หลินหมิงหรี่ตามองท่านอาเสิ่นจืออวิ๋น พลางกล่าวเสียงเย็นว่า “พวกคุณไม่เคยนับญาติกับครอบครัวเราเลย”
“ฉันจำได้ว่าครั้งหนึ่ง ครอบครัวคุณจัดงานเลี้ยง ตอนนั้นพวกเราถือของขวัญไปเยี่ยม ตั้งใจไปแสดงความยินดี แต่ตอนนั้นท่านอาพูดว่าอะไรรู้ไหม?”
“คุณบอกว่าครอบครัวเราจนอย่างกับหนู ไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวด้วย แล้วไง?”
“ที่เคยพูดไว้ลืมหมดแล้วหรือ? ตอนนี้ฉันมีเงิน กลับมาจากเซี่ยงไฮ้ พวกคุณแม่ลูกก็รีบร้อนมาบ้านฉันขอยืมเงิน หน้าด้านหรือเปล่า? เมื่อก่อนพวกคุณเคยหยิ่งยโสขนาดนั้น”
หลินหมิงพูดด้วยท่าทีสง่าผ่าเผย ไม่ยอมจำนน
ทันใดนั้น ท่านอาก็ชะงักไป รู้สึกอึ้งๆ ไม่คาดคิดเลยว่าหลินหมิงจะไม่ไว้หน้าเธอขนาดนี้ และในขณะนั้นเอง สีหน้าของท่านอาก็เริ่มไม่สู้ดีนัก
ลังเลครู่ใหญ่ ท่านอาเหลือบมองหลินหมิงแล้วพูดอย่างร้อนรนว่า “หลินหมิง เธอยังเป็นหลานข้าอยู่ไหม? เรื่องแค่นี้ท่านอาให้เธอช่วย เธอช่วยไม่ได้เลยหรือ?”
“เงินแค่ 50,000 หยวนนี่มันอะไรกันนักหนาสำหรับเธอ”
เฉียนตัวตัวที่อยู่ข้างๆ ก็พูดเหมือนยั่วยุว่า “ใช่เลย หลินหมิง เสียแรงที่ฉันคิดว่าเธอมีเงินมากแท้ๆ แต่ที่ไหนได้ แม้แต่เงิน 50,000 หยวนยังเอาออกมาไม่ได้?”
“ฮึ จะว่าไป รถคันนั้นเธอซื้อสดหรือเปล่า? หรือว่าขโมยมา?”
“ขนาดนี้ยังจะตีหน้าเศร้าอีก ให้พ่อเธอนอนห้องเดี่ยว?”
“จะว่าไป ก็ให้พ่อเธอกลับไปพักฟื้นที่บ้านเถอะ ขาแบบนี้จะหายก็หาย ไม่หายก็ช่าง...”
“เพี๊ยะ!” ยังไม่ทันที่เฉียนตัวตัวจะพูดจบ หลินหมิงก็ก้าวพรวดๆ เข้าไปตรงหน้า แล้วตบหน้าเขาเข้าให้ฉาดหนึ่ง