หลินชิงชิวสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ “ใช่แล้ว! รอบก่อนพวกเราอาศัยกลยุทธ์หดหัวหลบซ่อน ถ่วงเวลาจนประเทศซากุระถูกกำจัดยกทีมถึงคว้าชัยมาได้! กลยุทธ์นี้คนทั้งโลกเห็นกันหมด ประเทศประภาคารเลียนแบบได้สบาย!”
“ยิ่งไปกว่านั้น พื้นฐานของประเทศประภาคารยังแข็งแกร่งกว่าเรามาก!”
ที่ปรึกษาอาวุโสคนหนึ่งหน้าซีดเผือด รีบเสริมว่า “หน่วยสิบคนที่พวกเขาส่งมาครั้งนี้ มีเดวิดเป็นหัวหน้า ในกลุ่มมีผู้เล่นระดับสูงถึงสามคนที่ผ่านดันเจี้ยนมาแล้วอย่างน้อยห้าครั้ง ส่วนอีกเจ็ดคนก็เป็นผู้เล่นระดับกลางชั้นยอดทั้งหมด! ในคลังหลวงของพวกเขายังเก็บไอเทมป้องกันระดับเอ ไปจนถึงระดับเอสไว้อีกมากมาย!”
“ถ้าพวกเขาตั้งใจหดหัวเป็นเต่า ต่อให้《มนุษย์กลายเป็นมังกร》น่าสะพรึงกลัวแค่ไหน หากไม่ไปกระตุ้นกฎสังหารด้วยตัวเอง แค่สภาพแวดล้อมรอบนอกค่อย ๆ กัดกร่อนก็ยังไม่แน่ว่าจะจัดการพวกเขาได้ในเร็ววัน!”
ฉู่เยี่ยนพยักหน้าอย่างหนักใจ ก่อนหันไปทางเหยียนเลี่ย “ส่วนฝ่ายเรา จอห์น มิลล์เป็นนักออกแบบระดับสูงสี่ดาวที่เชี่ยวชาญการโจมตีอย่างยิ่ง ในเมื่อเขาประกาศอย่างโอหังกลางงานก่อนเริ่มแข่งขันว่าหลอมรวมองค์ประกอบสยองขวัญตะวันตกห้าประการ แถมยังมีสิทธิ์ใช้ ‘มอบความสยอง’ ได้สามครั้ง เขาต้องเร่งจังหวะช่วงต้นของดันเจี้ยนให้เร็วสุดขีดแน่!”
“ไม่ว่าจะย่นเวลาของเขตปลอดภัย กำหนดให้เกิดในรังสัตว์ประหลาด หรือทำให้สัตว์ประหลาดคลุ้มคลั่งตั้งแต่เริ่มเกม แค่กฎมอบความสยองข้อใดข้อหนึ่ง เหยียนเลี่ยกับพวกก็ไม่มีทางหลบซ่อนได้อย่างปลอดภัยเหมือนใน《รังรักไร้ช่องว่าง》!”
“หากฝ่ายประเทศประภาคารอาศัยอุปกรณ์หรูหราจนยื้อชีวิตไว้ได้ ส่วนเหยียนเลี่ยกับพวกต้านการบุกถล่มตั้งแต่ต้นเกมของจอห์นไม่ไหว... ต่อให้หลินเย่ออกแบบผลงานระดับเอสเอสเอสพลัสได้ สุดท้ายผู้ที่พ่ายแพ้ในการประลองชะตาประเทศก็ยังเป็นต้าเซี่ย!”
ภายในห้องโถงเงียบกริบ จนได้ยินเสียงเข็มตก
นี่คือด้านที่โหดร้ายที่สุดของการประลองชะตาประเทศ
ถังไม้จะจุน้ำได้มากแค่ไหน มักขึ้นอยู่กับแผ่นไม้ที่สั้นที่สุด
เมื่อผู้เข้าแข่งขันทั้งสองฝ่ายต่างงัดไม้ตายสังหารออกมาแล้ว ฝ่ายไหนที่ทีมผู้เล่นพังทลายและถูกกำจัดยกทีมก่อน ฝ่ายนั้นก็จะแพ้หมดรูป!