[เจ้าบำเพ็ญวิชากระบี่ไร้รูปอย่างตั้งใจ ญาณหยั่งรู้ขั้นสมบูรณ์ถูกปลุก ความชำนาญกระบี่ไร้รูป +1]
[ผู้ถือร่าง: ฉินต้ง]
[ภูมิ: ปรมาจารย์ขั้นกลาง]
[วิทยายุทธ์: ……คัมภีร์ตุ้นเจี่ยสวรรค์เชี่ยวชาญ (1/100), เคล็ดกระบี่นรกเก้ามรรตัยเชี่ยวชาญ (5/100), คัมภีร์ปฐมบรรพ์ลึกลับขั้นเล็ก (1/50), คัมภีร์สงครามสุขสันต์ขั้นเล็ก (16/50), กระบี่ไร้รูปขั้นเล็ก (32/50)]
เมื่อแสงอาทิตย์สายแรกยามเช้าส่องประกายมาถึงใบหน้าของฉินต้ง
เขาผู้จมดิ่งอยู่ในสภาวะฝึกกระบี่ก็เปิดเปลือกตาขึ้นช้า ๆ มือหมุนดอกกระบี่เป็นวงกลมอย่างคล่องแคล่วแล้วระบำใส่ฝักอย่างสะอาดสะอ้าน
นับจากออกเดินทางจากอู๋จวิ้นมาเวลาก็ล่วงเลยมาแล้วครึ่งเดือน
ตราบใดที่ยังมีเวลา เขาย่อมทุ่มเทให้กับการบำเพ็ญ
มีที่ฝึกกระบี่ก็ฝึกกระบี่ ไม่มีที่ก็บำเพ็ญวิชาอื่นแทน
แท้จริงเขาตั้งใจจะรีบบำเพ็ญเคล็ดกระบี่นรกเก้ามรรตัยจนถึงขั้นสมบูรณ์ให้ได้ก่อน
แต่เมื่อพบว่าบำเพ็ญทั้งวันความชำนาญเพิ่มขึ้นเพียงหนึ่งสองจุด เขาจึงตัดสินใจเปลี่ยนไปบำเพ็ญวิทยายุทธ์อื่นทันที อย่างน้อยก็ทำให้เขาทะลวงผ่านสู่ปรมาจารย์ขั้นสูงได้เร็วขึ้น
"สมกันเป็นท่านชายฉินจริง ๆ ยามที่ผู้อื่นพักผ่อนท่านยังขะมักเขม้นฝึกวิชาต่อไป ไม่ผิดหรอกที่อายุเพียงเท่านี้กลับได้ชื่อจารึกอันดับหนึ่งแห่งทำเนียบปฐพี"
ข้างหู
เสียงของเพ่ยปู้อีทั้งเกรงใจและเฉื่อยชาก็ดังแผ่วเบาขึ้นจากด้านหลัง
"ข้ากับเจ้าไม่เคยรู้จักกันมาก่อน เจ้าจำหน้าข้าได้อย่างไร?"
ฉินต้งมิได้หันหลังกลับ ชื่นชมดวงอาทิตย์ขึ้นยามไกลโพ้นอยู่อย่างเดียว แสงแดดส่องลงบนผิวน้ำแม่น้ำระยิบระยับย่อมเต็มไปด้วยความงดงามเป็นอย่างอื่น
"ขอเพียงเคยศึกษาเรื่องราวของท่านอย่างจริงจังย่อมจำได้ไม่ยาก ยิ่งไปกว่านั้นวรยุทธ์ของท่านชายฉินเป็นเล่าลือ พิเศษเสียจนเพียงแวบเดียวก็ลืมยาก……"