"หวังอิง ไอ้สารเลว หลายวันนี้แกหายหัวไปไหน ไม่เห็นแม้แต่เงา..."
เขตที่มั่นพรรคชิงเหอ
หวังอิงที่ศีรษะยังพันผ้าพันแผลอยู่ กำลังคร่ำเคร่งอยู่หน้าโต๊ะพนัน ใบหน้าช้ำบวมเต็มไปด้วยความลังเล ราวกับกำลังตัดสินใจว่าจะวางเดิมพันสูงหรือต่ำดี
ทันใดนั้นก็มีคนกระชากไหล่เขาอย่างแรง พูดจากระโชกโฮกฮาก
"อ้อ... ที่แท้ก็ท่านสุนัขนี่เอง ข้า... ช่วงก่อนข้าได้รับบาดเจ็บ จึงไปพักรักษาตัวอยู่ที่บ้านตลอด..."
หวังอิงกำลังจะเดือดดาล แต่พอเห็นหน้าคนที่มาชัดๆ ก็สะดุ้งโหยง รีบก้มหัวพูดอ้อนวอน
ชายร่างใหญ่ที่ยืนกอดไหล่เขาอยู่ตรงหน้าคือหวังต้าโกว เป็นลูกจ้างขนของทางเรือท้องถิ่น รูปร่างสูงใหญ่ล่ำสัน พละกำลังมหาศาล
หลังจากเข้าร่วมพรรคชิงเหอ ด้วยความบ้าบิ่นไม่กลัวตาย จึงเข้าตารองหัวหน้าพรรคเซวียเยวี่ย จากนั้นก็กลายเป็นคนสนิทของรองหัวหน้าพรรคเซวียเยวี่ย และได้รับสมญานามว่า 'ท่านสุนัข' อย่างน่าเกรงขาม
"ข้าไม่สนใจเรื่องพวกนั้น ข้าสนใจแค่ว่าเงินสองตำลึงที่แกติดค้างข้า เมื่อไหร่จะใช้คืน!"
หวังต้าโกวเบ้ปาก มือที่กอดไหล่หวังอิงออกแรงหนักขึ้น
"ซี๊ด... ท่านสุนัข ข้าน้อยผิดไปแล้ว ข้าน้อยผิดไปแล้ว พรุ่งนี้ พรุ่งนี้ข้าจะคืนเงินให้ท่าน!"
หวังอิงเจ็บจนสูดปากเฮือก รีบร้อนร้องขอชีวิต
เหตุผลหนึ่งที่เขากลัวหวังต้าโกวอย่างมาก ก็เพราะติดเงินอีกฝ่ายไว้โดยยังไม่คืน
ทว่าเงินเก็บของตัวเองก็เอาไปรักษาแผลเสียหมด ตอนนี้เขาไม่มีเงินเหลือติดตัวแม้แต่น้อย
คืนนี้ที่เขามาปรากฏตัวที่เขตที่มั่นเพื่อเล่นพนัน ก็หวังจะพลิกชะตา
หากพนันชนะ ทุกอย่างย่อมราบรื่น แต่หากแพ้ ก็ต้องขายร่างใช้หนี้แน่นอน
"ข้าจำไว้ชัดเจนแล้วนะ พรุ่งนี้ หากพรุ่งนี้แกยังหาเงินมาใช้คืนไม่ได้ ก็อย่าหาว่าพี่น้องไม่ไว้หน้ากันล่ะ!"
หวังต้าโกวฟังแล้วก็หัวเราะพลางปล่อยมือ ราวกับเรื่องทั้งหมดที่ผ่านมาเป็นเพียงเรื่องล้อเล่น
"ขอรับๆ! วางใจเถิดท่านสุนัข หากหาเงินมาใช้คืนไม่ได้ ข้าก็ยอมให้ท่านจัดการตามแต่ใจ"
หวังอิงได้แต่ยิ้มขมอยู่ในใจ
"ดี เช่นนั้นข้าก็ไม่รบกวนอารมณ์พนันของเจ้าแล้ว!"
หวังต้าโกวตบบ่าเขาอย่างพึงพอใจนักหนา
ตอนที่หมุนตัวเดินจากไป เขากลับส่งสายตาให้คนเป็นเจ้ามืออย่างแนบเนียน