เสี่ยวเฉินตื่นเต้นมาก เพราะสำหรับเธอแล้ว นี่คือผลงานชิ้นใหญ่จริง ๆ
คนอื่น ๆ ทั้งปีอาจจะขายบ้านได้ไม่กี่หลัง รายได้ก็แค่พอประทังชีวิต
แต่ตอนนี้มาถึงเธอ เธอขายตึกไปแล้วสี่หลังในเวลาไม่นาน!
คนอื่นต้องอ้อนวอนขอร้องแทบตาย ขายได้ทีละห้อง แต่เธอนี่ขายทีละตึก!
แค่คิดก็รู้สึกเหลือเชื่อมากแล้วใช่ไหม?
คิดถึงตรงนี้ เสี่ยวเฉินมองไปที่ซุนไห่เซิง พูดด้วยความซาบซึ้ง
"ไม่กลัวพวกพี่สองคนหัวเราะ ตอนนี้ฉันแค่อยากขอบคุณไห่เซิงจริง ๆ เราสองคนรู้จักกันเพราะฉันไปซื้อผักที่ร้านเขาเป็นประจำ ไม่คิดเลยว่าไห่เซิงจะแนะนำให้ฉันรู้จักท่านหลิน ตอนนี้ฉันตื่นเต้นจนพูดไม่ถูกเลย ขอแบบนี้ได้ไหม คุณหลิน ไห่เซิง คืนนี้สองคนมีธุระอะไรไหม? ถ้าไม่มีอะไร ฉันอยากเลี้ยงข้าวสองคนสักมื้อ"
"ฮ่า ๆ ๆ ฉันยังไม่ได้ซื้อตึกเลยนะ นายก็จะเลี้ยงข้าวแล้วเหรอ?" หลินหมิงหัวเราะพลางพูดเล่น
เสี่ยวเฉินหัวเราะคิกคัก: "ท่านหลินพูดแบบนี้... ถึงท่านจะไม่ซื้อ ตึกที่สิบที่ท่านซื้อไปก็ทำให้ฉันซาบซึ้งมากแล้ว"
หลินหมิงมองซุนไห่เซิง เห็นอีกฝ่ายดูเขิน ๆ แต่ก็ยังพยักหน้า: "ได้สิ แต่... พรุ่งนี้ไหม? คืนนี้ฉันต้องไปกินข้าวที่บ้านเหล่าหลิน พรุ่งนี้เย็นนายหาที่เลยแล้วกัน ยังไม่ได้ทำอะไรเลยได้กินข้าวฟรีนายมื้อหนึ่ง ฉันก็คุ้มแล้วล่ะ"