"คุณหนูเย่ ท่านรู้จักห้าตระกูลเจ็ดตระกูลหรือไม่?"
ตอนอาหารเย็นถูกยกขึ้นโต๊ะ
กู่หลิงเอ๋อและเย่หลิงฉี่ต่างออกจากห้องมาที่ลานบ้าน
แต่บรรยากาศค่อนข้างอึมครึมจากเรื่องที่เกิดขึ้นกลางวัน ท้ายที่สุดฉินต้งเป็นฝ่ายเอ่ยปากทำลายความเงียบงันก่อน
"หา?"
ประโยคหลุดออกไป
ทุกคนหันไปมองฉินต้งโดยไม่รู้ตัว
โดยเฉพาะเย่หลิงฉี่ที่ถูกเอ่ยชื่อยิ่งแสดงสีหน้าประหลาด มองเขาราวกับมองคนโง่ "ห้าตระกูลเจ็ดตระกูลมีชื่อเสียงสะท้านฟ้า ข้าจะไม่รู้ได้อย่างไร!"
"พี่หลิงฉี่ ห้าตระกูลเจ็ดตระกูลที่พี่โตว่งพูดถึงคืออะไรหรือ? ข้าไม่เคยได้ยินเลย"
ซูโย่วเหนียงถามอย่างขลาดเขิน
"ข้าก็เช่นกัน"
กู่หลิงเอ๋อที่กำลังซดน้ำซุปไก่ก็เสริมขึ้นมา
"..."
เย่หลิงฉี่มองซูโย่วเหนียงที่เต็มไปด้วยความสงสัยแล้วอดเงียบไปไม่ได้
นางเกือบลืมไปแล้วว่า ห้าตระกูลเจ็ดตระกูลนั้นเลื่องชื่อจริง แต่มิใช่ทุกคนจะรู้จัก
เพราะห้าตระกูลเจ็ดตระกูลนั้นสูงส่งเกินไป ไม่ได้หยั่งรากลึกในหมู่ประชาเช่นกรมจับกุมหกประตู
"ห้าตระกูลเจ็ดตระกูลที่ว่า เจ้าก็จงถือว่าเป็นเจ็ดตระกูลที่ทรงอำนาจที่สุดในต้าเซี่ยก็แล้วกัน ในนั้นมีสองตระกูลแซ่หลี่ สองตระกูลแซ่ชุย ดังนั้นเจ็ดตระกูลจึงรวมเรียกว่าห้าตระกูล"
เนิ่นนานทีเดียว เย่หลิงฉี่จึงอธิบายอย่างปลงตกแก่ซูโย่วเหนียงและคนอื่นๆ อย่างง่ายๆ
"อย่างนี้นี่เอง แล้วเหตุใดพี่หลิงฉี่จึงว่าเจ็ดตระกูลนี้เป็นตระกูลที่ทรงอำนาจที่สุดในต้าเซี่ย มิควรเป็นองค์จักรพรรดิที่ทรงอำนาจที่สุดหรือ?"
ซูโย่วเหนียงพยักหน้าเหมือนเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง แล้วจึงถามขึ้นอีกครั้ง