ถ้าโลกนี้คือกรุ๊ปแชท อันเอินขอถอนตัว
ถ้าในห้องน้ำมีรูหนู อันเอินขอแทรกตัวลงไป
“แก แก แก แก แกเป็นใครกัน!” อันเอินตกใจแทบวิญญาณหลุด มือไม้สั่นระรัวรีบรูดซิปกางเกงขึ้น แต่เพราะเร็วเกิน ซิปมันดันไปติดกางเกงในแถมยังหนีบส่วนที่เปราะบางที่สุดของเขาเข้าไปอีก
“อ๊ากกกกกกก——เจ็บเจ็บเจ็บ!!”
อันเอินกุมเป้า กระโดดขาเดียวต่อหน้าซูเฮ่อเหลิ่ง
“อย่าขยับ”
ซูเฮ่อเหลิ่งกดตัวอันเอินไว้ ยกแขนที่อันเอินใช้ป้องขึ้น จากนั้นก็คุกเข่าข้างเดียว เอาหัวเข้าไปใกล้เป้ากางเกงของอันเอิน เบามือค่อยๆ ดึงกางเกงในออกจากซิป แถมยังรูดซิปขึ้นลงเบาๆ เพื่อทดสอบความลื่นของมันอีก
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากหน้าประตู
คนผ่านทางเดินเข้ามาพลางฮัมเพลงเบาๆ ด้วยมุมมองที่เขาเห็น คือชายวัยรุ่นหน้าตาไม่เต็มบาทคนหนึ่งกำลังคุกเข่าอยู่หน้าเป้ากางเกงของเด็กหนุ่ม แถมยังรูดซิปให้อีก ดูท่าทางก็รู้ว่ากำลังจะกินไก่แน่ๆ
“?”
อันเอินได้ยินเสียงฝีเท้าก็หันไปมอง ซูเฮ่อเหลิ่งได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นมอง
ผู้ชายคนนั้นทำหน้าเหวอ ตาเบิกโพลงเหมือนลูกกุ้ง ตะโกนลั่นแล้ววิ่งหนีไป
“ไม่ใช่นะ! เฮ้ยเพื่อน! ไม่ใช่แบบที่นายคิด——” อันเอินอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา
ซูเฮ่อเหลิ่งทำหน้านิ่ง รูดซิปกางเกงให้อันเอิน พร้อมพูดว่า “เสร็จแล้ว”
อันเอินไม่สนใจเขา จ้องเขม็งไปที่ประตูห้องน้ำ ตรงที่คนผ่านทางเดินไป
“เขาเข้ามาเข้าห้องน้ำ จะเข้าใจผิดอะไรได้?” ซูเฮ่อเหลิ่งถาม
เข้าใจผิดอะไร? แกถามว่าเข้าใจผิดอะไรงั้นเหรอ?!
อันเอินจ้องซูเฮ่อเหลิ่งอย่างเดือดดาล “อธิบายให้แกฟังก็ไม่เข้าใจหรอก!”
ซูเฮ่อเหลิ่งมองอันเอินตั้งแต่หัวจรดเท้า น้ำเสียงประหลาดอย่างบอกไม่ถูก“แกเป็นผู้ชายนี่” เป็นประโยคบอกเล่า
อันเอินใจหายวาบ “แล้วไง?”
ซูเฮ่อเหลิ่งขมวดคิ้ว “ขอโทษ ฉันจำผิดคน ตาของเธอเหมือนกับที่รักของฉันมาก”
อันเอิน “...”
เขาก็ทำได้แค่ฝืนพูดต่อ “เอ่อ ไม่ ไม่เป็นไร ฉันก็ว่าทำไมเธอถึงไล่ตามฉัน เห็นแก่ที่... เธอช่วยรูดซิปกางเกงให้ ฉันจะไม่ถือโทษแล้ว ลาไปแล้วกันนะ”
ซูเฮ่อเหลิ่งตอบแบบไม่แยแส “โอ”
อันเอินไม่กล้าอยู่นาน กลัวจะเจออะไรวุ่นวายอีก รีบหันหลังวิ่งออกจากห้องน้ำทันที วิ่งไปได้สองก้าว เสียงริงโทนแอปดังขึ้น
ดูหน้าจอ แทบจะทำให้เขาเขวิดกระเจิง หน้าจอเด่นหราว่า ‘เล้งเซ่า/.’ สองตัวอักษรทมิฬ
อันเอินรีบปิดเสียงมือถือ คว่ำจอแนบอกไว้ แล้วหันไปชำเลืองมองซูเฮ่อเหลิ่ง
ซูเฮ่อเหลิ่งยกมือถือแนบหู พอเห็นอันเอินหันมา ถามว่า “มีธุระอะไรอีก?”
