“อย่าเพิ่งดีใจไป ตอนนี้ยังยืนยันไม่ได้เต็มร้อยว่านี่เป็นเรื่องจริง”
เซี่ยฝานสูดหายใจลึก ๆ แล้วบังคับตัวเองให้สงบลงก่อน
จากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ส่งข้อความหาเหยียนจื้ออี้
【เซี่ยฝาน: เกมนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? แล้วนายไปเอาสิทธิ์ทดสอบภายในมาจากไหน?】
แม้ในใจจะเชื่อเรื่องนี้ไปแล้วถึงแปดส่วน แต่การถามเหยียนจื้ออี้ให้รู้รายละเอียดมากขึ้นย่อมไม่เสียหาย
อีกอย่าง เซี่ยฝานก็สงสัยจริง ๆ ว่าเพื่อนสนิทคนนี้ไปหาสิทธิ์เข้าเล่นเกมสุดพิสดารนี่มาได้อย่างไร
ทว่าเวลานี้เหยียนจื้ออี้ดูเหมือนจะไม่ได้ออนไลน์
เซี่ยฝานไม่ได้คิดว่าจะได้รับคำตอบทันทีอยู่แล้ว
เพื่อนรุ่นสองคนนี้หายเงียบไม่ตอบข้อความเป็นเวลานาน ถือเป็นเรื่องปกติ เซี่ยฝานชินแล้ว
เขาวางโทรศัพท์ลง ก่อนกดเข้าไปอ่านกระทู้แนะนำที่ปักหมุดและไฮไลต์ไว้บนสุดของเว็บบอร์ด ชื่อว่า《ข้อควรรู้เกี่ยวกับเกมและคู่มือสำหรับมือใหม่》
【ภายใน《เส้นทางเซียน》 สิ่งที่ผู้เล่นได้รับจะสะท้อนกลับมายังโลกจริง แต่การสะท้อนกลับนี้ไม่ได้เกิดขึ้นอย่างไร้ข้อจำกัด
ข้อมูลที่ทราบในตอนนี้คือ 《เส้นทางเซียน》 มีกลไกลงโทษที่เข้มงวด เมื่อตัวละครในเกมตาย ตัวละครนั้นจะถูกตัดออกจากระบบอย่างถาวร ขณะเดียวกัน ผู้เล่นในโลกจริงจะสูญเสียระดับการบำเพ็ญในพริบตา และยังอาจเจ็บป่วยด้วย
หลังผู้เล่นตาย หากต้องการเข้าเกมอีกครั้ง จำเป็นต้องสร้างตัวละครใหม่
แต่การสร้างตัวละครใหม่มีช่วงคูลดาวน์
ตายครั้งแรก คูลดาวน์ 1 เดือน
ตายครั้งที่สอง คูลดาวน์ 1 ปี
ตายครั้งที่สาม คูลดาวน์ยังไม่ทราบ
บทลงโทษสำหรับการตายในครั้งต่อ ๆ ไปก็ยังไม่ทราบเช่นกัน (ใครมีข้อมูลที่เกี่ยวข้อง ยินดีให้มาแบ่งปันในกระทู้นี้นะ (*￣︶￣))】
เซี่ยฝานใจหายวาบ ก่อนหน้านี้เขายังคิดจะลบตัวละครแล้วเริ่มเล่นใหม่อยู่เลย
เมื่อเห็นกลไกลงโทษอันเข้มงวดของเกม เขาถึงกับอยากตบหน้าตัวเองในตอนนั้นสักฉาด
“ตัวละครในเกมตายแล้ว ตัวจริงยังจะป่วยอีก...”
โชคดีที่เขาได้อ่านคู่มือมือใหม่นี้ก่อน
ไม่อย่างนั้น ไม่รู้เมื่อไหร่เขาคงตายเพราะเล่นเสี่ยงเกินไปแน่
ถึงตอนนั้นเขาคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น
ส่วนเรื่องเลิกเล่นเกมนี้...
