พูดไปพูดมา คุณน้าก็ก้มหน้าลง ตบต้นขาตัวเองแรง ๆ แววตาเต็มไปด้วยความหงุดหงิด "เฮ้อ ลูกชายบ้านฉันเนี่ย ฉันกับพ่อเขาก็ได้แต่หวังว่าเมื่อไหร่เขาจะรีบแต่งงาน รีบหาเมีย อนาคตได้แต่งมีลูกนะ"
"แล้วดูตอนนี้สิ ติดแหง็กอยู่ที่เรื่องแต่งงานนี่แหละ"
"พวกเธอว่า...ถ้าติดแบบนี้ต่อไป แต่งไม่ได้ พวกเราที่เป็นพ่อแม่จะทุกข์ใจแค่ไหน?"
ได้ยินคุณน้าพูด ญาติคนอื่น ๆ ก็พากันพยักหน้า มีเพียงหลินหมิงที่ตอนนี้นั่งเงียบไม่พูดอะไร
หลินหมิงไม่ได้โง่ คุณน้าพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว เขาจะไม่รู้เจตนาที่แท้จริงของอีกฝ่ายได้ยังไง?
แต่ยังไม่ทันที่คุณน้าจะพูดอะไรต่อ คุณอาสามที่อยู่ข้าง ๆ ก็เอ่ยปากด้วยความหงุดหงิดไม่แพ้กัน
"เฮ้อ พี่เขยจ๋า ที่พูดมาน่ะ...บ้านใครก็มีปัญหาของมันแหละ"
"ดูสิ ลูกบ้านพี่น่ะใกล้จะแต่งงานแล้ว แล้วลูกบ้านฉันล่ะ? ตอนนี้ ใกล้จะจบ ม.5 กำลังจะขึ้น ม.6 แล้ว ฉันกับพ่อเขากลุ้มใจทุกวัน..."
"เด็กนี่ผลการเรียนไม่ค่อยดี ฉันกับพ่อเขาก็คิดมาตลอดว่าจะให้ไปลงเรียนพิเศษ แต่ดูสิ..."
คุณอาสามพูดพลางตบมือ สีหน้าไม่ต้องพูดถึงว่าหงุดหงิดแค่ไหน
"ดูสิ ตอนนี้...ทำไมค่าเรียนพิเศษเด็กถึงได้แพงขนาดนี้? บอกว่าเป็นนักศึกษาจากชิงหว๋าเป่ยต้าลงมา สอนพิเศษให้เด็กโดยเฉพาะ รวม ๆ แล้ว ซัมเมอร์หนึ่งก็สองสามหมื่นหยวน"