“ฆ่า!”
เฉินเซียนเดือดดาลถึงขีดสุด ระงับโทสะไม่อยู่อีกต่อไป ฟาดดาบใส่หลิวกันโดยไม่ลังเล!
คมดาบอาบไอปราณทะลวงโต๊ะเบื้องหน้าหลิวกันแตกกระจาย พริบตาเดียวก็จ่อถึงศีรษะอีกฝ่าย
ท่ามกลางสถานการณ์คับขันดุจเส้นผมบังภูเขา
หลิวกันเพียงยื่นสองนิ้วออกมาก็หนีบคมดาบที่เฉินเซียนฟันลงมาตรงหน้าไว้ได้อย่างแม่นยำ
“นี่มัน…”
เฉินเซียนเบิกตาโพลง ราวกับไม่เชื่อสายตาตัวเอง
ดาบของเขา!
ถึงกับถูกหลิวกันใช้สองนิ้วที่เปล่งแสงสีเหลืองอ่อนหนีบเอาไว้!
“ท่านหัวหน้าเฉิน แย่แล้ว ด้านนอกจู่ๆ ก็มีกลุ่มคนร้ายหลั่งไหลเข้ามา กำลังบุกฆ่าพวกเรา!”
นอกประตู
จู่ๆ ก็มีคนคนหนึ่งกระเสือกกระสนพุ่งพรวดเข้ามาในห้องส่วนตัว
“แย่แล้ว! นี่มันกับดัก!”
มาถึงขั้นนี้ เฉินเซียนจะยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นได้อย่างไร
นี่คือกับดักที่หลิวกันใช้ตัวเองเป็นเหยื่อ ล่อให้พวกเขามาติดกับชัดๆ!
เคร้ง——
เสียงคมชัดและทึบต่ำดังประสานกัน
คมดาบที่ถูกหนีบในนิ้วมือของหลิวกันพลันหักสะบั้นลงทันใด
“น่าเสียดายที่เจ้ารู้ตัวช้าไป”
หลิวกันตวัดเศษคมดาบที่หนีบไว้ในมือ ปาใส่เฉินเซียนที่ตั้งตัวไม่ทัน
“ท่านหัวหน้า ระวัง!”
เมื่อเศษคมดาบจวนจะพุ่งเข้าใส่เฉินเซียน เงาร่างหนึ่งก็พุ่งปรี่เข้ามาขวางหน้าเขา
“ป๋อซานโหย่ว!”
เมื่อเฉินเซียนได้สติ ใบหน้าพลันเปลี่ยนสี รีบตรวจดูอาการของอีกฝ่าย
“ท่านหัวหน้า ทุกอย่างเป็นความผิดของข้าน้อยเอง…”
เศษคมดาบปักทะลุกลางอกของป๋อซานโหย่วโดยบังเอิญ เขากุมมือเฉินเซียนไว้แน่น เสียงสั่นพร่าเอ่ยปาก แต่พูดไม่ทันจบ หัวก็พับตายลงทันที
“ทุกคนออกจากห้องไป! รวมกำลังกันตีฝ่าออกไป!”
มองดูป๋อซานโหย่วที่ตายต่อหน้า เฉินเซียนรู้สึกเพียงวิงเวียนศีรษะชั่วขณะ ต่อมาเขาบังคับจิตใจให้สงบลง ตวาดใส่เหล่าพนักงานสืบสวนที่งุนงงอยู่รอบข้างด้วยความเกรี้ยวกราด
ทันใดนั้น
เขาก็วางร่างของป๋อซานโหย่วลง คว้าดาบหักขึ้นมา แล้วพุ่งเข้าใส่หลิวกันอีกครั้ง!
ทั้งหมดก็เพื่อให้พนักงานสืบสวนคนอื่นๆ ได้ถอยออกจากห้องและตีฝ่าหนีออกไป!
“ไร้ประโยชน์ ด้านนอกล้วนเป็นคนของข้า คืนนี้พวกเจ้าทั้งหมดต้องตายที่นี่!”