"ซุนหยาง เจ้ารู้จักโรงเหล้าเมย์ฮวาโลว์หรือไม่"
เมื่อเห็นที่อยู่ที่ไป๋โยวเวยทิ้งไว้ ฉินต้งจึงถามขึ้นอย่างไม่บ่งบอกความผิดปกติ
อีกฝ่ายมาจากตระกูลใหญ่ท้องถิ่น ย่อมรู้จักสถานการณ์ของไต้อันจวิ้นดีกว่าเขาผู้เป็นคนนอกอย่างแน่นอน
ก่อนจะไปยังเมย์ฮวาโลว์ เขาย่อมต้องสืบหาข่าวมาก่อนเป็นธรรมดา
และซุนหยางช่างเป็นบุคคลที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการสอบถาม
"ย่อมรู้จักอยู่แล้ว เมย์ฮวาโลว์เป็นหนึ่งในโรงเหล้าชั้นเลิศของไต้อันจวิ้นพวกเรา แค่รับประทานอาหารหนึ่งมื้อก็ต้องเสียเงินเป็นสิบถึงร้อยเทียบ..."
ซุนหยางตอบทันทีอย่างเคารพนอบน้อม "ส่วนเจ้าของเบื้องหลังเมย์ฮวาโลว์คือตระกูลหลี่ เช่นเดียวกับตระกูลซุนของผู้น้อยที่ล้วนเป็นตระกูลใหญ่แห่งไต้อัน"
"ทะเลสาบกระจกมีส่วนแบ่งในเมย์ฮวาโลว์หรือไม่"
ฉินต้งไต่ความคิดเพียงนิดแล้วถาม
"ไม่มีเลย ทะเลสาบกระจกไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับกิจการของตระกูลใหญ่ท้องถิ่น หากแต่ตระกูลใหญ่ท้องถิ่นจะส่งเครื่องบรรณาการแก่ทะเลสาบกระจกทุกปี"
ซุนหยางส่ายหัวแล้วกล่าวอย่างตรงไปตรงมา
"รุ่งเช้าจงจัดม้ามารับ ข้าเจตนาจะไปเยือนเมย์ฮวาโลว์สักครั้ง"
ฉินต้งเอ่ยสั่งเพียงเท่านี้แล้วก็ไม่พูดอะไรต่อ
"รับทราบ!"
ซุนหยางแสดงท่าทีเชื่อฟังอย่างเคารพภักดี
แท้จริงแล้วที่เขาพำนักอยู่ในแมนเชอร์แห่งนี้ก็เพื่อปรนนิบัติฉินต้งโดยเฉพาะ
แม้ปราศจากคำสั่งจากสำนัก ทัศนคติของเขาก็ไม่เปลี่ยนแปลง
ครั้งแรกที่พบกัน เขาเคยกล่าวว่าการได้รับใช้ฉินต้งคือบุญวาสนาของเขา
นั่นมิใช่คำพูดสำอางแต่อย่างใด เขาคิดเช่นนั้นจริง
เพราะแม้แต่ทะเลสาบกระจกยังต้องปฏิบัติฉินต้งด้วยความเกรงใจ แล้วเขาผู้เป็นเพียงศิษย์ภายนอกของทะเลสาบกระจกจะต่างไปกว่านั้นได้อย่างไร