ความอึ้งของอันเอินไม่มีคำไหนบรรยายได้ คำนว่า ‘เห็นแก่ของ’ ยังมาใช้กับเขาได้อีก ถ้าจะหาเงินได้จริงก็ว่าไปอย่าง แต่นี่แค่ห้าเหมาสองเซิน จะซื้อลูกอมยังแทบไม่พอเลย
นั่นทำให้อันเอินโกรธจนโอนสิบหยวนให้ซูเฮ้อเล้งทันที
อืมอืม: [ใครจะสนเงินสกปรกของนายกัน]
ส่งเสร็จก็ยัดมือถือลงกระเป๋า จะได้ไม่เห็นไม่หงุดหงิด
ต้องขอบคุณหน้าตานี่แหละที่ช่วยซูเฮ้อเล้งไว้ ไม่งั้นพฤติกรรมขี้เหนียวแบบนี้เอาไปลงเสี่ยวหงชูคงโดนด่าท่วมร้อยชั้นคอมเมนต์แน่
อีกเดือนเดียวก็ถึงงานเลี้ยงรุ่นแล้ว งานเลี้ยงรุ่นคราวนี้ไม่ใช่แค่หาภัตตาคารนั่งกินเล่น ๆ เหมือนที่ผ่านมา แต่จัดเพื่อฉลองครบสี่ปีที่จบม.ปลาย มีข่าวว่าทุกคนในระดับชั้นม.หกจะมากันหมด
เจ้าตวนเล่อั่น ปีสามเรียนด้วยกันก็ไม่เคยถูกกัน เพื่อจะได้เข้ากลุ่ม มันชอบเอาความชอบของเขามาเป็นเครื่องมือ ระหว่างเรียนอยู่ม.ปลาย อันเอินโดนเพื่อนในห้องนินทาลับหลังไม่น้อย พวกคำพูดแย่ ๆ แค่นึกขึ้นมาได้ตอนนี้ก็ยังแสลงใจ
แต่ใครจะคิดล่ะ ว่าพอเรียนจบ กระแสรักร่วมเพศก็ฮิตติดลมบนโลกออนไลน์ขึ้นมาเฉย ๆ อย่าว่าแต่รังเกียจเลย เกย์กับเลสเบี้ยนกลายเป็นแท็กยอดนิยมไปแล้ว ขนาดเด็กม.ต้นอัดคลิปสั้นยังต้องแปะแฮชแท็ก #หนึ่ง #ศูนย์ #ทอม #ไบ
และก็ช่วงนั้นแหละที่ตวนเล่อั่น ไอ้โง่นั่น ประกาศแฟนลงโมเมนต์
มันลงรูปคู่กับแฟน!!
ใช่แล้ว! แฟนผู้ชายนี่แหละ!
ใครจะไปคิด ว่าไอ้คนที่ตอนอยู่ม.ปลายคอยตามกลุ่มหัวโจกหัวเราะเยาะว่าเขาเป็นเกย์ พอเรียนจบตัวเองกลับกลายเป็นเกย์ซะได้
ที่แย่ไปกว่านั้น แฟนของตวนเล่อั่นยังเป็นถึงผอ.บริษัทอะไรสักอย่าง โมเมนต์ทั้งวันก็มีแต่อวดว่าแฟนพาไปซื้ออะไร กินอะไร ไปเที่ยวไหนมาบ้าง
อันเอินแทบจะปิดกั้นมันไปแล้ว แต่มันยังจะมาในกลุ่มห้องถามอีก: [@อืมอืม ที่รักจ๋า จบมานานแล้วยังไม่มีแฟนอีกเหรอ]
ถ้าไม่ใช่เพราะตวนเล่อั่น ยั่วโมโหอยู่ตลอด แล้วเขาจะใจกล้าหน้าด้าน ถึงขั้นยอมเสี่ยงโดนคนในเมืองเห็นไปโพสต์หาแฟนในแพลตฟอร์มโซเชียลได้ไง?