ถ้าเนื้อหาในกระทู้เป็นความจริง เมื่อเทียบกับผลประโยชน์ที่เกมมอบให้แล้ว บทลงโทษแค่นี้แทบไม่สำคัญเลย
“ดูท่าต่อไปต้องเล่นแบบระวังตัวหน่อยแล้ว จะบ้าบิ่นเกินไปไม่ได้”
ถึงอย่างไร สิ่งที่ไม่รู้ย่อมทำให้คนหวาดกลัวกว่า
ไม่รู้ต่อไปจะมีบทลงโทษที่เข้มงวดกว่านี้อีกหรือเปล่า
แถมหลังตายยังต้องรอคูลดาวน์ เรื่องนี้ก็น่าหงุดหงิดมากพอแล้ว
เซี่ยฝานอ่านต่อ
【《เส้นทางเซียน》 เป็นเกมแนวบำเพ็ญเซียน ขอบเขตที่ทราบในตอนนี้มีดังนี้: ขั้นฝึกลมปราณ ขั้นสร้างฐาน ขั้นแก่นทอง ขั้นหยวนอิง...】
สำหรับเซี่ยฝานที่เคยอ่านนิยายเซียนยุทธ์มามากมาย เรื่องพวกนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่
แต่เนื้อหาถัดมาทำให้เขาตื่นตัวขึ้นมาทันที
【ผู้เล่นเป็นคนนอกที่เข้ามาในเกม เมื่อเทียบกับเอ็นพีซีภายในเกมแล้ว ผู้เล่นมีสูตรโกงติดตัวมาตั้งแต่เกิด นั่นคือค่าประสบการณ์
เมื่อทำกิจกรรมสำเร็จ ผู้เล่นจะได้รับค่าประสบการณ์จำนวนหนึ่งเป็นรางวัล
ค่าประสบการณ์ใช้เพิ่มระดับวิชาได้ และแทบทุกวิชาสามารถใช้ค่าประสบการณ์เพิ่มแต้มได้
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผลประโยชน์สารพัดที่ผู้เล่นจะได้รับจากการทำกิจกรรมโดยตรง
แต่สำหรับผู้เล่นส่วนใหญ่แล้ว เรื่องแบบนี้เป็นสิ่งที่พบได้ยากยิ่ง โดยเฉพาะกิจกรรมวาสนา ซึ่งมีอยู่น้อยนิด แถมยังไม่รู้เงื่อนไขการเปิดใช้งาน
ส่วนกิจกรรมภารกิจแม้จะทำได้ง่ายกว่า แต่ยกเว้นผู้เล่นที่เริ่มต้นจากตระกูลผู้บำเพ็ญเซียนแล้ว คนธรรมดาก็ยังเข้าถึงภารกิจที่ระบบยอมรับได้ไม่ง่ายเลย】
เซี่ยฝานนึกถึงพรสวรรค์【ผู้เป็นที่โปรดปรานแห่งสวรรค์】ของตัวเอง ซึ่งสามารถสัมผัสได้ถึงกิจกรรมรอบตัว
ดูจากตอนนี้ พรสวรรค์นี้ทรงพลังยิ่งกว่าที่เขาเคยคิดไว้มาก
เซี่ยฝานอดหายใจแรงขึ้นไม่ได้ ใจพลุ่งพล่านขึ้นมาชั่วขณะ
เขาใช้เวลาสักพักกว่าจะสงบลง แล้วจึงอ่านต่อ
เนื้อหาในกระทู้มีอยู่มากมาย ทำให้เซี่ยฝานเข้าใจเกม《เส้นทางเซียน》ลึกซึ้งขึ้นกว่าเดิม
เกมนี้แตกต่างจากเกมทั่วไปในท้องตลาดที่มีภารกิจหลัก
ตัวตนของมันคล้ายโลกใบหนึ่งมากกว่า ส่วนผู้เล่นก็เป็นเพียงปัจเจกที่ถูกส่งเข้ามาในโลกนี้
ทุกการกระทำของแต่ละคนล้วนส่งผลต่อโลกใบนี้
เพียงแต่ตอนนี้ผู้เล่นยังอ่อนแอมาก อิทธิพลที่มีต่อโลกจึงยังน้อย
ภูมิหลังของโลกนี้ก็ซับซ้อนมากเช่นกัน
