“แล้วคุณหนูกู่เล่า? เมื่อถึงเวลานั้น เจ้าคิดจะอยู่ที่เจียงตูต่อไป หรือจะไปอู๋จวิ้นกับพวกเรา?”
ฉินต้งไม่สนใจเย่หลิงฉี่ที่จากไป แต่กลับจับจ้องไปที่กู่หลิงเอ๋อ “หากเจ้าตั้งใจจะอยู่ที่เจียงตู ข้าจะทิ้งตำลึงเงินพอสมควรไว้ให้เจ้า...”
“ข้าไปกับพวกเจ้า”
คำพูดยังไม่ทันจบ กู่หลิงเอ๋อก็เลือกทางของตนโดยไม่ลังเล
“ดีจริงพี่หลิงเอ๋อ มีเจ้าอยู่ด้วย ข้าก็รู้สึกวางใจ...”
ซูโย่วเหนียงฟังแล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะยิ้มร่าเริงเข้าไปคล้องแขนของกู่หลิงเอ๋อ
ในฐานะคู่หมั้นของฉินต้ง นางยอมรับโดยปริยายว่าฉินต้งไปที่ใด นางก็ไปที่นั่น
เมื่อฉินต้งเอ่ยขึ้นมาว่าจะถูกย้ายไปอู๋จวิ้น ปฏิกิริยาแรกของนางคือความหวาดหวั่น
เพราะอู๋จวิ้นนั้นช่างเป็นสถานที่ที่แปลกถิ่นเกินไปสำหรับนาง
แต่ถ้ามีใครสักคนที่คุ้นเคยอยู่เคียงข้าง ก็สามารถทำให้จิตใจสงบลงได้มาก
“เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้”
ฉินต้งเองก็รู้สึกโล่งใจเช่นกัน
ว่ากันตามตรง เขาไม่วางใจให้กู่หลิงเอ๋ออยู่ที่เจียงตูตามลำพังเลย เพียงแต่เคารพการตัดสินใจของนางจึงให้ทางเลือกที่จะอยู่ต่อ
ย้อนกลับไปตอนที่พานางมา แค่รูปโฉมก็ดึงดูดพวกไม่หวังดีให้ติดตาม
หากปราศจากการปกป้องจากเขา ภายภาคหน้าก็ไม่รู้ว่าจะมีสักกี่คนที่จับจ้องหมายปองนาง
“หวังว่าที่อู๋จวิ้นจะมีนมเปรี้ยวม้าขาย”
ปฏิกิริยาของกู่หลิงเอ๋อช่างเหนือความคาดหมาย
“อันนี้...น่าจะมีมั้ง”
ฉินต้งหัวเราะแห้งๆ ใบหน้าแฝงแววกระอักกระอ่วน
ครั้งก่อนกู่หลิงเอ๋อบาดเจ็บอยากดื่มนมเปรี้ยวม้า เขาค้นทั่วทั้งเจียงตูก็ไม่พบวี่แวว
ทีหลังไปสอบถามมาจึงรู้ว่า นมเปรี้ยวม้าเป็นของดีทางเหนือและทะเลทรายโน้น ทางแดนเจียงหนานนี้ไม่มีขายเด็ดขาด
ประการหนึ่งนมเปรี้ยวม้าเก็บรักษาลำบาก ขนมาถึงแดนเจียงหนานก็เสียหมดตั้งนานแล้ว อีกประการหนึ่งนิสัยการกินเหนือใต้ต่างกัน ไม่ต้องพูดถึงนมเปรี้ยวม้าเลย แม้แต่ผลิตภัณฑ์นมก็ยังมีคนขายน้อยมาก
เพียงแต่คาดไม่ถึงว่ากู่หลิงเอ๋อยังคงพร่ำถึงนมเปรี้ยวม้าอยู่ไม่รู้ลืม
ยังดีที่นางแค่พร่ำบ่นประโยคหนึ่ง ไม่ได้จริงจังเอาความ
“หลานรัก ว่าไปแล้วเจ้าก็อยู่เจียงตูดีๆ ทำไมจู่ๆ ถึงถูกย้ายไปอู๋จวิ้นเล่า?”
ยามอาหารค่ำ