เพื่อนม.ปลายน่ะตั้งนานแล้วก็ไม่อยากติดต่ออีก แต่งานนี้ อันเอินจะล้างแค้น
จะถึงตอนนั้น เขาจะเล่นงานตวนเล่อั่น ให้อับอายขายขี้หน้า พอสะใจแล้ว เจ้าชายขี่ม้าขาวของเขาก็จะขับรถหรู ใส่สูทห้าหลักมารับ
อันเอินก็จะเชิดหน้า จูงมือเจ้าชายจากไปอย่างสง่างาม จากนั้นก็จะลบทุกคน ทีละคน ทิ้งให้เกลี้ยง
แค่คิดภาพตวนเล่อั่น อึ่งค้างตกตะลึงคลั่งบ้า ก็มีความสุขละ
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ฮ่า— ๆ ๆ ๆ—”
ยิ่งคิดยิ่งสะใจ อันเอินเลยหลุดหัวเราะแปลกประหลาดออกมา จนทั้งห้องและอาจารย์บนแท่นหันขวับมามองเขา
เสียงหัวเราะของอันเอินชะงักกึก กลืนน้ำลายอย่างเก้อเขิน
ยังดีที่เพื่อนสนิทหลิวเหวิ่นเฉี่ยนที่มาสายเหมือนกัน ไม่รู้มาแอบนั่งข้าง ๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่ช่วยเขาไว้
ในจังหวะที่รอยยิ้มอันเอินจางหายไป ทั้งห้องเงียบสงัด หลิวเหวิ่นเฉี่ยนก็หัวเราะ “ฮ่า— ฮ่า— ฮ่า—” ตามมา เสียงหัวเราะยิ่งเว่อร์กว่าอันเอินอีก ดึงสายตาทุกคนไปอยู่ที่ตัวเองสำเร็จ แล้วก็ทำหน้าซื่อพูดว่า “อุ๊ย ขอโทษค่ะขอโทษ หนูกำลังเล่ามุขตลกให้เอินเอินฟังอยู่น่ะค่ะ!”
อาจารย์: “คาบเรียนฉันให้เล่นมุขตลกเรอะ!”
ถึงจะโดนดุยกใหญ่ แต่ก็ยังดีที่ไม่เคอะเขินขนาดนั้น อันเอินส่งสายตาซาบซึ้งให้เพื่อนสนิท
ทั้งสองยกหนังสือบังหน้า หลิวเหวิ่นเฉี่ยนถาม: “เอินเอิน แกฝันกลางวันอยู่เหรอ? หัวเราะอะไรน่ะ?”
“นึกถึงแผนล้างแค้นข้าอยู่”
“อะไรนะ...แผนล้างแค้น ไว้ค่อยคิดเถอะ ข้ามีเรื่องต้องบอก”
อันเอินถาม: “เรื่องอะไร?”
หลิวเหวิ่นเฉี่ยนใช้เวลาสองนาทีเล่าว่า ตัวเองเหลือบไปเห็นพวกนักเลงนั่นแค่แวบเดียว พวกนักเลงก็บังคับขอวีแชทเธอ ส่วนเธอก็ฉลาดนักเลยเข็นอันเอินส่งให้พวกนักเลงไป
อันเอินเลยเข้าใจละว่าไอ้ซูเฮ้อเล้งนี่มาจากไหน
หลิวเหวิ่นเฉี่ยนพูด: “แกไม่รู้หรอกว่าหมอนั่นกดดันขนาดไหน! ฉันกลัวปฏิเสธแล้วโดนต่อยเกินไป ก็เลยเอารูปที่เมื่อเดือนก่อนแกเล่นเป็นสโนว์ไวท์ในชมรมละครให้เขาดู ตาเขาเป็นประกายเลย เหม่อค้างในวินาทีนั้น หมดความสนใจฉันทันที แล้วก็แอดแกมา”
“?”
