ก่อนออกจากบ้าน ซูจิ่นเนี่ยนหยิบกล่องเหล็กใบนั้นออกมาจากก้นลิ้นชัก
กล่องเหล็กเย็นเฉียบ ขอบมุมถูกลูบจนขึ้นเงา เธอเปิดฝา ปลายนิ้วไล้ผ่านตราประทับส่วนตัวของบิดา ก่อนหยุดลงบนรูปถ่ายเก่าใบหนึ่ง ในภาพบิดายืนเคียงข้างชายคนหนึ่งซึ่งสวมเครื่องหมายบ่าเครื่องแบบของกรมส่งกำลังบำรุงอยู่ที่ท่าเรือ ใบหน้าของชายคนนั้นเลือนรางเพราะคราบน้ำ เหลือเพียงลวดลายบนเครื่องหมายบ่าที่ยังพอมองเห็นได้ชัด
เธอพลิกรูปถ่ายดู ด้านหลังว่างเปล่า ไม่มีอะไรเขียนไว้
ปิดฝากล่องเหล็ก แล้วล็อกกลับเข้าลิ้นชัก เธอจัดปอยผมหน้ากระจกแต่งหน้า ริมฝีปากคลี่ยิ้มในองศาที่พอเหมาะ เป็นท่าทีอย่างที่เมิ่งหว่านถังควรจะเป็น
วงไพ่นกกระจอกของตระกูลโจวจัดขึ้นที่ห้องรับรองด้านข้างบนชั้นสอง
ตอนซูจิ่นเนี่ยนมาถึง โต๊ะไพ่ถูกจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว คุณนายโจวนั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ ด้านซ้ายเป็นภรรยานักธนาคารในชุดกี่เพ้าสีเขียวมรกต ส่วนทางขวามือเป็นหญิงสวมสร้อยไข่มุกที่เธอไม่รู้จัก พอคุณนายโจวเห็นเธอเข้ามา ก็ยิ้มพลางกวักมือเรียก “หว่านถังมาแล้ว รีบมานั่งสิ ขาดอีกคนพอดี”
“ระหว่างทางมีเรื่องให้เสียเวลา ปล่อยให้คุณนายรอนานแล้วค่ะ” ซูจิ่นเนี่ยนวางถุงมือหนังไว้บนถาดตรงโถงทางเข้า ก่อนเดินไปนั่งลง ขณะรับชาจากสาวใช้ ปลายนิ้วของเธอแตะขอบถ้วยค้างไว้ครึ่งวินาที อุณหภูมิกำลังดี ไม่ร้อนลวก รายละเอียดในการต้อนรับแขกของตระกูลโจวพิถีพิถันจริง ๆ
ไพ่รอบแรกเล่นกันอย่างเชื่องช้า หญิงในชุดกี่เพ้าสีเขียวมรกตดวงขึ้น ชนะติดกันสองตา คำพูดคำจาก็เริ่มมากขึ้นตามไปด้วย
“สามีฉันบอกว่า ช่วงนี้กรมส่งกำลังบำรุงยุ่งมาก กำลังจะเปลี่ยนผู้จัดซื้อรายใหม่”
คุณนายโจวจั่วไพ่ขึ้นมาใบหนึ่ง ไม่ได้ตอบอะไร หญิงสวมสร้อยไข่มุกกลับรับคำ “จะเปลี่ยนเป็นบ้านไหนล่ะ?”
“ได้ยินว่ามาจากหนานจิง ชื่ออะไรนะ…ห้างเจิ้งต้า?”
ซูจิ่นเนี่ยนก้มมองไพ่ นิ้วหัวแม่มือลูบไล้หน้าไพ่เบา ๆ ห้างเจิ้งต้า เธอเคยเห็นชื่อนี้ในเอกสารที่เสิ่นไต๋ให้มา เป็นผู้รับเหมาจัดส่งเสบียงทางทหารจากหนานจิง มีเบื้องหลังแข็งแกร่งและเกี่ยวข้องโดยตรงกับกระทรวงการทหารและการปกครอง
หากเจิ้งต้ารับช่วงช่องทางจัดซื้อของตระกูลโจวได้ ช่องทางของเธอก็จะถือว่าเปิดทางสำเร็จ แต่คุณค่าของมันย่อมลดลงไปเกินครึ่ง
เธอทิ้งไพ่ห้าเหรียญลงบนโต๊ะ ยิ้มพลางว่า “ฉันเคยได้ยินชื่อห้างเจิ้งต้าค่ะ เจ้าของแซ่ซุน เป็นคนเก่าแก่ทางหนานจิง แต่เขาทำเต็นท์ทหารกับผ้าใบเป็นหลัก เรื่องผ้านั้น อาจสู้ร้านค้าในเซี่ยงไฮ้ไม่ได้หรอกค่ะ”
คุณนายโจวเงยหน้ามอง แววตาฉายประกายบางอย่าง “หว่านถังรู้เรื่องผ้าดีหรือ?”