อันเอินส่ายหน้า อยากให้ตัวเองมีสี่ขา วิ่งพรวดเดียวกลับถึงมหาวิทยาลัย
มีสายที่ไม่ได้รับในแอพเป็นพัลวัน
เล้งเซ่า/.: [ที่รักอยู่ไหน?]
เล้งเซ่า/.: [ทำไมที่รักยังไม่มา.]
เล้งเซ่า/.: [คิดถึงที่รัก.]
เล้งเซ่า/.: [ที่รักลืมสามีแล้วเหรอ?]
อันเอินนอนอยู่บนเตียงในหอพัก จู่ๆ ก็รู้สึกผิดเล็กน้อย ซูเฮ่อเหลิ่งยังนั่งรอเขาอยู่บนเก้าอี้แข็งๆ ที่ร้านหมีเสวี่ยแห่งหนึ่ง ส่วนเขากลับนอนอยู่บนที่นอนนุ่มๆ
แต่ก็มีกำแพงทางเพศ เขาจึงจำต้องโกหกหลอกคนอื่น
อืม: [สามีจ๋า╥﹏╥ ขอโทษค่ะ อาจารย์เลิกสอนเกินเวลาแล้ว ยังมีการบ้านอีกเพียบที่ต้องเขียน วันนี้คงไปเจอไม่ได้แล้ววว]
ซูเฮ่อเหลิ่งหล่อแบบนายแบบดีเกินไป อันเอินตัดใจทิ้งไม่ลงจริงๆ
ก็แค่ใบหน้านั้น ต่อให้ไม่ขับรถหรู ต่อให้ไม่ใส่สูทห้าหมื่น แค่ยืนเฉยๆ เขาก็ไม่กล้าคิดว่าต้วนเล่อจะอิจฉาเขาแค่ไหน
แต่ซูเฮ่อเหลิ่งดูแมนคัลมาดผู้ชายแท้ยังไงก็ไม่น่าจะใช่คนชอบผู้ชายได้
... เอาเป็นว่าเลี้ยงไว้แบบนี้ก่อน เดินหมากไปทีละก้าวแล้วกัน
ยังไงเขาก็หาแฟนเพื่อแก้แค้น ไม่ได้อยากจะ อยากจะมีแฟนจริงๆ สักหน่อย
พอสนิทกันดีแล้ว ค่อยหลอกให้ซูเฮ่อเหลิ่งมาเล่นละครเป็นเพื่อนก็เข้าท่าเหมือนกัน
เล้งเซ่า/.: [ส่งชื่อกับรูปอาจารย์แกมาให้ฉัน.]
อันเอิน “?”
อืม: [สามีจะทำอะไรหรือคะ...]
เล้งเซ่า/.: [พาลูกน้องไปดักหน้าประตูมอ.]
เล้งเซ่า/.: [กล้าทำให้เมียฉันเหนื่อยขนาดนี้.]
เล้งเซ่า/.: [ตาย.]
อันเอิน “...”
อืม: [สามีใจเย็นๆ ก่อนนะคะ ที่อาจารย์สอนเลยเวลา ก็เพราะอยากสอนความรู้ให้พวกเรามากขึ้นนะคะ น่าเห็นใจนะคะ!]
เล้งเซ่า/.: [แต่มันมาขัดเดทระหว่างฉันกับเมีย.]
เล้งเซ่า/.: [ยกโทษให้ไม่ได้.]
เอิ่มม ที่ร้านหมีเสวี่ยแห่งหนึ่งกินน้ำมะนาว เรียกว่าเดทด้วยเหรอ?
อืม: [สามีที่รักอย่าเพิ่งโมโหเลยนะ! โมโหทำร้ายสุขภาพ... โมโหจนเสียสุขภาพ แล้วฉันจะเป็นห่วงนะคะ!]
เล้งเซ่า/.: [ฟังเมีย.]
เล้งเซ่า/.: [งั้นสามีกลับก่อน.]
กว่าจะไล่ให้เขากลับได้ก็เหนื่อยไม่น้อย
อืม: [ได้ค่ะสามี กลับบ้านระวังด้วยนะคะ.]
เล้งเซ่า/.: [เมียสบายใจได้. ไม่มีใครไม่กลัวตายมายุ่งกับสามีหรอก.]
