เซี่ยฝานหัวเราะอยู่พักหนึ่ง แต่ยิ่งหัวเราะก็ยิ่งหัวเราะไม่ออก
เพราะเมื่อครู่เขาเกือบกดเรียนวิชานั้นไปแล้ว
ยังดีที่พรสวรรค์ของเขาสัมผัสได้ถึงอันตรายที่ซ่อนอยู่
จึงรอดพ้นจากชะตากรรมของหนึ่งในผู้เคราะห์ร้ายมาได้
เซี่ยฝานมองเพื่อนในเว็บบอร์ดที่กำลังอวดตัวเองอย่างถ่อมตนอยู่ แล้วลังเลว่าจะเตือนอีกฝ่ายดีไหม
แต่คิดอยู่ครู่หนึ่งก็ล้มเลิกความคิด
อีกฝ่ายเพิ่งได้คัมภีร์ระดับฟ้าขั้นสูงมา กำลังดีใจอยู่แท้ ๆ
ถ้าเข้าไปขัดจังหวะ บอกว่าคัมภีร์มีปัญหา ฝึกแล้วอาจถึงตาย
ใครจะไปเชื่อเขา?
เว้นแต่จะเปิดเผยพรสวรรค์ของตัวเอง
แต่ถ้าเกมนี้มหัศจรรย์ถึงเพียงนั้นจริง การเปิดเผยพรสวรรค์ออกไปอาจทำให้คนที่คิดไม่ซื่อจับตามองก็ได้
เพราะตอนนี้ตัวเขาแทบไม่ต่างจากเครื่องตรวจจับเคลื่อนที่
เมื่อผลประโยชน์มหาศาลอยู่ตรงหน้า อย่าประเมินขีดจำกัดความต่ำช้าของมนุษย์สูงเกินไป
ถึงอย่างนั้น หลังอ่านกระทู้นี้จบ เซี่ยฝานก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นอย่างบอกไม่ถูก
ความรู้สึกซับซ้อนก่อนหน้านี้ ตอนเห็นคัมภีร์ระดับฟ้าขั้นสูงในเกมแต่เรียนไม่ได้ก็หายไปแล้ว
เซี่ยฝานจึงกินขนมปังไปสองสามชิ้น ก่อนหยิบหมวกเกมขึ้นมาอีกครั้ง
วันนี้เป็นวันหยุดพอดี แถมยังไม่มีธุระอะไร นับเป็นเวลาเล่นเกมที่เหมาะเจาะ
เขาก้าวผ่านประตูแสงอีกครั้ง หลังรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย
เซี่ยฝานก็พบว่าตัวเองกลับมายังใต้สะพานหินโค้งแห่งเดิม
ขณะเดียวกัน ความหิวโหยอย่างรุนแรงก็ถาโถมเข้ามา
เซี่ยฝานชะงักไป ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตัวละครของเขาในเกมไม่ได้กินอะไรมานานพอสมควรแล้ว
แต่ตอนนี้ตัวเขาไม่มีเงินติดตัวสักแดง
เวลาในเกมสวนทางกับโลกจริงพอดี ตอนนี้ล่วงเข้าสู่ยามซวี เค่อที่สี่แล้ว
ฟ้ามืดสนิท ต่อให้มีเงินก็คงซื้ออะไรไม่ได้
ยิ่งไม่รู้ด้วยว่าต้องใช้เวลาเดินทางไปศาลาเซียนจวินไท่อินที่ว่าอีกนานแค่ไหน
ไม่มีทางเลือก เซี่ยฝานจึงต้องฝืนความหิว มุ่งหน้าไปทางใต้ของเมือง
โชคดีที่ไม่นานนักเขาก็หิวจนชินและไม่รู้สึกอะไรแล้ว
เซี่ยฝานคลำทางในความมืด ใช้เวลาราวหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็พบศาลาร้างที่ระบบทำเครื่องหมายไว้
ทันทีที่ก้าวเข้าไปในศาลา กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นปนกลิ่นฝุ่นก็พุ่งเข้าปะทะใบหน้า
หัวใจเซี่ยฝานกระตุกวูบ
อาศัยแสงจันทร์สลัว ๆ เพ่งมองอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเขาก็เห็นร่างหนึ่งนั่งพิงอยู่ตรงมุมศาลาร้างของเซียนจวินไท่อิน
ร่างนั้นบอบบางอรชร พอมองออกเลือนรางว่าเป็นหญิงสาว
ทว่าหญิงสาวผู้นี้สีหน้าเย็นชา แววตาแข็งกร้าวจ้องมองเซี่ยฝานที่ก้าวเข้ามาในศาลาร้าง
ดวงตาคู่นั้นสะท้อนประกายไม่เป็นมิตรอย่างชัดเจนใต้แสงจันทร์
‘บ้าจริง! ไหนว่าแต่ปกติไม่มีคนอยู่ในศาลาร้างนี่ไง วันนี้ดันซวยอะไรอย่างนี้?’
