ภายในเขตว่างเปล่าเงียบงัน มีเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของทุกคน
ท่ามกลางความสงสัยและหวาดหวั่นของผู้คน ปลายนิ้วของหลินเย่ก็แตะลงอีกครั้ง
“กึก! กึกกึกกึกกึก!”
ตัวอักษรสีเลือดช่วงสุดท้ายค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนม่านแสงทีละบรรทัด
【ต่อมา มีนักพรตพเนจรผ่านมายังสถานที่แห่งนี้ เมื่อเห็นเทือกเขายาวพันลี้แห้งตาย พลังแห่งผืนดินขาดสะบั้น จึงเก็บกระดูกของบัณฑิตยากจนมาสืบต่อเส้นชีพจรมังกร】
【ตัดแขนขาทั้งสี่ให้กลายเป็นกรงเล็บมังกร ตอกลึกลงไปในแก่นธรณี ผ่ากะโหลกออกเป็นสองซีก ทำเป็นเขาคู่ตั้งไว้บนยอดเขาหลัก ส่วนกระดูกที่เหลือนำมาบดเป็นเกล็ด แปะปกคลุมสันเขาทั่วทุกแห่ง แล้วใช้พลังมรณะจากเส้นชีพจรใต้พิภพเชื่อมต่อเป็นเส้นเอ็น!】
【นักพรตหมายจะอาศัยกระดูกแห่งความทุกข์ยากตลอดสามหมื่นชาติ สร้างเส้นชีพจรมังกรแห่งโชคชะตาของแว่นแคว้นขึ้นมาใหม่】
【ไม่นานนัก ภูเขาแห้งตายก็สั่นสะเทือน ก่อนจะค่อย ๆ เลื้อยลุกขึ้นมา สายลมดำและอสนีโลหิตโอบล้อมร่าง แปรสภาพเป็นมังกร!】
【น่าเสียดายที่กระดูกเหล่านี้อัดแน่นด้วยความอาฆาต แม้ไม่อาจเรียกลมเรียกฝนและเกื้อกูลปวงประชา กลับฉุดลากผืนดินและขุนเขานับพันลี้ร่วงดิ่งลงสู่แดนยมโลกทั้งเป็น!】
【เมื่อคนรุ่นหลังเดินทางมาสืบค้นอีกครั้ง เทือกเขาที่ทอดยาวในอดีตกลับหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงหุบเหวสีดำสนิทลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง ตลอดทั้งปีมีเสียงร่ำไห้โหยหวนดังออกมา!】
“กึก”
เครื่องหมายอัศเจรีย์ตัวสุดท้ายปรากฏลง
เรื่องราวทั้งหมดปิดฉากลงอย่างสมบูรณ์!
ครืน!!!
เหนือโดมของเขตว่างเปล่าแห่งต้าเซี่ย พลันมีเสียงฟ้าร้องทุ้มต่ำระเบิดขึ้น!
ไร้สัญญาณเตือนใด ๆ แสงสว่างทั่วทั้งเขตว่างเปล่าดับวูบลงในชั่วพริบตา!
สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความมืดมิดไร้ที่สิ้นสุด ลึกล้ำและเงียบงันราวกับความตาย!
เฉินไห่ ฉู่เยี่ยน เหยียนเลี่ย รวมถึงนักคติชนวิทยากว่าสามสิบคนที่อยู่ในที่นั้น ต่างแข็งค้างอยู่กับที่ ขยับแม้แต่นิ้วเดียวไม่ได้
พื้นใต้เท้าของพวกเขาหายไปแล้ว