แคว้น ตระกูล และสำนักต่างมีแนวทางของตัวเอง ในเขตปกครองของตระกูล ผู้บำเพ็ญเซียนกับคนธรรมดาอยู่ปะปนกัน ส่วนสำนักวางตัวอยู่เหนือผู้คน ขณะที่แคว้นต่าง ๆ ก็มีอิทธิพลต่อตระกูลและสำนักในระดับที่แตกต่างกันไปตามกำลังของตน
เมืองชิงซีบนเขาต้าหลีที่เซี่ยฝานอาศัยอยู่ เป็นเมืองเล็ก ๆ ในแคว้นเยว่ ซึ่งเป็นแคว้นเล็กทางใต้
แคว้นนี้มีอิทธิพลต่อตระกูลผู้บำเพ็ญเซียนน้อยมาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสำนัก
ส่วนตระกูลผู้บำเพ็ญเซียนที่ใหญ่ที่สุดในท้องถิ่น ก็คือตระกูลหลี่ที่เว่ยฉางเฟิงสังกัดอยู่ ซึ่งเซี่ยฝานเคยเห็นในนิมิตก่อนหน้านี้
หลังจากกวาดตาอ่านคู่มือมือใหม่คร่าว ๆ แล้ว เขาก็เน้นดูเนื้อหาบางส่วนที่เกี่ยวข้องกับตัวเอง
เมื่อพอจะเข้าใจแล้ว เขาจึงออกจากกระทู้
ตอนนี้เซี่ยฝานถึงได้มีเวลาสนใจเนื้อหาอื่น ๆ ในเว็บบอร์ด
สิ่งแรกที่สะดุดตาคือกระทู้แนะนำอื่น ๆ ที่ปักหมุดไว้
《สรุปภูมิหลังของผู้เล่นแต่ละแบบ พร้อมข้อดีและข้อเสีย!》
《ผลลัพธ์สำคัญอีกอย่างจากกิจกรรม: การใช้งานของค่าบำเพ็ญที่รู้แล้วและการคาดเดาในอนาคต!》
《เปิดรับผู้เล่น《เส้นทางเซียน》รุ่นใหม่! สำนักจัดการเซียนแห่งแคว้นเซี่ยเปิดรับผู้เล่นที่ได้รับสิทธิ์ทุกคน!》
《ข้อควรระวังในการฝึกฝนช่วงขั้นฝึกลมปราณ!》
……
ตอนนี้เนื้อหาในกระทู้เหล่านี้ยังไม่มีประโยชน์กับเซี่ยฝาน แต่เพื่อทำความเข้าใจเกมนี้ให้รอบด้านยิ่งขึ้น เขาจึงอ่านทั้งหมด
แม้อ่านกระทู้ปักหมุดจบแล้ว เซี่ยฝานก็ยังเปิดอ่านกระทู้พูดคุยที่เพิ่งโพสต์ใหม่ ๆ อีกหลายกระทู้
《วิชาระดับเหลืองกับวิชาระดับเสวียนต่างกันแค่ไหนกันแน่?》
《ช็อก! ผู้เล่นระดับสูงขั้นสร้างฐานแบ่งปันประสบการณ์ลับเฉพาะ!》
《เงื่อนไขการเข้าสำนักกวนอวิ๋น สำนักใหญ่แห่งแคว้นจ้าว!》
ยิ่งทำความเข้าใจมากขึ้น เซี่ยฝานก็ยิ่งเชื่อว่าเกมนี้สามารถเปลี่ยนแปลงโลกจริงได้
ในตอนนั้นเอง ชื่อกระทู้หนึ่งก็ดึงดูดความสนใจของเซี่ยฝาน
《โอกาสในเกมนี้สุดแย่ไปเลย! พนันได้ว่าพวกนายเดาไม่ออกว่าฉันเจออะไรมา!》
เซี่ยฝานนึกถึงเศษคัมภีร์วิชาระดับฟ้าที่อยู่ในมือ
เขาอดใจไม่ไหว กดเข้าไปดู
【วันนี้ระหว่างเดินเล่น จู่ ๆ ฉันก็เห็นพวกอันธพาลกลุ่มหนึ่งกำลังรังแกสาวคนหนึ่งในตรอก
ในฐานะคนรุ่นใหม่แห่งศตวรรษที่ 21 ฉันจะทนดูเฉย ๆ ได้ยังไง?
