“แทบตายกันไปเลยล่ะ ของเฒ่าเช่นเจ้า……”
วินาทีที่ดาบอัสนีเร้นทะลวงเข้าทะลุหทัยของกู้ชังไห่ ฉินต้งผู้เต็มกายเปื้อนโลหิตก็เอียงคอโค้งลงข้างหูนางแล้วพูดต่อเบา ๆ เช่นนั้น
ปูด!
คำพูดเพิ่งจบลง
กระบี่ก็ถูกดึงออกจากอกของกู้ชังไห่ พร้อมปลุกเกล็ดน้ำแข็งให้โปรยปรายเต็มฟ้าตกกระจายลงทั่วกายฉินต้ง
แวบเดียวนั้น
ฟ้าดินก็กลับคืนสู่ปกติ ดุจความที่เพิ่งเกิดขึ้นเป็นเพียงสุบินฝัน
มองกู้ชังไห่นอนแน่นิ่งไร้ลมหายใจอยู่บนพื้น ฉินต้งจึงก้มลงเก็บดาบมังกรกระจอกจากพื้นแล้วไม่ลังเลที่จะฟันคอของนางขาด
บรรดาผู้ที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยตาตนเองต่างขนหัวลุก สายตาที่มองฉินต้งล้วนเต็มไปด้วยความตกตะลึงและหวาดหวั่น
กู้ชังไห่ตายไปเช่นนี้เลยหรือ?!
ล้อเล่นอะไรกัน!
ต้องรู้ไว้ว่ากู้ชังไห่นั้นคือผู้ทรงพลังแห่งขั้นปรมาจารย์โดยแท้!
หากมิได้เช่นนั้น ตระกูลกู้จะมีชื่ออยู่หัวสุดของสี่ตระกูลแห่งอู๋จวิ้นไฉน?
แต่ที่น่าสะพรึงยิ่งกว่าคือฉินต้งกลับสังหารนางลงได้!
ฉินต้งคือผู้ใด?
เป็นเพียงพนักงานสืบสวนชั้นเงินแห่งกรมจับกุมหกประตู ผู้ดำรงตำแหน่งหัวหน้ามือปราบของอู๋จวิ้นได้ไม่ถึงหนึ่งเดือน
ที่สำคัญที่สุด นางอายุเพียงเท่าใดกัน?
แต่ฉินต้งกลับต่อหน้าคนทั้งมวล ไม่เพียงสังหารกู้ชังไห่ด้วยมือตนเอง ยังฟันคอของนางขาดอีกด้วย!
เช่นเดียวกับเจียงหาว!
ในใจของทุกคนล้วนแล่นชื่อหนึ่งผุดขึ้นมา
หลี่เสวียนเช่อ!
มองไปทั่วต้าเซี่ยทั้งแผ่นดิน ก็มีแต่หลี่เสวียนเช่อเท่านั้นที่ในวัยเท่านี้จะมีพลังสยองขนาดนี้ได้!
แต่ฉินต้งผู้เป็นศูนย์กลางของทุกสายตากลับไม่เอาใจใส่สายตารอบด้านเลย เขาชักดาบมังกรกระจอกขึ้นแล้วเดินตรงไปยังหอโถงด้านหน้า