เลือดลมพุ่งขึ้นหัว อันเอินถาม: “แปลว่าเขาไม่รู้ว่าฉันเป็นผู้ชายเรอะ?!”
หลิวเหวิ่นเฉี่ยนส่ายหน้าแบบซื่อ ๆ ว่า: “ไม่รู้สิ ฉันไม่ได้บอก เขาก็ไม่ได้ถาม”
อันเอิน: “......”
ว่าแล้ว! ว่าแล้ว! หน้าตาดีไซซิ่งแบบนั้นจะมาทักหาเขาทำไม แถมยังเรียกเขาเป็นเมีย! ดูยังไงซูเฮ้อเล้งก็ไม่น่าใช่เกย์! เกย์ดาร์ของเขาไม่เคยเตือน!
หลิวเหวิ่นเฉี่ยนเห็นสีหน้าอันเอินไม่ค่อยดี ก็รู้สึกผิดเลยพูดว่า: “โทษทีนะเอินเอิน สถานการณ์แบบนั้น ฉันทำได้แค่ผลักแกไป ยังไงแกก็ผู้ชายนี่ อึดกว่าฉันด้วย หมอนั่นดูยังไงก็ไม่ใช่คนดี... หรือไม่ก็ไม่ต้องไปแคร์มัน หรือไม่ก็ลบมัน? แต่หมอนั่นรู้หน้าฉันแล้วนะ ฉันกลัวมันมาดักรอที่ประตูมอ... เพราะงั้นวิธีที่ปลอดภัยสุด ก็คือแกแกล้งคบกับมันทางออนไลน์ไปก่อน ยังไงก็ไม่ได้เจอตัวจริงกัน พอมันเบื่อแล้ว มันก็ปล่อยเราไปเองแหละ!”
สมองของอันเอินดังหึ่งไปหมด “เฉี่ยนเฉี่ยน เธอเห็นหน้าเขาไหม? หล่อรึเปล่า?”
“ฉัน... ฉันไม่กล้ามองหน้าเขาเท่าไหร่เลย พวกอันธพาลแบบนั้น วัน ๆ ต่อยตีไม่รู้กี่ครั้ง ถ้าเกิดต่อยฉันเข้าอีกลับล่ะ” หลิวเหวิ่นเฉี่ยนพูด “หน้าตาไม่ทันได้ดูชัด แต่ยังไง... การแต่งตัวนี่... พูดยากเหลือเกิน”
ฝันแก้แค้นของอันเอินพังทลาย
คงไม่มีเจ้าชายมาห์ม้าขาวมารับเขาแล้ว
หลังเลิกคาบ อันเอินอ้างว่าไม่สบายแล้วกลับห้องพัก
เขาปีนขึ้นเตียงด้วยใจเหี่ยวแห้ง เปิดวีแชทอีกครั้ง
เล้งเซ่าส่งข้อความมาอีกเพียบเลย
เล้งเซ่า/.: [?.]
เล้งเซ่า/.: [หยามเกียรติฉัน.]
เล้งเซ่า/.: [มีเงินแล้วแน่เรอะ.]
เล้งเซ่า/.: [ฉันบอกแกเลยนะ.]
เล้งเซ่า/.: [ฉันไม่มีวันก้มหัวให้เงินหรอก.]
สิบนาทีต่อมา
เล้งเซ่า/. ได้รับซองแดงของคุณแล้ว
เล้งเซ่า/.: [ที่แท้เมียก็คือคุณหนูเศรษฐีนี่เอง.]
เล้งเซ่า/.: [เงินนี่.]
เล้งเซ่า/.: [ถือว่าผัวยืมก่อนแล้วกัน.]
เล้งเซ่า/.: [ไอ้น้องฉันโดนยึดที่ร้านเน็ต.]
เล้งเซ่า/.: [กูเป็นพี่.]
เล้งเซ่า/.: [ต้องช่วย.]
