ยามาดะ โคอิจิล้มก้นกระแทกพื้น มือเท้าตะกุยถอยกรูดไปด้านหลัง ก่อนแผ่นหลังจะกระแทกประตูไม้ของร้านฝั่งตรงข้ามอย่างแรง ฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากศีรษะ
ลมกลางคืนพัดลอดผ่านถนนสายยาว พาโคมแดงหลายร้อยดวงสองข้างทางแกว่งไกวห้อยระย้า
อาศัยแสงกระจายจากไฟฉายแรงสูงที่ตกอยู่บนพื้น ทุกคนเงยหน้ามอง
แล้วก็เห็นว่า ใต้ชายคาบ้านทั้งสองฝั่ง ตั้งแต่หัวถนนจรดท้ายตรอก โคมแดงทุกดวงมีศีรษะคนที่ตายตาไม่หลับถูกยัดติดแน่นอยู่!
มีทั้งชายหญิง เด็กและคนแก่ ขมับของศีรษะแต่ละหัวถูกไม้ไผ่แหลมแทงทะลุและตรึงไว้ ไขมันที่ละลายไหลย้อยลงมาตามคางเขียวคล้ำ หยดผ่านรูใต้โคมผ้าแดง แปะ... แปะ... กระแทกลงบนถนนหินสีคราม สาดเป็นวงกระเซ็นของคราบมันสีแดงคล้ำ
เบ้าตากลวงโบ๋หลายร้อยคู่ลุกโชนด้วยไฟผี ขณะโคมแกว่งไกว พวกมันก็พร้อมใจกันจ้องลงมายังคนเป็นที่เหลือรอดอย่างไม่ครบถ้วนบนถนน
“ฮือ ๆ... อย่ามองฉัน... ขอร้องล่ะ อย่ามองฉัน...”
ยามาโมโตะ ผู้ถูกเหม่ยชวนต้าคู่ตัดนิ้วไปสองนิ้วเมื่อครู่ แตกสลายจนสิ้นสติ
เขากอดศีรษะไว้แน่น ขดตัวเป็นก้อน แผ่นหลังแนบชิดกำแพงอิฐเย็นเฉียบ ซุกหน้าลงกับเข่า ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า เอาแต่พึมพำคำวิงวอนซ้ำไปซ้ำมา
ในห้องถ่ายทอดสดทั่วโลก ผู้ชมจากยุโรป อเมริกา และประเทศซากุระเห็นภาพนี้แล้ว หลายคนถึงกับขย้อนใส่หน้าจอทันที
【ชาวเน็ตประเทศประภาคาร: พระเจ้า! เอาศีรษะคนเป็นมาทำไส้ตะเกียง ใช้เส้นผมดูดน้ำมันศพมาจุดไฟงั้นหรือ? ในหัวนักออกแบบจากต้าเซี่ยคนนี้มีภาพวิปริตไร้มนุษยธรรมอยู่มากมายแค่ไหนกัน?! ที่สำคัญที่สุด เกมสยองขวัญนี่สร้างจากโครงเรื่องแค่ 200 ตัวอักษรจริงหรือ? แค่สถานการณ์ตอนนี้ ต่อให้มี 20,000 ตัวอักษรก็คงไม่พอแล้วมั้ง!】
【ชาวเน็ตประเทศกอล: พวกคุณสังเกตไหม สีหน้าของศีรษะพวกนั้นไม่เหมือนกันเลย บางหัวกำลังร้องไห้ บางหัวกำลังยิ้ม ราวกับก่อนถูกตัดลงมายังร่วมงานแต่งอยู่เลย... ขนลุกไปหมดแล้ว คืนนี้ต้องฝันร้ายแน่ ๆ!】