เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น
ฉินต้งเดินทางไปยังกรมจับกุมหกประตูพร้อมกับโม่หย่ง
เนื่องจากพักอยู่ที่บ้านโม่หย่งไม่สะดวกต่อการฝึกฝนวรยุทธ หลังจากดื่มสุราเมื่อคืนเขาจึงกลับห้องนอนพักผ่อนทันที
และนี่ก็เป็นการนอนหลับที่สบายที่สุดของเขาในช่วงหลายวันที่ผ่านมา
"ศิษย์พี่ฉิน! พวกเรามาแล้ว"
ทันทีที่ถึงกรม ฉินต้งก็พบกับหวังอันและหลิงอี้ซึ่งเดินสวนมา
หลิงอี้ดูตื่นเต้นเป็นพิเศษ ราวกับรอคอยมานานแล้ว
"มาแล้วก็ดี อีกสักครู่ไปรับกระบองน้ำดับเพลิงที่คลัง แล้วตามข้าไปตรวจตราถนน"
ฉินต้งไม่สนใจสายตาของคนรอบข้างแม้แต่น้อย พยักหน้ายิ้มให้หลิงอี้
ข่าวคราวความเคลื่อนไหวภายในกรมไม่มีทางปิดบังผู้คนได้
เมื่อมือปราบสมทบคนอื่นรู้ว่าฉินต้งเลือกหวังอันกับหลิงอี้เป็นลูกน้อง นอกจากตกตะลึงแล้ว ส่วนใหญ่ก็มีแต่ความไม่พอใจและดูถูกเหยียดหยาม
เพียงแต่พวกเขาไม่กล้าแสดงออกต่อหน้าฉินต้ง แต่ลับหลังก็อดไม่ได้ที่จะซุบซิบนินทา
เพราะอย่างไรเสียฉินต้งก็ยอมเลือกคนโง่กับคนขี้โรคแต่ไม่เลือกพวกเขา นี่มิใช่การดูถูกพวกเขาอย่างโจ่งแจ้งหรอกหรือ?
"ขอรับ!"
หลิงอี้ฟังแล้วก็ตื่นเต้นอย่างยิ่ง รีบพาหวังอันไปยังคลังทันที
เขารู้ดีแก่ใจว่ามือปราบสมทบคนอื่นมองตนกับหวังอันอย่างไร
แต่เขาก็อยากจะเอาชนะคำสบประมาท พิสูจน์ให้เห็นว่าตนไม่ใช่คนไร้ค่าที่ไม่มีใครต้องการ!
ส่วนหวังอัน… เขาไม่รู้อะไรเลย
หลังจากเช็คชื่อได้ไม่นาน
ฉินต้งก็นำหวังอันและหลิงอี้ไปยังถนนหินเขียว
ผู้คนที่สัญจรไปมาบนถนน เมื่อเห็นฉินต้งสวมเครื่องแบบสีดำเหน็บดาบที่เอว ด้านหลังยังมีหวังอันกับหลิงอี้ร่างสูงและผอมแบกกระบองน้ำดับเพลิงตามมา โดยทั่วไปต่างพากันหลีกเลี่ยงราวกับกลัวว่าจะหลบไม่ทัน