เป็นไปได้ว่าฉินต้งมักให้ความรู้สึกซื่อตรงจนติดเป็นภาพจำแก่ผู้คน
ต่อให้เขาได้เป็นพนักงานสืบสวนเต็มขั้นของกรมจับกุมหกประตูแล้ว คนพวกนี้ก็ยังไม่คิดจริงจัง
น่าเสียดายที่พวกเขาดูจะลืมไปแล้วว่ากรมจับกุมหกประตูคือที่ใด และพนักงานสืบสวนเต็มขั้นเป็นคนเช่นไร
พูดอย่างไม่เกรงใจ
หากพนักงานสืบสวนเต็มขั้นต้องการเล่นงานชาวบ้านธรรมดาสักคน ล้วนเป็นเรื่องง่ายดายยิ่ง
บอกว่าเจ้าขโมยเงิน เจ้าก็ขโมยเงิน บอกว่าเจ้ามีความผิด เจ้าก็มีความผิด
กล้าไม่ยอมงั้นหรือ?
จับมาทุบเสียยกหนึ่งก่อน แล้วโยนเข้าคุกค่อย ๆ ทรมาน จะไปฟ้องร้องที่ใดก็ไร้ประโยชน์!
ฉินต้งไม่แสดงฤทธิ์ พวกนี้คงเห็นพนักงานสืบสวนเต็มขั้นเป็นคนใจดีกันแล้วกระมัง?
“เจ้า เจ้าใส่ร้ายข้า?”
หวังอิงได้สติกลับมา ถึงขั้นไม่สนใจความเจ็บจากขาหัก จ้องมองฉินต้งด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ
“ใช่ แล้วอย่างไร? ไอ้สารเลว!”
ฉินต้งหัวเราะเย็น ไม่คิดเสียเวลาพูดกับหวังอิงอีก คว้าฝักดาบฟาดลงไปหนึ่งลมหายใจหกครั้งอย่างแรง
การใส่ความก็แค่หาข้ออ้างอันชอบธรรมให้ตนได้จัดการอีกฝ่ายเท่านั้น
ขอเพียงไม่ตีหวังอิงตายคาที่ ต่อให้เบื้องบนรู้เข้า ก็ไม่สืบสวนเอาความมากนัก
เรื่องพรรค์นี้ในกรมจับกุมหกประตูช่างพบเห็นได้บ่อยนัก
แน่นอน
หากไปเตะถูกเหล็กหนาเข้า ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
“เฮ้อ ฉินต้งนี่ตีแรงเกินไปแล้วกระมัง?”
“ดูท่าทางนั่น เขาจะไม่ตีหวังอิงตายจริง ๆ แน่หรือ?”
“คาดไม่ถึงว่าฉินต้งยามปกติดูซื่อ ๆ พอเอาจริงกลับโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้”