"จวนมีปัญหา? ปัญหาอะไร?"
ฉินต้งได้ยินก็ชะงัก พลางหันไปมองเรือนหลังใหญ่โดยไม่รู้ตัว ยังดีที่ซูโย่วเหนียงกับกู่หลิงเอ๋อพวกนางยังไม่ออกมา
"เมื่อครู่ข้ากับเฉาปินตรวจดูรอบจวนทั้งด้านในด้านนอก ปรากฏว่าไปพบโครงกระดูกอยู่ในเรือนปีกของเรือนหน้า..."
จินตี๋ลดเสียงต่ำลง
"พาข้าไปดู!"
ฉินต้งสีหน้าเปลี่ยนไปทันที จากนั้นตะโกนไปทางเรือนหลังใหญ่ว่า "โย่วเหนียง เจ้าพวกเจ้าดูไปก่อน ข้าไปเอากระเป๋าเดินทางที่เรือนหน้า"
"รู้แล้วพี่โตว่ง ไม่ต้องห่วงข้ากับพี่หลิงเอ๋อเจ้าค่ะ"
ไม่นานก็มีเสียงหัวเราะร่าเริงของซูโย่วเหนียงดังมาจากเรือนหลังใหญ่ ไม่รู้ว่านางเจออะไรน่าสนใจเข้าหรือไม่
ฉินต้งฟังจบพลางส่งสายตาให้จินตี๋กับเฉาปิน ทั้งสามจึงรีบเดินไปยังเรือนหน้าอย่างเงียบเชียบ
"ใต้เท้า ตรงนี้แหละ"
เมื่อมาถึงเรือนหน้า จินตี๋ก็ชี้บอกเรือนปีกที่พบโครงกระดูกทันที
ฉินต้งสีหน้าเรียบเฉยเดินไปหน้าเรือนปีก ผลักประตูออกด้วยมือเปล่า
ชั่วพริบตาถัดมา
เขาก็เห็นภายในห้องรกเรื้อ เครื่องเรือนและของตกแต่งล้มระเนระนาด ในอากาศยังมีกลิ่นเหม็นเน่าจางๆ
เมื่อเดินเข้าประตูกวาดตามองรอบห้อง ฉินต้งก็พบโครงกระดูกที่จินตี๋และเฉาปินพูดถึงอยู่ตรงมุมห้อง
"...คนนี้ตายมานานแค่ไหนแล้ว?"
มองดูซากศพที่เหลือเพียงกระดูกขาวตรงหน้า ฉินต้งก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
"อย่างน้อยครึ่งปี และยืนยันได้ว่าโครงกระดูกนี้เป็นชาย"
เฉาปินคงจะตรวจสอบโครงกระดูกมาก่อนแล้ว ตอบกลับมาทันที
"เขาตายยังไง?"
ฉินต้งสำรวจโครงกระดูกตรงหน้าอย่างละเอียด