“หัวหน้าฉิน ไม่คิดว่าเราจะได้พบกันในสถานการณ์แบบนี้……”
หลังคนของสามตระกูลใหญ่คือลู่ จู และจางเดินจากไป เสียงคุ้นหูก็ดังขึ้นข้างหูฉินต้ง
เมื่อหันตามเสียงไปมอง เจียงหาวไม่รู้เมื่อไรที่เดินออกมาจากมุมมืด ใบเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์
“ก็ศิษย์พี่เจียงที่สองนี่เอง ผมนึกว่าท่านจะไม่ยอมออกมาเสียอีก”
ฉินต้งพยักหน้าอย่างเฉยเมย พร้อมทั้งสายตาเลาะผ่านเจียงหาวไปมองเจียงเยี่ยนที่ยืนอยู่มุมด้านหลัง
เจียงเยี่ยนเมื่อสังเกตเห็นสายตาของเขา ก็แสยงยิ้มอย่างอ่อนโยน
“เรื่องมันเกิดขึ้นเร็วเกินไป ผมก็ไม่คิดว่าหัวหน้าฉินจะลงมือกับตระกูลกู้ทันที กระทั่งกู้ชังไห่ยังต้องจบชีวิตอยู่ในมือของท่าน จนผมตกใจอยู่นานโดยไม่อาจหวนคืนสติได้……”
เจียงหาวมองฉินต้งด้วยใจที่ปั่นป่วน
คืนนี้
เขาไม่เพียงได้เป็นพยานถึงการล่มสลายของตระกูลกู้ แต่ยังได้เห็นการกำเนิดของหลี่เสวียนเช่อคนที่สองอีกด้วย
นี่น่ะรึ ปรมาจารย์ในวัย 18 ปี!
เขาเองก็ไม่รู้ว่านี่เพราะสายตาของหลี่เสวียนเช่อดีเยี่ยม หรือเพราะฉินต้งนั้นอสูรกายน่าเกรงขามเกินไปกันแน่
ตลอดหลายปีที่ท่องเที่ยวไปทั่วแม่น้ำและเขาใหญ่
เขาไม่เคยพบหนุ่มน้อยที่มีพรสวรรค์เหนือกว่าฉินต้งเลยสักคน
อีกทั้งคนอื่นล้วนมีร่องรอยการเติบโตให้ไล่ตาม แต่ชายหนุ่มคนนี้กลับปรากฏตัวขึ้นเสียฉะนั้นเหมือนแตกออกจากก้อนหิน
เมื่อไม่กี่เดือนก่อนยังเป็นแค่มือปราบสมทบยากจนไร้พ่อแม่ แต่เพียงไม่กี่เดือนผ่านไปก็กลายเป็นผู้ทรงพลังขั้นปรมาจารย์เสียฉิบหาย
ใครกันและจะไม่มึนงง
“ศิษย์พี่เจียงมีธุระอะไรหรือ”
ท่าทีของฉินต้งกลับเย็นชาผิดปกติ ไม่มีหลังใบของความอบอุ่นเมื่อก่อนเหลืออยู่เลย