แล้วก็ส่งรูปแคปหน้าจอมา โน๊ตชื่อ ‘เจวี๋ยซา-อวี๋ฉี’ ข้อความแชทกับซูเฮ้อเล้ง
เจวี๋ยซา-อวี๋ฉี: [พี่เล้ง/]
เจวี๋ยซา-อวี๋ฉี: [น้องลำบาก/]
เจวี๋ยซา-อวี๋ฉี: [โดนยึดที่ร้าน/]
เจวี๋ยซา-อวี๋ฉี: [มีกี่ให้กี่/]
เล้งเซ่า/.: [โอน 10.00 หยวน]
เล้งเซ่า/.: [พี่มีเมียแล้ว.]
เล้งเซ่า/.: [ต้องเก็บเงินเลี้ยงเมีย.]
เล้งเซ่า/.: [เป็นครั้งสุดท้าย.]
เจวี๋ยซา-อวี๋ฉี: [รับเงิน 10.00 หยวนแล้ว]
เจวี๋ยซา-อวี๋ฉี: [พี่/ขอให้มีความสุข.]
เจวี๋ยซา-อวี๋ฉี: [เมื่อไหร่จะเอาพี่สะใภ้ออกมาให้เจอ/]
เล้งเซ่า/.: [เดี๋ยวก็ได้เจอ.]
อันเอินยิ่งอึ้งหนักกว่าเก่า
ถ้าตวนเล่อั่นรู้ว่าเขาไปคบกับไอ้แบบนี้เข้า คงหัวเราะเยาะตายเลยล่ะ
ถ้าซูเฮ้อเล้งรู้ว่าเขาเป็นผู้ชายแล้วยังทักมาเอง ก็คงแปลว่ามันก็ไม่ได้ชายแท้เบอร์นั้น
อันเอินก็อาจจะใช้ความซื่อบื้อของหมอนี่เปลี่ยนให้เป็นแบบในฝันเอามาใช้แก้ขัดไปก่อน
แต่ซูเฮ้อเล้งถึงจะซื่อแค่ไหน ก็น่าจะแยกชายหญิงออกนะ!
โอกาสที่พวกนักเลงจะมาชอบผู้ชายน่ะมีประมาณ 0.000000000000000001%
อันเอินพยายามพิมพ์ ๆ ๆ ตั้งหลายครั้งก็อยากจะบอกความจริงกับซูเฮ้อเล้งตรง ๆ แล้วลบมัน แล้วไปตามหาเจ้าชายขี่ม้าขาวใหม่
แต่เขากลับดูรูปเดียวที่ตั้งโชว์หน้าในโมเมนต์ซูเฮ้อเล้งซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยิ่งดูยิ่งไม่อยากทิ้ง
“จี๊ด...”
แต่รูปก็คือรูป ถึงซูเฮ้อเล้งจะดูไม่ค่อยแต่งรูป แต่ก็ยังต้องเจอตัวจริงถึงจะรู้ว่า โมเดลลิ่งซูเฮ้อเล้งจะเอาออกโชว์ได้จริงหรือเปล่า
อันเอินเลยลองพิมพ์ด้วยน้ำเสียงสาวน้อยน่ารักดู:
อืมอืม: [คุณสามีขา! เราเลิกเรียนแล้วน้าา! ไปหาที่นั่งดื่มกาแฟด้วยกันป่ะคะ ^⦁᎑-^੭]
เล้งเซ่า/.: [แค่ก ๆ.]
เล้งเซ่า/.: [เมียฉันน่ารักมาก.]
เล้งเซ่า/.: [แต่ว่า.]
เล้งเซ่า/.: [กาแฟน่ะของคนแก่.]
เล้งเซ่า/.: [เมียไม่ต้องดื่ม.]
เล้งเซ่า/.: [เจอกันที่ร้านหมีเสวี่ยแห่งหนึ่งใกล้ ๆ มอเมียละกัน.]
เล้งเซ่า/.: [เมียจ๋า.]
เล้งเซ่า/.: [คอยอยู่.]