“ที่บ้านทำธุรกิจนี้ค่ะ เลยพอรู้มาบ้าง” ซูจิ่นเนี่ยนยิ้ม กล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “คุณภาพผ้าฝ้ายในเซี่ยงไฮ้ไม่ได้ด้อยกว่าหนานจิง ที่สำคัญคือค่าขนส่งต่ำกว่า เจิ้งต้าขนของจากหนานจิงมาเซี่ยงไฮ้ แค่ค่าขนส่งก็เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งส่วนแล้ว เรื่องราคาจึงใช่ว่าจะได้เปรียบค่ะ”
คุณนายโจวจั่วไพ่ขึ้นมาใบหนึ่งแล้วถามอย่างไม่ใส่ใจ “สินค้าจากร้านผ้าไหมที่บ้านเธอใช้เส้นทางไหน? รถไฟหรือทางน้ำ?”
“ทางน้ำค่ะ ล่องลงมาตามแม่น้ำ ใช้เวลาสามวัน—” ซูจิ่นเนี่ยนพูดได้ครึ่งประโยค ในใจก็พลันระแวดระวังขึ้นมา ประโยคครึ่งหลัง “สามวันถึงที่หมาย คนติดต่อสวมเสื้อผ้าฝ้ายสีเทา” เป็นรหัสลับที่เธอท่องจำมาสามปี เมื่อครู่เกือบหลุดปากตามความเคยชิน เธอยกถ้วยชาขึ้นจิบ ตัดคำพูดไว้ที่ “สามวัน” แล้วต่อว่า “อีกสามวันก็ถึงท่าเรือ ปลอดภัยกว่ารถไฟค่ะ”
คุณนายโจวพยักหน้า ไม่ได้ถามต่อ ตอนซูจิ่นเนี่ยนวางถ้วยชาลง เธอพบว่ามีรอยเหงื่อเล็ก ๆ ทิ้งไว้บนผิวถ้วย เธอใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดออกอย่างแนบเนียน
ซูจิ่นเนี่ยนก้มมองไพ่ นิ้วหัวแม่มือลูบไล้หน้าไพ่เบา ๆ คุณนายโจวไม่ได้สังเกตเห็นจังหวะที่เธอหยุดชะงัก คนทั้งโต๊ะก็ไม่มีใครเห็น แต่เธอรู้ดีว่า ความลังเลเพียงครึ่งวินาทีนั้นคือช่วงเวลาที่เธอเกือบถูกเปิดโปงที่สุดในค่ำคืนนี้
ไพ่รอบที่สองดำเนินไปได้ครึ่งทาง ซูจิ่นเนี่ยนยกมือจัดปกเสื้อ สายตาเหลือบออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่ตั้งใจ อีกฝั่งถนนมีรถยนต์สีดำจอดอยู่ เครื่องยนต์ยังไม่ดับ ไฟท้ายส่องแสงสีแดงคล้ำพร่าเลือนท่ามกลางหมอก
เธอมองอยู่อีกสองวินาที ตำแหน่งที่รถจอดทำให้มองไม่เห็นป้ายทะเบียน จึงไม่ถือว่าผิดกฎ คนขับก็ไม่ได้อยู่ในรถ แต่เธอจำรายละเอียดหนึ่งได้ หน้าต่างเบาะหลังเปิดแง้มเป็นช่องแคบ ๆ ราวกับมีคนกำลังสังเกตการณ์อยู่ด้านนอก พอเห็นเธอเงยหน้าขึ้นก็ปิดลงทันที
เธอเบือนสายตากลับมา ก้มมองไพ่
คุณนายโจวผลักไพ่ไปข้างหน้า “วันนี้ดวงไม่ดี พักสักหน่อยเถอะ” เธอลุกขึ้น เดินมาหยุดข้างซูจิ่นเนี่ยน แล้วตบไหล่เธอเบา ๆ “หว่านถัง มานี่สิ ฉันจะแนะนำคนให้รู้จัก”