‘กลิ่นคาวเลือดแรงขนาดนี้... ดูก็รู้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนดี แถมคงมีปัญหาติดตัวไม่น้อย คืนนี้ฉันคงยังไม่ทันเริ่มก็ต้องมาตายเสียแล้วมั้ง!’
ความคิดของเซี่ยฝานแล่นปรู๊ด เขาค่อย ๆ ชักขาซ้ายที่ก้าวออกไปกลับมาอย่างแนบเนียน ก่อนยิ้มเจื่อนแล้วกล่าวว่า
“ไม่คิดว่าจะมีคนอยู่ที่นี่แล้ว งั้นข้าไปหาที่นอนที่อื่นก็แล้วกัน”
ถ้าเป็นเกมอื่น เซี่ยฝานคงไม่ยอมง่าย ๆ อย่างน้อยคืนนี้ก็ต้องเข้าไปสำรวจให้ได้ แต่เมื่อคิดถึงความพิเศษของเกมนี้ เขาก็รู้สึกว่าพูดจาสุภาพไว้หน่อยไม่เสียหาย
อย่างน้อยก็ดีกว่าป่วยล่ะน่า!
ทว่าเซี่ยฝานยังไม่ทันชักขากลับ
“หยุด”
เสียงเย็นชาดังเข้าหูเขาเสียก่อน
‘จบเห่แล้ว ผู้หญิงคนนี้ไม่คิดจะใช้เหตุผลเลยหรือไง จะฆ่าฉันทิ้งตรงนี้เลยเหรอ?’
ร่างเซี่ยฝานสั่นสะท้าน
“แม่นางเซียน... ไม่ทราบว่ามีเรื่องใดจะสั่งหรือขอรับ หากเป็นสิ่งที่ข้าทำได้ ข้าจะไม่ปฏิเสธแน่นอน”
“ช่วย... แค่ก...”
หญิงสาวเพิ่งเปล่งคำออกมาได้คำเดียว ก็อาเจียนเป็นเลือดกองหนึ่ง แล้วล้มลงกับพื้น
ขณะเดียวกัน กระบี่ยาวที่มุมกำแพงก็ตกลงพื้นดังเคร้ง
“นี่... บาดเจ็บสาหัสจนหมดสติไปแล้วเหรอ?”
เซี่ยฝานกะพริบตาปริบ ๆ แล้วก็คิดอะไรขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว
จากนั้นความคิดชั่วร้ายอย่างหนึ่งก็ผุดขึ้นในหัวทันที
‘งั้นฉันก็ลูบศพค้นของได้สินะ ผู้หญิงคนนี้ดูยังไงก็ไม่ใช่คนธรรมดา’
‘ถ้าค้นเอาทรัพยากรทั้งหมดที่ติดตัวเธอไป บางทีทุนตั้งต้นสำหรับบำเพ็ญเซียนของฉันก็มีแล้ว’
แล้วเขาก็นึกถึงกระทู้ที่เห็นในเว็บบอร์ดวันนี้
‘ถ้าอีกฝ่ายแกล้งหมดสติล่ะ? ต่อให้หมดสติจริง ในโลกเซียนแบบนี้ก็รับประกันไม่ได้ว่าจะไม่มีของป้องกันติดตัว ฉันเองก็เป็นแค่คนธรรมดานะ’
‘ถึงอีกฝ่ายจะยังมีไม้ตายหรือไม่ก็ไม่สำคัญ ที่สำคัญคือคนดีมีศีลธรรมอย่างคนรุ่นใหม่เช่นฉัน ไม่มีทางฉวยโอกาสตอนคนอื่นลำบากแน่นอน’
‘จริงสิ เมื่อกี้เธอจะพูดว่าอะไรนะ?’
‘ช่วย... ข้า?’
เซี่ยฝานมองหญิงสาวที่ล้มอยู่บนพื้น ยืนนิ่งลังเลอยู่กับที่
คืนนี้เขามาที่ศาลาเซียนจวินไท่อินเพื่อแสวงหาวาสนาจากรูปปั้นเทพ
แต่ตอนนี้ในศาลากลับมีแขกไม่ได้รับเชิญเพิ่มมาอีกคน
ดูท่าแผนการคงทำต่อไม่ได้แล้ว
เพราะหากอีกฝ่ายบังเอิญฟื้นขึ้นมาตอนที่เขากำลังเอาสมบัติไป คงกระอักกระอ่วนไม่น้อย
ดังนั้นตอนนี้ปัญหาคือควรช่วยคนดีหรือไม่
ถ้าไม่ช่วย... เขาอาจพลาดวาสนาไปก็ได้
ถ้าช่วย... แล้วอีกฝ่ายเป็นคนเนรคุณจะทำอย่างไร?
