"คฤหาสน์หลังใหญ่ช่างอยู่สบายยิ่งนัก"
รุ่งเช้าตื่นมา เพียงผลักหน้าต่างก็มองเห็นสวนหลังบ้านเขียวขจีงดงาม เปี่ยมชีวิตชีวา
ศาลาและพลับพลาลดหลั่นกันเป็นระเบียบ ภูผาจำลองและธารน้ำไหลรินสอดประสานกลมกลืน
ใต้ต้นไม้ใหญ่ยังมีชิงช้าแขวนไว้ ไม่แปลกที่เมื่อวานซูโย่วเหนียงกับพวกนางจะเพลิดเพลินอยู่ในสวนหลังบ้านจนลืมเวลา
ฉินต้งสวมชุดเครื่องแบบสีดำขลิบทองแดงสะอาดเรียบร้อย คาดป้ายประจำตัวและกระบี่เหน็บไว้ที่เอว ก่อนเดินออกจากห้องโถงใหญ่ที่โอ่โถงสว่างไสว
ด้วยเวลายังเช้าตรู่
ซูโย่วเหนียงกับพวกนางซึ่งอ่อนล้าจากการเดินทางและเพิ่งทำความสะอาดคฤหาสน์เสร็จ ต่างยังไม่ตื่น
แต่จินตี๋กับเฉาปินกลับเริ่มฝึกวรยุทธ์ที่ลานหน้าบ้านแล้ว
หนทางยุทธภพ หากไม่รุดหน้าก็คือล้าหลัง
พวกเขาลำบากกว่าจะอาศัยโอสถรวบรวมปราณทะลวงผ่านเข้าสู่ขั้นฝึกลมปราณได้ จึงใส่ใจการฝึกฝนมากขึ้นเป็นธรรมดา
"ใต้เท้า!"
เมื่อเห็นฉินต้งเดินออกมา ทั้งสองก็หยุดฝึกทันที ก้าวเข้ามาคารวะอย่างนอบน้อม
"พวกเจ้าฝึกต่อเถิด ข้าจะออกไปเดินเล่นข้างนอก หาซื้ออาหารเช้าติดมือกลับมา"
ฉินต้งโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
"ใต้เท้า งานเล็กอย่างซื้ออาหารเช้า ต่อไปให้ผู้น้อยจัดการเถิดขอรับ"
จินตี๋ยังคงประจบเอาใจเหมือนเคย
"ใช่แล้วใต้เท้า ให้พวกเราติดตามท่านไปด้วยเถิด ระหว่างทางมีสิ่งใดจะได้สั่งใช้พวกเราได้ทันท่วงที"
เฉาปินไม่ยอมตกเป็นรองเอ่ยบ้าง
"ไม่จำเป็น บ้านเรายังต้องมีคนอยู่เฝ้าปกป้องฮูหยินกับพวกนาง พวกเจ้าพักอยู่ที่บ้านอย่างสบายใจเถิด"