หลังหลีไหวเต๋อจากไป สีตงก็ประคองสีเฟิงกลับเข้าห้อง เด็กหญิงตื่นแต่เช้า แถมยังไปร้องไห้ที่ห้องเก็บศพมาอีกครั้ง ตอนนี้จึงซึมเซาไร้เรี่ยวแรง ย่างเท้าก็ยังโงนเงน สีตงถอดรองเท้าให้น้อง ดึงผ้าห่มมาคลุมให้เรียบร้อย “หลับตาพักสักหน่อยนะ ตื่นเมื่อไรก็เมื่อนั้น ฉันจะเฝ้าอยู่ข้างนอก”
สีเฟิงขานรับเบา ๆ เปลือกตาแทบจะปิดอยู่แล้ว ไม่ถึงสองนาทีลมหายใจก็สม่ำเสมอ หลับสนิทไป สีตงปิดประตูเบา ๆ แล้วเดินเข้าไปในครัว ลงกลอนประตู ก่อนจะเข้าไปในมิติพื้นที่อีกครั้งด้วยความคิด
คราวนี้เขาไม่รีบร้อนหยิบของกิน แต่สำรวจมิติพื้นที่ทั้งหมดอย่างละเอียด นอกจากร้านอาหารเช้าสองชั้นแล้ว ข้าว แป้ง น้ำมัน ธัญพืช รวมถึงหม้อชามช้อนถ้วยในร้านก็หยิบเข้าออกได้ตามใจ เขาตักแป้งใส่ชามจนเต็มแล้วลองนำออกไปดู ก็ไม่มีอุปสรรคแม้แต่น้อย ส่วนเมื่อลองนำชามกระเบื้องหยาบของที่บ้านเข้าไปในมิติพื้นที่ ก็ทำได้อย่างราบรื่นเช่นกัน
พื้นที่ตั้งแผงหน้าร้านซึ่งกว้างกว่ายี่สิบตารางเมตรก็อยู่ภายใต้การควบคุมของเขาเช่นกัน ทั้งร่มกันแดดที่กางอยู่ โต๊ะอาหารพลาสติกพร้อมเก้าอี้สี่ชุด ล้วนขยับเคลื่อนย้ายและจัดวางได้ด้วยความคิด สีตงคิดคำนวณในใจว่า พอย้ายไปเรือนข้างและจัดการเรื่องที่พักเรียบร้อยแล้ว ของพวกนี้ก็จะมีประโยชน์ เพียงแต่พลาสติกสะดุดตาเกินไป ตอนนี้ยังเอาออกมาให้คนเห็นไม่ได้ เก็บไว้ก่อนย่อมไม่ผิด
เมื่อสำรวจมิติพื้นที่จนเข้าใจทุกซอกทุกมุมแล้ว เขาจึงออกมา จากนั้นก็เริ่มค้นหาทรัพย์สินในบ้าน ตระกูลสีอาศัยอยู่ในลานนี้มาห้าหกปีแล้ว ส่วนพ่อแม่ก็ทำมาหากินในปักกิ่งมาสิบกว่าปี เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่เหลือเงินเก็บไว้เลย
เขาเริ่มค้นจากตู้ใบใหญ่ชิดผนังในห้องโถง ลิ้นชักล่างสุดด้านในมีกล่องบิสกิตสังกะสีใบหนึ่งล็อกไว้ พองัดเปิดดูก็เห็นธนบัตรใบใหญ่ใบเล็กพับซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ นับแล้วมีทั้งหมด 276 หยวน ล้วนเป็นเงินสดที่ประหยัดอดออมเก็บไว้ ใช้จ่ายในชีวิตประจำวันและใช้รับรองแขกไปมาหาสู่