เซี่ยฝานไม่ได้ลังเลนานนัก ก่อนตัดสินใจได้อย่างรวดเร็ว...
การชี้แนะจากวิถีแห่งสวรรค์ จงช่วยข้าคำนวณ!
【ต้องการใช้วิถีบำเพ็ญ 50 แต้มเพื่อคำนวณหรือไม่?】
“ใช่”
【คำนวณสำเร็จ】
【เป้าหมายคือหลี่เซียนอิ่น นักบุญหญิงแห่งตระกูลหลี่ มีวรยุทธ์ขั้นสร้างฐาน นิสัยแยกแยะบุญคุณความแค้นชัดเจน และซ่อนสมบัติวิเศษป้องกันตัวระดับขั้นสร้างฐานไว้หลายชิ้น หากช่วยรักษาเป้าหมาย จะได้รับความรู้สึกดีจากหลี่เซียนอิ่น และกระตุ้นเหตุการณ์สุ่ม “นักบุญหญิงตกยาก (ลึกลับ)”】
‘สมบัติวิเศษป้องกันตัวหลายชิ้น...’
“เฮ้อ...” เซี่ยฝานถอนหายใจยาว รู้สึกโล่งใจที่เมื่อครู่ไม่ได้ปล่อยให้ผลประโยชน์บังตา และตัดสินใจได้อย่างถูกต้อง
เมื่อเห็นว่าสามารถกระตุ้นเหตุการณ์ระดับลึกลับได้ ดวงตาเขาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที และไม่ลังเลอีกต่อไป
“ช่วยสิ ต้องช่วยอยู่แล้ว”
เซี่ยฝานก้าวเข้าไปในศาลาเซียนจวินไท่อิน แล้วเดินไปหาหลี่เซียนอิ่นอย่างระมัดระวัง
กลิ่นคาวเลือดยิ่งเข้มข้นขึ้น พุ่งเข้าปะทะใบหน้า
คราวนี้เซี่ยฝานเพิ่งสังเกตเห็นว่าเสื้อผ้าของหลี่เซียนอิ่นขาดวิ่นอยู่หลายแห่ง และรอยขาดเหล่านั้นถูกเลือดย้อมจนกลายเป็นสีแดง
“เสียเลือดไปตั้งเท่าไรกันเนี่ย!”
เซี่ยฝานตะลึงงัน
บาดเจ็บหนักขนาดนี้ จะช่วยอย่างไรดี?
เขาก็เป็นแค่คนธรรมดาเองนะ!
“ไม่สิ หลี่เซียนอิ่นเป็นผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐาน ไม่มีทางมองไม่ออกว่าข้าเป็นแค่คนธรรมดา ในเมื่อนางยังเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ ก็แปลว่าข้าต้องช่วยอะไรนางได้แน่”
เซี่ยฝานกวาดตามองไปรอบ ๆ พลางครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรดี
ทันใดนั้น ขวดกระเบื้องใบหนึ่งก็เข้ามาอยู่ในสายตา
เซี่ยฝานใจเต้นวูบ รีบเก็บขวดขึ้นมาในทันที
ข้อมูลจากระบบปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว
【โอสถสมานแผล】
【เมื่อกินเข้าไปจะช่วยห้ามเลือดอย่างรวดเร็ว และเร่งการฟื้นฟูบาดแผลทางกายของผู้บำเพ็ญ ผลต่อผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองขึ้นไปมีน้อย】
“เป็นอย่างที่คิด”
เซี่ยฝานเปิดจุกขวดทันที แล้วเทโอสถสีแดงคล้ำออกมาหนึ่งเม็ด
จากนั้นก็ประคองหลี่เซียนอิ่นขึ้นมา ป้อนยาให้นาง
แล้วแหวกเส้นผมของนางออกเพื่อสังเกตอาการ
หลังกลืนโอสถลงไป ใบหน้าของหลี่เซียนอิ่นก็เริ่มมีสีเลือดขึ้นเล็กน้อย ลมหายใจยังสม่ำเสมอขึ้นด้วย
เห็นได้ชัดว่าอาการดีขึ้น แต่เจ้าตัวยังคงไม่ฟื้น
ระหว่างฉวยโอกาสสังเกตอีกฝ่าย เซี่ยฝานก็ได้เห็นโฉมหน้าของหลี่เซียนอิ่นชัดเจนเสียที
จะอธิบายอย่างไรดีนะ?
เป็นความงามที่ไม่มีอยู่จริงในโลกแห่งความเป็นจริง
คงมีเพียงตัวละครในเกมเท่านั้นที่มีหน้าตาเช่นนี้
แม้ตอนนี้นางจะอยู่ในสภาพยับเยิน ก็ยังปิดบังความงามสะกดใจนั้นไม่ได้
ตรงกับภาพจินตนาการทั้งหมดของเซี่ยฝานเกี่ยวกับนางเซียน
เซี่ยฝานรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้