ด้านข้าง หลินหมิงได้ยินทุกสิ่งที่หญิงสาวเล่าอย่างชัดเจน และในที่สุดก็อาศัยแสงไฟริมทางเห็นอารมณ์เศร้าที่เอ่อล้นในดวงตาของเธอ
ในชั่วขณะนั้น หลินหมิงพลันรู้สึกสะท้อนใจ เพราะเขาพบว่าชะตากรรมของหญิงสาวช่างคล้ายกับตนเหลือเกิน ทั้งคู่ต่างทำงานในหน่วยงานของตน ก็เพื่อใช้ชีวิตไปวัน ๆ หาเงินอย่างขยันขันแข็ง สุดท้ายก็ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายธรรมดาไปตลอดชีวิตมิใช่หรือ?
ถึงแม้ทั้งชีวิตจะไม่ก่อคลื่นลมอะไร กลายเป็นเพียงผงธุลีหนึ่งในหมู่มวลมนุษย์ แล้วจะทำไม?
นี่แหละคือชีวิต
ทว่า หญิงสาวกลับได้รับความไม่เป็นธรรมเช่นเดียวกับตน ถึงแม้เหตุผลจะต่างกัน แต่ผลลัพธ์สุดท้ายก็เหมือนเดิม
"ขอโทษนะคะ"
แต่ในตอนนั้น หญิงสาวเอ่ยอย่างรู้สึกผิด แล้วลุกขึ้นเก็บเอกสารต่อ
เมื่อเก็บเสร็จ เธอเตรียมตัวจะจากไป พลางทิ้งท้ายไว้ว่า "ต้องขอโทษจริง ๆ วันนี้ทำให้คุณเสียเวลา และฉันก็ขอบคุณมากที่คุณช่วยฉัน แถมยังนั่งฟังเรื่องบ่น ๆ นี้"
พูดจบ หญิงสาวก็ก้าวเท้าเตรียมเดินจากไป
"เดี๋ยวก่อน"
ทันใดนั้นหลินหมิงก็เอ่ยปาก เมื่อได้ยินเช่นนั้น หญิงสาวชะงัก หยุดฝีเท้า เธอหันมามองหลินหมิง ในแววตาแฝงความสงสัยเล็กน้อย "ว่าไงคะ? มีอะไรหรือเปล่า?"
ได้ยินดังนั้น หลินหมิงส่ายหัวพลางหัวเราะ แล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัยว่า "อ้อ เมื่อกี้เอาแต่ฟังคุณบ่น เลยไม่ได้ถาม ก่อนหน้านี้คุณทำงานอะไรเหรอ? ทำไมโดนไล่ออกล่ะ?"