หลินหมิงพยักหน้า จากนั้นก็พาซุนไห่เซิงมาด้วยกันที่สำนักงานขาย
มองผ่านกระจกด้านหลังสำนักงานขายเข้าไปในหมู่บ้าน หลินหมิงเห็นภูมิทัศน์สีเขียวทั้งหมดในโครงการ
ต้องบอกว่าดีมากจริง ๆ
แม้กระทั่งหน้าตึกหลังสุดท้าย ตอนนี้ยังมีทะเลสาบจำลอง สะท้อนภาพท้องฟ้าสวยงามลงบนผิวน้ำ ดูวิเศษมากทีเดียว
ซุนไห่เซิงเองก็เห็นแววตาของหลินหมิง จึงอธิบายอย่างใจเย็นว่า “นี่นายคงไม่ได้หมายตาห้องในตึกนั้นใช่ไหม? ได้ยินว่าฝั่งนั้นแพงกว่านะ”
“อย่างอำเภอจิ้นซิ่วบ้านเรา เป็นอำเภอเล็ก ๆ ที่ขั้นสี่ก็ไม่นับ ราคาบ้านถือว่าถูกมาก แต่ตึกหลังนั้นคงแพงกว่าหน่อย เพราะห้องวิวทะเลสาบที่สร้างขึ้น”
ขณะที่ทั้งสองเดินเข้ามา พนักงานขายสาวคนหนึ่งก็เดินตรงมา “โอ๊ะ ไห่เซิง นายมาได้ไงเนี่ย?”
ได้ยินดังนั้น ซุนไห่เซิงมองไป เห็นเป็นผู้หญิงก็รีบหันมาแนะนำให้หลินหมิง “เหล่าหลิน แนะนำให้รู้จัก นี่เพื่อนฉันเอง เธอทำงานอยู่ที่สำนักงานขายนี้พอดี ถ้านายจะซื้อบ้าน หาเธอได้เลย”
พนักงานขายสาวฟังแล้วรีบพยักหน้า “ใช่เลย นึกไม่ถึงว่าวันนี้ไห่เซิงจะพาลูกค้ามาให้ฉันด้วย ขอบใจนะ”
ซุนไห่เซิงส่ายหน้ายิ้ม ๆ “ไม่มีอะไรหรอก”
แต่ตอนนั้นเอง มือถือของซุนไห่เซิงก็ดังขึ้น รับสายดู ปรากฏว่าเป็นแม่ของเขาโทรมา