"พี่ต้ง! ตรงนี้ ตรงนี้!"
เพิ่งออกจากร้านได้ไม่นาน ฉินต้งก็ได้ยินเสียงเรียกของซูโย่วเหนียงดังมาจากไม่ไกล
เขาเงยหน้ามองตามเสียง
เห็นนางกำลังโบกมือเรียกเขาอยู่หน้าร้านขายแป้งโรยหน้าและครั่งปาก
"ซื้อของเสร็จแล้วหรือ?"
ฉินต้งรีบเดินเข้าไปหาพร้อมรอยยิ้ม
"จ้า แถมเนียงน้อยยังซื้อเผื่อพี่หลิงเอ๋อกับกวนฉีถิงฉินด้วย"
ซูโย่วเหนียงโอบกอดแขนฉินต้งไว้แน่นพร้อมรอยยิ้มฉ่ำเป็นน้ำเป็นนอง
"เหนื่อยกันพอตัวแล้ว ไปกลับกันเถอะ"
ฉินต้งกวาดสายตามองกวนฉีกับถิงฉินที่จงใจแต่งตัวเรียบง่าย คลุมหน้าด้วยผ้าคลุม แล้วเฝ้าปกป้องซูโย่วเหนียงอย่างเงียบ ๆ
"ไม่เหนื่อยเลยใต้เท้า ทั้งหมดนี้เป็นหน้าที่ของหนูน้อยเอง"
กวนฉีกับถิงฉินรีบกล่าวด้วยความเคารพ
ช่วงพักฟื้นอยู่ที่เมืองเพ่ยเจ๋อนี้ นางทั้งสองย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะขังตัวอยู่แต่ในห้องพักโรงเตี้ยมตลอดเวลา
ก่อนหน้านี้เมื่ออยู่ที่ฉู่เหอ เพราะเรื่องของตระกูลเฉิน ทำให้พวกฉินต้งไม่มีโอกาสได้ผ่อนคลายไปเดินเล่นเลย
บัดนี้มาถึงเมืองเพ่ยเจ๋อแล้ว ฉินต้งจึงอยากชดเชยคืน ไม่เพียงเพื่อให้ซูโย่วเหนียงกับคนอื่นได้ผ่อนคลายอารมณ์ ยังอยากให้พวกนางได้สัมผัสวิถีชีวิตและวัฒนธรรมของดินแดนอื่นด้วย
เช่นวันนี้เขาพาซูโย่วเหนียงกับคนอื่นออกไปเดินเล่น แต่เดินเล่นไปเรื่อย ๆ ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะเริ่มซื้อของกันซะเลย
เมื่อซูโย่วเหนียงอยากไปดูแป้งโรยหน้ากับครั่งปาก ฉินต้งกลับไม่ได้ร่วมเดินต่อ แต่อ้างเหตุว่ามีของอื่นต้องซื้อ ทิ้งเพียงกวนฉีกับถิงฉินให้ตามติดนางไว้
"พี่ต้ง พี่ต้ง พี่เพิ่งไปซื้ออะไรมาน่ะ?"
ระหว่างทางกลับ ซูโย่วเหนียงขืนใจตัวเองไม่ได้ จึงดึงแขนฉินต้งถาม
"ข้าซื้อเสื้อผ้ากับรองเท้าให้เจ้ากับแม่นางกู้ แล้วก็นมเปรี้ยวม้าที่แม่นางกู้ฝันถึงมาตลอดด้วย"