"ขายสิ ขายอยู่แล้ว ก็แค่ส่วนลดที่จะได้เพิ่มอีกนี่ ต้องไปถามผู้จัดการก่อน"
เห็นหลินหมิงพยักหน้า พนักงานขายสาวก็รีบพาหลินหมิงกลับมาที่สำนักงานขาย
แล้วเธอก็รีบไปถามผู้จัดการถึงราคาต่ำสุด
หลินหมิงกลับนั่งรออย่างสบายใจอยู่ในสำนักงานขาย
แต่สิ่งที่หลินหมิงไม่รู้ก็คือ
ตอนนั้นในโรงงานแห่งหนึ่งของอำเภอจิ้นซิ่ว เสิ่นผิงอวิ๋นที่เพิ่งงีบหลับไป ตื่นขึ้นมาอย่างมึนงง คว้าบุหรี่จากข้างตัวมาจุด แล้วเอนหลังพิงเก้าอี้เจ้านายของตัวเอง
ช่วงนี้โรงงานของเสิ่นผิงอวิ๋นกำไรไม่ค่อยดีเลย ทำให้เขาปวดหัวมาก
แต่เสิ่นผิงอวิ๋นน่ะเจ้าเล่ห์
เขาใช้วิธีหักเงินเดือนพนักงานเพื่อรักษาชีวิตที่ชอบอวดรวย ชอบโอ้อวดต่อไป
พฤติกรรมนี้ทำให้พนักงานไม่พอใจมานานแล้ว แต่เสิ่นผิงอวิ๋นไม่สน เขาบอกพนักงานตลอดว่า ไม่อยากทำก็ไสหัวไป
พนักงานเก่าลาออก เขากลับใช้เงินเดือนที่ต่ำกว่าเดิมจ้างพนักงานใหม่เพิ่มได้อีก ดีจะตายไป?
ทว่า ขณะที่ยังมึนงง ไถเฟซบุ๊กโพสต์ไปมา เสิ่นผิงอวิ๋นก็เด้งตัวลุกจากที่นั่งทันที
เขานั่งตัวตรง ขมวดคิ้วแน่น หรี่ตามองหน้าจอ
บนหน้าจอเป็นเจ้าของอู่รถมือสองคนหนึ่ง นามสกุลซุน กาลครั้งหนึ่ง เสิ่นผิงอวิ๋นซื้อรถออดี้มือสองเก่าๆ ที่เขาขับอยู่นี่มาจากอีกฝ่าย