียงของเจ้าก็ไม่มีกิ่งก้านสัมพันธ์ใดต่อกันอีกแล้ว”
ปฏิกิริยาของฉินต้งยังคงเย็นชาดังเดิม
แท้จริงแล้วเขาไม่โทษเจียงม่อ นับปลายเหตุนางก็เป็นผู้ถูกสละเหยื่อให้ตระกูลเจียงคนหนึ่ง ยากจนน่าสมเพช