อันเอินถอนหายใจ หล่อๆ แบบนี้ ทำไมดันเป็นนักเลง
อืม: [สามีเจ๋งสุด! (ω＜ )]
ผ่านไปสิบนาทีกว่า ซูเฮ่อเหลิ่งคงถึงที่พักแล้ว ก็ส่งข้อความมาอีก
เล้งเซ่า/.: [ที่รัก. แกปล่อยฉันให้รอเก้อ. จะไม่มีอะไรตอบแทนหน่อยเหรอ.]
เล้งเซ่า/.: [ฉันสั่งน้ำไว้แล้วนะ. ตอนนี้ได้แต่นั่งดื่มคนเดียวสองแก้วอย่างเหงาๆ.]
ด่านที่สองมาแล้ว!
อืม: [งั้นสามีที่รักอยากได้อะไรตอบแทนบ้างคะ...]
อืม: [ไม่งั้นฉันโอนเงินค่าน้ำมะนาวให้ดีมั้ย?]
เล้งเซ่า/.: [เมียรู้ได้ไงว่าฉันสั่งน้ำมะนาว?]
อันเอินชะงัก งึกๆ งักๆ พิมพ์: [อูยย ฉันเดาค่ะ ไม่คิดว่าจะเป็นน้ำมะนาวจริงๆด้วย! ฉันกับสามีนี่ใจตรงกันจริงๆ เลยน้าา! o(＞＜)o]
เล้งเซ่า/.: [ก็น้ำมะนาวนั่นแหละ.]
เล้งเซ่า/.: [แต่ไม่ใช่เพราะไม่มีตังค์สั่งหรอกนะ.]
เล้งเซ่า/.: [ทรัพย์สินของสามีเยอะจนแกนึกไม่ถึง.]
ใช่ๆ ในวีแชทสามหยวนเจ็ดเหมา ในอาลีเพย์สามเหมาไง
เล้งเซ่า/.: [หลักๆคือสามีไม่ชอบของหวาน.]
เล้งเซ่า/.: [ชานมมันหวานไป.]
อืม: [สามีเป็นหนุ่มเท่แบบนี้ ลูกน้องเพียบ กินของหวานเสียหน้าแย่เลยสินะคะ ฉันเข้าใจ ฉันเข้าใจ]
ใกล้จะหลอกเขาให้กลายเป็นเด็กอ่อนในครรภ์แล้ว!
เล้งเซ่า/.: [เมียรู้ใจสามีที่สุด.]
เล้งเซ่า/.: [เอาล่ะ. อย่าเปลี่ยนเรื่อง. ว่าด้วยเรื่องชดเชย.]
เล้งเซ่า/.: [คุยโทรศัพท์กับสามีสักชั่วโมงดีมั้ย? สามีไม่ได้เจอเธอ. คิดถึงมาก.]
คุย คุยโทรศัพท์!?
เสียงผู้ชายของเขาแตกทันทีแน่
อืม: [สามีจ๋า คอคนอื่นเค้าเจ็บนิดๆ ไม่อยากพูดเลยน้าา!]
เล้งเซ่า/.: [เฮ้อ.]
เล้งเซ่า/.: [เมียไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไร.]
เล้งเซ่า/.: [งั้นเมียส่งรูปตัวเองมาให้สามีหน่อย.]
เล้งเซ่า/.: [คิดถึงจริงๆ.]
เวร
เรื่องมากจริง
อันเอินกัดฟันคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็กดโทรหาหลิวเหวิ่นเฉี่ยน
หลิวเหวิ่นเฉี่ยนรับสาย “อันเอิน มีอะไรเหรอ?”
“เหวิ่นเฉี่ยน วิกผมของเจ้าหญิงสโนว์ไวท์ที่เราใช้แสดงละครเวทีครั้งก่อน ยังอยู่ที่เธอไหม?”
หลิวเหวิ่นเฉี่ยนตอบ “อยู่สิ ทำไมเหรอ?”
อันเอินกระโดดลงจากเตียง “ตอนนี้เธออยู่หอไหม? ฉันจะไปเอา ด่วน!”
หลิวเหวิ่นเฉี่ยนตอบตกลง อันเอินก็รีบตอบกลับซูเฮ่อเหลิ่งทันที กลัวว่าซูเฮ่อเหลิ่งจะส่งข้อความมาถล่มอีก
อืม: [สามีที่รักค้าา งั้นรอสักครู่เดียวนะคะ คนอื่นขอไปจัดแจงหน่อย แต่งหน้าเบาๆ แล้วค่อยส่งรูปสวยๆ ให้ดูนะคะ ^›⩊‹^]
เล้งเซ่า/.: [เมียไม่ต้องแต่งก็สวยแล้ว.]
เล้งเซ่า/.: [แต่ถ้าเมียอยากแต่ง. ดึกแค่ไหนสามีก็รอเธอ.]