ซูจิ่นเนี่ยนเดินตามเธอไปยังบริเวณโซฟาริมหน้าต่างในห้องรับรองด้านข้าง ตรงนั้นมีหญิงคนหนึ่งสวมกี่เพ้าสีน้ำเงินเข้มนั่งอยู่ อายุราวสี่สิบกว่า ท่าทางสุขุมกว่าหญิงหลายคนที่โต๊ะไพ่ ในมือถือแก้วน้ำเปล่าอยู่
“นี่คือคุณนายเฮ่อ สามีฉันเป็นเพื่อนร่วมงานกับสามีเธอ ท่านเฮ่อเป็นหัวหน้ากรมส่งกำลังบำรุงค่ะ” คุณนายโจวแนะนำด้วยรอยยิ้ม “คุณนายเฮ่อ นี่เมิ่งหว่านถัง ลูกสาวร้านผ้าไหมตระกูลเมิ่งแห่งอวี๋เหยา เพิ่งมาเซี่ยงไฮ้ได้ไม่นาน”
คุณนายเฮ่อวางแก้วลงแล้วมองซูจิ่นเนี่ยนตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาของเธอไม่ได้เย็นชาและไม่ได้อบอุ่น เป็นท่าทีที่คนผ่านโลกมามากมักมี ซูจิ่นเนี่ยนก้มศีรษะเล็กน้อย ยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ “สวัสดีค่ะคุณนายเฮ่อ”
“คุณหนูเมิ่งยังสาวและสวย ทำไมถึงคิดมาทำธุรกิจที่เซี่ยงไฮ้ล่ะ?” น้ำเสียงของคุณนายเฮ่อไม่ดัง จังหวะพูดไม่เร็ว แต่ทุกคำหนักแน่นชัดเจน
“ที่บ้านเกิดเรื่องขึ้นนิดหน่อยค่ะ คุณพ่อเสียแล้ว อาสามแบ่งทรัพย์สินกันไป” ซูจิ่นเนี่ยนพูดอย่างตรงไปตรงมา ไม่ปิดบังและไม่เรียกร้องความสงสาร “ผู้หญิงอย่างฉันอยู่ซูโจวต่อไปก็มีแต่คนชี้หน้าพูดถึง สู้มาเซี่ยงไฮ้ หาเลี้ยงตัวเองดีกว่าค่ะ”
คุณนายเฮ่อไม่พยักหน้าและไม่ได้ตอบ เธอมองซูจิ่นเนี่ยนอีกสองวินาที ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักคำพูดนั้น จากนั้นจึงยกน้ำเปล่าขึ้นจิบ “เซี่ยงไฮ้ไม่เหมือนที่อื่น ผู้หญิงตัวคนเดียวจะทำอะไรไม่ง่าย” คุณนายโจวที่อยู่ข้าง ๆ เสริมขึ้นว่า “หว่านถังทำงานคล่องแคล่ว ทั้งยังฉลาด ครั้งก่อนที่เล่นไพ่ด้วยกัน ฉันก็รู้สึกถูกชะตาแล้ว”
คุณนายเฮ่อมองเธออีกครั้ง คราวนี้แววตาอ่อนลงเล็กน้อย “ถ้าคุณหนูเมิ่งมีเรื่องลำบากใจ ก็มาหาฉันได้ สามีฉันถึงจะไม่ได้ดูแลงานจัดซื้อ แต่รู้จักผู้คนมากมาย”
“ถ้าอย่างนั้นฉันขอขอบคุณคุณนายเฮ่อล่วงหน้านะคะ” ซูจิ่นเนี่ยนยกถ้วยชาขึ้นคารวะอีกฝ่าย คุณนายเฮ่อพูดเสริมขึ้นมาลอย ๆ ว่า “แต่ช่วงนี้อย่าเพิ่งมาหาฉันเลย สามีฉันยุ่งมาก บอกว่าจะย้ายกำลังพล จนไม่มีเวลากลับบ้านด้วยซ้ำ”
มือที่ซูจิ่นเนี่ยนถือถ้วยชาไม่สั่น แต่ในใจกลับตึงขึ้นมาเล็กน้อย การย้ายกำลังพลของกรมส่งกำลังบำรุงหมายความว่าจุดและเส้นทางขนส่งสิ่งของจะเปลี่ยนไป ข่าวนี้มีค่ากว่าเงินที่ชนะได้บนโต๊ะไพ่เสียอีก
