"โย่วเหนียง!"
ฉินต้งมาถึงบ้านของโม่หย่งในยามบ่ายแก่
เพื่อแสดงความขอบคุณ ระหว่างทางเขายังได้เตรียมของกำนัลมาด้วย
สุราชั้นดีหนึ่งไห ผ้าฝ้ายหนึ่งพับ และของแห้งอีกหนึ่งหีบ
มอบให้โม่หย่ง หลิวซื่อ และบุตรชายคนเล็กของทั้งคู่ตามลำดับ
"ท่านพี่ต้ง ในที่สุดท่านก็มาหาข้าเสียที"
ซูโย่วเหนียงดูเหมือนจะรอคอยมานานแล้ว พอได้ยินเสียงเคลื่อนไหว นางก็รีบรุดออกมาทันที
หากมิใช่เพราะหลิวซื่อและบุตรชายของโม่หย่งอยู่ด้วย เกรงว่านางคงจะพุ่งเข้ากอดฉินต้งไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
"ท่านน้าหลิว ต้องเหนื่อยดูแลโย่วเหนียงแล้ว น้ำใจเล็กน้อยนี้โปรดรับไว้ด้วยเถิด"
ฉินต้งยิ้มให้ซูโย่วเหนียง แล้วจึงส่งของกำนัลส่งมอบให้แก่หลิวซื่อ
"อาต้ง เจ้าเด็กคนนี้เกรงใจเกินไป มาหาก็มา เหตุใดต้องนำของพวกนี้มาด้วย..."
หลิวซื่อเป็นสตรีผู้อ่อนโยนและรู้ความ ดูออกว่าฉินต้งมีฐานะทางบ้านเช่นไร จึงเอ่ยปากปฏิเสธอย่างนุ่มนวลครั้งแล้วครั้งเล่า
"ท่านน้าหลิวโปรดรับไว้เถิด ก่อนหน้านี้ข้าได้สร้างผลงานใหญ่ให้แก่ศาลากลาง ศาลากลางได้มอบรางวัลแก่ข้าถึงเจ็ดสิบตำลึง มิหนำซ้ำหากปราศจากการช่วยเหลือของท่านลุงโม่ ข้าก็คงยังไม่มีวันนี้..."
ฉินต้งพูดเกลี้ยกล่อมอยู่นาน สุดท้ายหลิวซื่อจึงยอมรับของกำนัลอย่างเสียมิได้
นางรู้ดีว่าฉินต้งและซูโย่วเหนียงมีเรื่องจะพูดคุยกัน
หลังจากรับของแล้ว นางจึงหาข้ออ้างพาบุตรชายกลับไปยังห้องพัก
"ท่านพี่ต้ง ข้าคิดถึงท่านยิ่งนัก!"
เมื่อทั้งสองจากไป ซูโย่วเหนียงก็ไม่ต้องเกรงใจอีกต่อไป พุ่งตัวเข้าใส่ทันที