ในเวลาเดียวกัน
ภายในดันเจี้ยนอาราม
เหยียนเลี่ยกับพวกวิ่งตะบึงฝ่าการโจมตีรุนแรงมาตลอดทาง ในที่สุดก็ผ่านประตูเหล็กด่านสุดท้ายมาได้
ตอนนี้เหลือเพียงวิ่งข้ามสนามหญ้าช่วงสุดท้ายที่ยาวไม่ถึง 50 เมตร ก็จะไปถึงจุดหมายแล้ว!
ทว่าเมื่อทุกคนมุ่งหน้าไปข้างหน้า สนามหญ้าใต้เท้ากลับยุบตัวลงอย่างรวดเร็ว ค่อย ๆ กลายเป็นบึงที่เต็มไปด้วยเลือดเนื้อและอวัยวะภายในซึ่งปั่นป่วนพลุ่งพล่าน!
“ฉ่า!”
หลิวชวงที่วิ่งอยู่กลางขบวนเหยียบพลาด ขาขวาทั้งข้างจมลงไปในโคลนตมทันที
ก้นบึงโคลนพลันหุบเข้าหากัน ราวกับฟันฉลามสองแถวที่เรียงรายด้วยเขี้ยวแหลมคมขบกัดอย่างแรง
“กร๊อบ!”
ขาขวาท่อนล่างของหลิวชวงถูกกัดขาดไปจนถึงหัวเข่าในทันที
ร่างของเขาพุ่งคะมำไปข้างหน้า แขนเจ็ดแปดข้างที่มีจุดด่างศพสีเทาขาวยื่นออกมาจากบึงโคลน ฉุดกระชากโคนขาของเขาอย่างแน่นหนา หมายลากลงไปใต้โคลน
“อย่าสนใจฉัน! หัวหน้า!”
หลิวชวงตะกุยมือทั้งสองข้างไปทั่วโคลนเลือด เล็บพลิกฉีกในพริบตา
เหยียนเลี่ยที่วิ่งนำอยู่ข้างหน้าหยุดกึก
เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ชักดาบใบกว้างจากด้านหลัง ก่อนหมุนตัวไถลพุ่งไปหาหลิวชวง แล้วฟันฉับลงตรงโคนขาขวาของอีกฝ่ายอย่างแรง!
เลือดพุ่งทะลักราวกับน้ำพุ
เหยียนเลี่ยคว้าคอเสื้อด้านหลังของหลิวชวงด้วยมือซ้าย กล้ามเนื้อแขนขวาปูดโปน เขากระชากร่างหลิวชวงที่เหลือเพียงครึ่งท่อนออกมาจากกองมือศพอย่างสุดแรง ก่อนโยนพาดบ่าตัวเอง
“ไป๋เวย! ยัดยาให้เหล่าหลิว!” เหยียนเลี่ยตะโกน
ไป๋เวยตามมาติด ๆ ล้วงมือเข้าไปในถุงผ้าที่เอว หยิบ【ยาคืนหยาง】เม็ดหนึ่งออกมา แล้วยัดเข้าปากหลิวชวงโดยไม่พูดพร่ำ จากนั้นใช้ฝ่ามือประคองคางเขาให้กลืนลงไป
ไอหยางร้อนระอุระเบิดขึ้นในร่างหลิวชวง แผลที่โคนขาซึ่งกว้างเท่าปากชามหดรัดเข้าหากันอย่างรวดเร็ว บังคับหยุดเลือดแดงที่พุ่งทะลักออกมา
แต่ในช่วงสองวินาทีที่เสียไป กองไล่ล่าด้านหลังก็ตามมาทันแล้ว
“วืดหึ่ง ๆ ๆ—!”
เลื่อยยนต์ขนาดยักษ์สองเครื่องฟาดลงมาพร้อมกลิ่นคาวฉุน
เหยียนเลี่ยแบกหลิวชวงอยู่ จึงหลบไม่ทัน ทำได้เพียงยกดาบใบกว้างขึ้นขวางรับไว้
“เคร้ง—!!!”
สะเก็ดไฟสว่างจ้ากระเด็นวูบวาบท่ามกลางหมอกเลือด