ไพ่รอบที่สามเริ่มขึ้นใหม่ ซูจิ่นเนี่ยนจงใจแพ้สองตา ปล่อยให้หญิงชุดกี่เพ้าสีเขียวมรกตยิ้มหน้าบานด้วยความดีใจ จากนั้นก็คว้าชัยชนะจากไพ่ที่คุณนายโจวทิ้งออกมาได้อย่างพอดี บรรยากาศบนโต๊ะจึงครึกครื้นกำลังดี
สิบโมงสิบห้านาที เธอลุกขึ้นกล่าวลา “จะกลับแล้วหรือ?” คุณนายโจวดูเหมือนยังไม่อยากให้ค่ำคืนนี้จบลง “พรุ่งนี้ฉันนัดช่างตัดเสื้อไว้วัดตัวค่ะ คงกลับดึกไม่ได้” ซูจิ่นเนี่ยนอธิบายพร้อมรอยยิ้ม “คราวหน้าคุณนายชวนอีก ฉันจะมาแน่นอนค่ะ” คุณนายโจวมาส่งเธอถึงตรงบันได แล้วลดเสียงลงพูดว่า “เรื่องคุณนายเฮ่อ เธอไปมาหาสู่กับเขาบ่อย ๆ หน่อยนะ ภายนอกดูเย็นชา แต่จริง ๆ ใจดี”
พอออกจากประตูจวนตระกูลโจว ลมหนาวก็พัดปะทะเข้ามา เธอกระชับเสื้อโค้ต ยืนอยู่ใต้ชายคาสามวินาทีเพื่อให้แน่ใจว่ารอบข้างไม่มีสิ่งผิดปกติ แล้วจึงรีบเดินไปยังรถลากที่จอดอยู่ตรงหัวมุมถนน
“วัดจิ้งอัน แผงหนังสือพิมพ์ค่ะ” ตอนขึ้นรถ เธอบอกที่อยู่ด้วยเสียงแผ่วต่ำ
คนลากรถออกแรงถีบ บนถนนลาดยางเปียกชื้น ล้อรถบดผ่านไป
ซูจิ่นเนี่ยนปลดกระดุมเสื้อโค้ตระหว่างนั่งอยู่บนรถ ถอดต่างหูไข่มุกคู่นั้นใส่กระเป๋าถือ แล้วเปลี่ยนเป็นต่างหูเงินแบบเรียบ ๆ เธอคลายผ้าพันคอไหมที่คอ พลิกอีกด้านออกมาให้ลายซ่อนเร้นหันออกด้านนอก นี่คือสัญญาณเปลี่ยนเครื่องหมายระบุตัวตนที่เธอตกลงกับเสิ่นไต๋ไว้
รถลากเลี้ยวผ่านหัวมุมถนนสองแห่ง ยอดเจดีย์ของวัดจิ้งอันก็ปรากฏขึ้นในสายตา
แผงหนังสือพิมพ์ตั้งอยู่ใต้โคมไฟถนนทางตะวันออกของวัด ชายสวมเสื้อยาวผ้าฝ้ายสีเทากำลังก้มจัดหนังสือพิมพ์ เขาสวมแว่นกรอบดำ รูปร่างผอมเพรียว ดูเหมือนเจ้าของแผงหนังสือพิมพ์ธรรมดาคนหนึ่ง ซูจิ่นเนี่ยนลงจากรถ จ่ายค่าโดยสาร แล้วเดินเข้าไปอย่างไม่รีบร้อน
“เถ้าแก่คะ วันนี้มีหนังสือพิมพ์เซินเป้าหรือเปล่า?”
ชายในเสื้อยาวผ้าฝ้ายสีเทาเงยหน้าขึ้น ดันแว่นให้เข้าที่ “เหลือฉบับสุดท้ายครับ เพิ่งมีสุภาพบุรุษซื้อไป ถ้าคุณหนูต้องการ พรุ่งนี้มาแต่เช้าหน่อยนะครับ”
“แล้วมีนิตยสารภาพไหมคะ? ฉบับที่เพิ่งออกใหม่น่ะ”
ชายคนนั้นหยิบนิตยสารเหลียงโหย่วเล่มหนึ่งออกมาจากใต้แผง ปกเป็นดาราหญิงในชุดกี่เพ้า “เล่มนี้ได้ไหมครับ?”
