แบบนี้แหละ เดินเตร่ไปเรื่อย ไม่นานนักหลินหมิงก็นั่งประจำที่บนรถ สตาร์ตเครื่องมุ่งหน้ากลับบ้านตัวเอง
ทว่า เมื่อหลินหมิงจอดรถเรียบร้อย ลิฟต์ขึ้นมาถึงบ้าน ผลักประตูเข้าไป กลับพบว่าพ่อกับแม่ตอนนี้กำลังนั่งอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นด้วยความไม่คาดฝัน
ทั้งสองคนเบนสายตามามองเขา หลินหมิงยกนาฬิกาดูป้าย เก้าโมงกว่าแล้ว ตามหลักแล้วปกติพ่อกับแม่อยู่บ้านนอกช่วงนี้คงเข้านอนกันแล้ว หลายวันมานี้ก็เป็นแบบนั้นมาตลอด แต่วันนี้ทำไมยังไม่นอน?
คิดได้ดังนั้น หลินหมิงก็เดินเข้าไปใกล้ด้วยความสงสัย เอ่ยถามยิ้ม ๆ ว่า “พ่อ แม่ ทำไมยังไม่นอนครับ?”
พอได้ยินประโยคนี้ พ่อกับแม่สบตากัน แววตาทั้งคู่เผยความกังวลออกมาเล็กน้อย จากนั้นแม่ก็เป็นฝ่ายถามก่อน “ลูก แกไปทำอะไรกับน้าเขามาหรือเปล่า?”
“หา? หมายความว่าไง?”
ได้ยินแบบนั้น ใจหลินหมิงก็กระตุกวาบ ลางสังหรณ์ไม่ดีวูบขึ้นมา
ในใจคิด พ่อเอ๊ยเถอะแก อย่าบอกนะว่าเสิ่นผิงอวิ๋นทำเรื่องเลวร้ายอะไรขึ้นมาอีก แล้วยังเล่นงานพ่อแม่อีกแล้ว?
ตอนนี้ พ่อค่อย ๆ พูดขึ้นข้าง ๆ ว่า “วันนี้ตอนแม่แกได้ข้อความที่แกส่งมา แถมได้เงินคืนมาสามหมื่นห้าพัน ตอนนั้นเราสองคนกำลังอยู่บ้าน ก็อดใจหายกันเล็กน้อยไม่ได้ แกบอกแม่ว่าเงินนี้คือน้าคืนให้?”