อันเอินไม่รู้ว่าควรปล่อยตัวเองให้จมดิ่งลงไปหรือไม่
เขาค่อย ๆ ผลักซูเฮ่อเหลิ่งเบา ๆ เพราะการเคลื่อนไหวเบาเกินไป จึงง่ายที่จะถูกมองว่าเป็นการเล่นตัวหรือการงอแง
ซูเฮ่อเหลิ่งไม่ยอมปล่อยจริง ๆ ก้มลงกดต่ำลงไปอีก ริมฝีปากและลิ้นที่ร้อนแรงง้างเข้าไป อันเอินถูกจูบจนหายใจไม่ทัน ริมฝีปากทั้งชาและบวม จนในที่สุดเมื่อได้พัก เขาได้ลิ้มรสความเค็มและขมเล็กน้อยที่มุมปาก
เป็นน้ำตาของตัวเอง หรือของซูเฮ่อเหลิ่งกันแน่ เขาแยกไม่ออก
"...ซูเฮ่อเหลิ่ง" เขาเรียกด้วยเสียงแหบแห้ง
ซูเฮ่อเหลิ่งเอี้ยวหัว วางคางลงบนซอกไหล่ของอันเอิน กอดแน่นขึ้น ซุกเข้าที่ข้างคอของเขา
อันเอินรู้สึกว่าผ้าบาง ๆ ตรงหัวไหล่กำลังถูกชุ่มไปด้วยน้ำตาอย่างเงียบ ๆ
"จะพูดง่าย ๆ ว่าขอผ่านไปได้ยังไงกัน?" เสียงของซูเฮ่อเหลิ่งที่สั่นเครือจนกลั้นไม่อยู่
อันเอินตอนแรกไม่เข้าใจความหมายของประโยคนี้ คิดอยู่สักพักก็เข้าใจ "ตอนที่ฉันคุยโทรศัพท์กับแม่ของเธอ เธออยู่ข้าง ๆ เหรอ?"
"น้ำเสียงแบบนี้ เธออยากให้ฉันอยู่ข้าง ๆ หรือไม่อยาก?"
ลูกกระเดือกของอันเอินกลืนลงไปหนึ่งครั้ง "เป็นเธอที่บอกเลิก"
"แต่เธอรู้ความจริงแล้วไม่ใช่หรือ?" ซูเฮ่อเหลิ่งปล่อยอันเอิน ให้พื้นที่เล็กน้อยระหว่างทั้งคู่ "ผู้หญิงคนนั้นเป็นลูกพี่ลูกน้องของหยูฉี แค่แสดงให้เวินมั่วดูเท่านั้น"
อันเอินถาม "แล้วที่เธอเข้ามาหาฉันล่ะ?"
ซูเฮ่อเหลิ่ง "..."
"พูดไม่ได้เหรอ?"
ซูเฮ่อเหลิ่งเงียบ อันเอินรอนานมาก จนหายใจเจ็บแปลบ ๆ ถึงได้ยินเขาเอ่ย:
"เวินมั่ว...ชอบทรมานฉันเป็นความสนุกมาตลอด เขาคิดว่าฉันเริ่มชินกับนิสัยนี้ ชีวิตนี้แล้ว ไม่มีความสนุกอะไรแล้ว เลยอยากเปลี่ยนวิธี ให้ฉันลองมีความรัก อยากเห็นคนแบบฉันทำตัวน่าอายต่อหน้าผู้หญิง ขอแค่ฉันไม่พอใจ เขาก็สะใจ"
"ฉันทำไม่ได้ ต้องทำตามที่เขาบอกเท่านั้น วันนั้นที่หน้าประตูโรงเรียน ฉันไม่รู้จะหาอย่างไร เลยนับผู้หญิงคนที่สามที่เดินออกมาจากประตูโรงเรียน แล้วไปขอแอดไลน์เธอ"
"ก็ได้หลิวเหวิ่นเฉี่ยน"
"เธอดูเหมือนจะกลัวฉันมาก เลยผลักเธอให้ฉัน ฉันก็ไม่สนใจด้วยว่าใคร ทำงานเหมือนซากศพเดินได้"
"พอรู้ว่าเธอเป็นผู้ชาย จู่ ๆ ในใจก็รู้สึก...เหมือนได้แหกกฎ"