“ได้ค่ะ” ซูจิ่นเนี่ยนรับนิตยสารภาพมา ล้วงธนบัตรจากกระเป๋าถือส่งให้เขา
ในจังหวะที่ส่งของกัน นิ้วของชายคนนั้นแตะค้างอยู่ตรงขอบธนบัตรเพิ่มอีกหนึ่งวินาที กระดาษแผ่นหนึ่งที่พับไว้ลื่นเข้าสู่ฝ่ามือของซูจิ่นเนี่ยนตามธนบัตร
เธอหนีบนิตยสารภาพไว้ใต้รักแร้อย่างไม่แสดงพิรุธ หันหลังเดินไปยังถังขยะตรงหัวมุมถนน ตอนก้มลงผูกเชือกรองเท้า เธอคลี่กระดาษออกกวาดตามอง บนนั้นมีสามบรรทัด เขียนด้วยปากกาหมึกซึม ลายมือหนักแน่น:
“แผนปฏิบัติการซงหู่ ความลับสูงสุดของกองทัพสถิติ ต้องได้สำเนาฉบับสมบูรณ์ก่อนสิ้นเดือน”
“ทางฉงชิ่งออกคำสั่งติดตามพิเศษ ‘กุหลาบ’ แล้ว ผู้ติดตาม: ฟู่หานเซิง”
“ผู้ติดต่อ: เสิ่นไต๋ แผงหนังสือพิมพ์วัดจิ้งอัน ทุกคืนวันพุธและวันเสาร์ เวลา 22.00 น.”
ซูจิ่นเนี่ยนขยำกระดาษเป็นก้อน ยัดเข้าปาก เคี้ยวสองสามทีแล้วกลืนลงไป รสกระดาษขมฝาด ลำคอหดเกร็งตามสัญชาตญาณ แต่เธอก็กลืนจนหมด
เธอยืดตัวขึ้น ปัดฝุ่นที่ชายกระโปรง แล้วหันหลังเดินกลับไป
เดินไปได้สามก้าว
อีกฟากถนน รถยนต์สีดำจอดอยู่ในเงามืดที่แสงไฟถนนส่องไปไม่ถึง หน้าต่างรถเลื่อนลงมาครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นใบหน้าครึ่งซีก
ฟู่หานเซิง
เขานั่งอยู่เบาะหลัง มือคีบบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุด มองเธอผ่านกระจกรถ แสงจากโคมไฟถนนไล้ผ่านด้านข้างใบหน้า ขับให้แนวกรามเด่นชัด ส่วนดวงตาซ่อนอยู่ในเงามืดจนมองไม่เห็นสีหน้า
เขามาตั้งแต่เมื่อไร? เห็นเธอออกจากแผงหนังสือพิมพ์หรือเปล่า? เห็นตอนเธอก้มลงผูกเชือกรองเท้าแล้วกลืนอะไรลงไปไหม?
สมองของซูจิ่นเนี่ยนคำนวณทุกอย่างครบสามรอบภายในเวลาไม่กี่เสี้ยววินาที เธอไม่หยุด ไม่หันกลับ และไม่เร่งฝีเท้า เพียงย้ายนิตยสารภาพที่หนีบอยู่ใต้รักแร้มาไว้มือซ้าย จากนั้นยกมือขวาขึ้นรวบผมที่ถูกลมพัดยุ่ง เป็นอากัปกิริยาธรรมดาของผู้หญิงที่เดินอยู่ท่ามกลางลมกลางคืน
เธอเดินไปยังรถลากอีกคันตรงหัวมุมถนน แล้วบอกที่อยู่แห่งหนึ่งซึ่งห่างจากที่พักของเธอไปสองช่วงถนน
คนลากรถเริ่มออกแรง ล้อบดผ่านพื้นถนน ซูจิ่นเนี่ยนไม่ได้หันกลับไปมองรถยนต์สีดำ แต่เธอรู้ว่า สายตาคู่นั้นยังคงจับจ้องแผ่นหลังของเธอไม่วางตา จนรถลากเลี้ยวผ่านหัวมุมถนนและหายลับไปในความมืด
เธอนั่งอยู่บนรถ นิ้วมือกำขอบนิตยสารภาพไว้แน่น
ฟู่หานเซิง คำสั่งติดตาม “กุหลาบ” เขานั่งอยู่ในรถยนต์สีดำคันนั้น มองเธอผ่านกระจกรถมานานแค่ไหนแล้ว? ตั้งแต่เธอลงจากรถลาก? หรือเริ่มตั้งแต่ตอนที่เธอก้มลงผูกเชือกรองเท้า?
เธอไม่รู้ สิ่งเดียวที่เธอรู้ก็คือ นับจากคืนนี้ไป เธอต้องคำนวณเรื่องเขาให้กระจ่างก่อน แล้วค่อยคิดถึงคนอื่น
รถลากเลี้ยวผ่านหัวมุมถนน เธอจำหมายเลขทะเบียนรถยนต์คันนั้นไว้ แล้วลบมันออกจากใจทันที เขียนลงกระดาษก็เท่ากับทิ้งหลักฐาน จำไว้ในหัวก็พอแล้ว