ตอนที่เขาทุบตีหวังอิงอยู่นั้น เขาเองก็ยังคลางแคลงใจกับเรื่องหนึ่งมาโดยตลอด
อีกฝ่ายเอาความกล้ามาจากไหน บังอาจมารนหาที่ตายกับเขา?
ก่อนหน้านี้เขายังเป็นแค่มือปราบสมทบก็ว่าไปอย่าง แต่บัดนี้เขาได้เลื่อนขั้นเป็นพนักงานสืบสวนอย่างเป็นทางการแล้ว อีกฝ่ายกลับยังกล้าทำเช่นนี้อีก
พึงรู้เถิดว่าแม้แต่มือปราบสมทบ ผู้คนในพรรคก็ยังไม่ใคร่หาเรื่องด้วย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพนักงานสืบสวนทางการที่อยู่เหนือกว่ามือปราบสมทบ
แต่หวังอิงกลับทำราวกับคนเสียสติ หากหาได้มีสิ่งใดผิดปกติในตัวเขาไซร้ ต้องมีผู้ชักใยอยู่เบื้องหลังเป็นแน่
และผู้ที่บงการหวังอิงได้ นอกจากโจวเฟิงแล้วยังจะเป็นใครได้อีก?
"นี่เจ้ากำลังระแวงว่าข้าจงใจบงการหวังอิงหรือ?"
บัดนี้โจวเฟิงสงบสติอารมณ์ลงมาได้มากแล้ว ย่อมฟังออกว่าคำพูดของฉินต้งแฝงนัยอะไรไว้
"มิใช่หรือ?"
ฉินต้งเอ่ยด้วยสีหน้าเย้ยหยัน "หัวหน้าหอโจว แม้ข้าจะไม่รู้ว่าเจ้ากำลังคิดแผนการอันใดอยู่ แต่เจ้าคงต้องผิดหวังเป็นแน่ บัดนี้ข้าหาใช่คนที่เจ้าจะมาจัดการตามอำเภอใจได้อีกต่อไป"
"...ดีนัก! ดีนัก!"
โจวเฟิงฟังจบก็ถึงกับเงียบไปชั่วขณะ สุดท้ายจึงมองลึกไปยังฉินต้งแวบหนึ่ง และถึงกับปรบมือให้
"สมแล้วที่เจ้าได้เป็นพนักงานสืบสวนทางการ อย่างไรเสียก็ต้องมีของติดตัวอยู่บ้าง แต่น่าเสียดาย หนังชั้นนี้อาจรักษาชีวิตเจ้าไว้ไม่ได้!"
"จะรักษาได้หรือไม่ หาใช่เรื่องที่เจ้าจะตัดสิน"
ฉินต้งกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
"เช่นนั้นก็คอยดูกันต่อไป!"