บนพื้น ซัตสึโตะ เกาหว่านกลิ้งไปมาพร้อมก้อนเนื้อเลือดเละก้อนหนึ่งแทนศีรษะ
หลอดลมของเขาเต็มไปด้วยเลือดสดที่ไหลย้อนกลับ ลำคอส่งเสียงครืดคราดราวกับสูบลมที่พังแล้ว ขาทั้งสองข้างอันกำยำเตะสะเปะสะปะไปบนแผ่นหินเขียว จนเศษหนังมนุษย์ที่กองสะสมไว้กระเด็นว่อน
มือทั้งสองคว้าอากาศอย่างบ้าคลั่ง หวังจะฉกหนังหน้ากลับมาแปะบนหัว ทว่าซอกนิ้วกลับมีแต่เลือดข้นปนโคลน
ห้องถ่ายทอดสดทั่วโลกเงียบงันไป 2 วินาที ก่อนข้อความบนหน้าจอจากเขตต้าเซี่ยจะหลั่งไหลจนกลายเป็นทะเลสีแดง
【ชาวเน็ตประเทศต้าเซี่ย: ฮ่า ๆ ๆ! เมื่อกี้ใครนะที่บอกว่าจะฟันหุ่นกระดาษด้วยดาบ แล้วเอาไปกินเป็นบะหมี่? คราวนี้ได้เป็นบะหมี่ซอยด้วยดาบจริง ๆ แล้ว แถมยังใช้หนังหน้าตัวเองซอยด้วย!】
【ชาวเน็ตประเทศต้าเซี่ย: ตอนนี้คุณซัตสึโตะหมดหน้าไปจริง ๆ แล้ว ประหยัดครีมกันแดดไปได้ด้วย!】
【ชาวเน็ตประเทศต้าเซี่ย: สะใจ! โคตรสะใจ! เมื่อกี้ยังหัวเราะลั่นอยู่กลางถนน ตอนนี้นอนแผ่อยู่บนพื้น แม้แต่ร้องเรียกแม่ยังมีลมรั่วออกมาเลยสินะ!】
【ชาวเน็ตประเทศต้าเซี่ย: ขอคารวะท่านสมุห์บัญชีสักที! ฝีมือท่านช่างคล่องแคล่วยิ่งกว่าคลินิกเสริมความงามเสียอีก กระชากทีเดียวจนสุด ไม่เหลือสิวสักเม็ดให้เขาเลย!】
ใต้ดินลึก 3,000 เมตรในจิงโจว เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วศูนย์บัญชาการยุทธศาสตร์
ที่ปรึกษาหนุ่มหลายคนกอดกันร้องไห้พลางหัวเราะ บางคนเช็ดน้ำตาบนใบหน้าแรง ๆ จนเสียงแหบพร่า
เฉินไห่กำขอบโต๊ะบัญชาการ เส้นเลือดบนหลังมือปูดโปน
เขาจ้องใบหน้าสมบูรณ์ที่ถูกแผ่ไว้บนสมุดบัญชีในจอ อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง “ดี! เอาความอัปยศอดสูจากการพ่ายแพ้สิบครั้งก่อนหน้านี้ ฉีกคืนมาจากหนังหน้านี่ให้หมด!”
ส่วนในห้องถ่ายทอดสดของประเทศซากุระ ข้อความยินดีสีแดงที่เคยลอยเต็มจอพลันขาดหายไปโดยสิ้นเชิง
ในห้องออกอากาศที่โตเกียว ถ้วยเหล้าสาเกในมือโคอินุ ชุนอิจิโร่ตกกระแทกเสื่อทาทามิ น้ำเหล้ากระเซ็นเปียกชายชุดกิโมโน
“ปะ...ปีศาจ! พวกมันเป็นบ้ากันไปหมดแล้ว!”