ก็เลยเข้าไปสั่งสอนพวกมันซะยกใหญ่
ผลคือสาวคนนั้นมอบยาเม็ดหนึ่งให้ฉันเพื่อเป็นการตอบแทน บอกว่าเป็นของที่ผู้ใหญ่ในบ้านทิ้งไว้ให้ แต่เธอเองก็ไม่รู้ว่ามีประโยชน์อะไร
ฉันรับมาดู
โห ยารวมวิญญาณเม็ดหนึ่ง เพิ่มค่าประสบการณ์ได้ 10,000 แต้ม
ฉันถอนหายใจพลางพูดว่า “คนดีได้ดี” แล้วกลืนยาลงไปทันที
ใครจะคิดว่ายานี่ดันมีพิษ กินเข้าไปแล้วตัวฉันก็อ่อนปวกเปียกทันที
พวกนายไม่รู้หรอกว่าตอนนั้นสาวคนนั้นมองฉันด้วยสายตาตกตะลึงขนาดไหน
จากนั้น...
พูดได้แค่ว่าตอนนี้ฉันป่วยแล้ว
พวกนาย เอ็นพีซีในเกมนี้มันร้ายจริง ๆ
แถมยามีปัญหา แต่หน้าต่างสถานะเกมกลับไม่เตือน เกมนี้ก็ร้ายไม่แพ้กันเลย】
【ชั้นหนึ่ง: อ่านจบแล้ว ไม่รู้ทำไมฉันถึงรู้สึกอยากหัวเราะขึ้นมา ฮ่า ๆ ๆ!】
【ชั้นสอง: บอกได้แค่ว่านายยังเด็กเกินไป ไม่เคยเจอโลกตบหน้าสินะ ถึงได้เชื่อใจคนง่ายขนาดนี้ (รูปหมาทำหน้าทะเล้น.jpg)】
【ชั้นสาม: ฉันแค่อยากถามว่า สาวที่นายช่วยไว้สวยไหม (รูปตาหัวใจ.jpg)】
【ชั้นสี่ (เจ้าของกระทู้): บ้าจริง รอฉันเริ่มใหม่ก่อนเถอะ ถ้าเจอไอ้เวรพวกนั้นอีก ฉันจะสับพวกมันให้เละเป็นเนื้อบดเลย】
【ชั้นห้า (เฉียวอีโจว): ฉันไม่เหมือนนายหรอก ฉันช่วยขอทานที่ใกล้จะอดตายคนหนึ่งไว้ ผลคือได้คัมภีร์วิชาระดับฟ้ามาเล่มหนึ่ง (ภาพหน้าจอวิชา.jpg)】
【ชั้นหก: เชี่ย คัมภีร์วิชาระดับฟ้า! ว่าแต่ค่าสถานะของพี่ใหญ่ถึงกับผ่านเงื่อนไขการเรียนรู้ด้วย】
【ชั้นเจ็ด (เฉียวอีโจว): แน่นอน (รูปสวมแว่นกันแดด.jpg)】
【ชั้นแปด (เจ้าของกระทู้): ไม่!!! ทำไมต้องทำกับฉันแบบนี้ด้วย!!! (รูปโกรธจนทำอะไรไม่ได้.jpg)】
【ชั้นเก้า: เชี่ย คัมภีร์วิชาระดับฟ้า! พี่ใหญ่ชั้นห้าเจ๋งโคตร】
【ชั้นสิบ: เชี่ย คัมภีร์วิชาระดับฟ้า! พี่ใหญ่ชั้นห้าเจ๋งโคตร】
……
เมื่อเห็นคำชื่นชมด้านล่างที่ถาโถมเข้ามาราวกับสแปม เซี่ยฝานก็ไม่เลื่อนลงไปอีก
แต่กลับอยากรู้จนกดเปิดภาพหน้าจอของผู้เล่นสายอวดรวยที่ชั้นห้า
จากนั้นเซี่ยฝานก็แทบหลุดหัวเราะพรืด
ในภาพหน้าจอแสดงชื่อไว้ชัดเจนว่า — 《วิชาอมตะไม่ดับสูญ·ฉบับตกทอดไม่สมบูรณ์》
ที่แท้พวกนายสองคนก็เป็นคู่หูมังกรหลับหงส์ดรุณี ไม่มีใครมีสิทธิ์หัวเราะเยาะใครหรอก