โมริฮิ จุยครางด้วยความเจ็บปวด ก่อนก้มมองมือซ้ายกับหูซ้ายที่พันผ้าพันแผลไว้
จากช่องว่างระหว่างผ้าพันแผลซึ่งถูกเลือดย้อมจนแดง มีเส้นเนื้อเล็ก ๆ และเส้นไหมสีแดงสดราวกับเลือดงอกออกมา!
เส้นแดงเหล่านั้นดิ้นพล่านอยู่กลางอากาศ ราวกับหนอนเส้นด้ายที่มีชีวิต กำลังเลื้อยออกจากบาดแผลของเธอ!
“เหม่ยชวน รีบดูทีว่าตรงที่นั่งว่างข้างยามาโมโตะมีอะไรนั่งอยู่กันแน่?!”
โมริฮิ จุยกัดฟันแน่น มือขวากำมีดผ่าตัดทรงใบหลิวที่หักไปเกือบครึ่ง ก่อนฟันฉับใส่เส้นแดงดั่งเลือดซึ่งงอกออกมาจากรอยนิ้วที่ขาดบนมือซ้าย!
“เคร้ง!”
คมมีดฟาดเข้ากับเส้นแดงบางเฉียบจนประกายไฟพร่างพราย แรงสะเทือนทำให้ซอกนิ้วโป้งกับนิ้วชาของเธอชาดิก ทว่าเส้นแดงไม่เพียงไม่ขาด กลับพันไต่ขึ้นมาตามสันมีด!
ขณะเดียวกัน ความเจ็บปวดรุนแรงราวกับถูกบิดคว้านก็แล่นขึ้นมาจากท้องน้อย ลำไส้ใหญ่ ลำไส้เล็ก กระเพาะ และตับของเธอเหมือนกำลังถูกเข็มเหล็กนับไม่ถ้วนเย็บเข้าด้วยกันทีละเข็ม!
สถานการณ์ของเหม่ยชวนต้าคู่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็เลวร้ายไม่แพ้กัน
เขาถกขากางเกงที่ชุ่มเลือดขึ้น เผยให้เห็นรูเลือดสองรูตรงต้นขาด้านนอก ซึ่งถูกคว้านเนื้อสดออกไป ทว่าภายในไม่ได้งอกเส้นแดง แต่กลับมีผิวหนังมนุษย์สีขาวซีดไร้เลือดผุดขึ้นมาจากความว่างเปล่า!
ผิวหนังประหลาดนั้นแผ่ขยายไปโดยรอบด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ปกคลุมผิวหนังสุขภาพดีเดิมของเขา จนขาขวาทั้งข้างถูกห่อหุ้มไว้เหมือนหุ่นโชว์พลาสติกที่ถูกสูบลมเข้าไป แม้แต่งอเข่าก็ยังติดขัดอย่างยิ่ง
ส่วนยามาโมโตะที่มุมโต๊ะไม่ได้สนใจความผิดปกติของเพื่อนร่วมทีมเลย เขายังคงยิ้มแป้น โน้มตัวเข้าหาที่นั่งว่างทางขวา แขนซ้ายโอบอากาศราวกับพาดไหล่เพื่อนเก่า มือขวาถือเศษนิ้วที่เคี้ยวจนแหลกแล้วยื่นส่งให้อากาศ “โธ่เอ๊ย คุณซาโตะ จะเกรงใจพี่น้องทำไม! เมื่อกี้ที่ปากทางเข้าเมือง คุณถูกเจ้าคนตาบอดนั่นลอกหนังหน้าไป เลือดก็ไหลตั้งเยอะ หิวแย่แล้วใช่ไหมล่ะ! อ้าปากสิ เดี๋ยวฉันป้อนเนื้อให้!”
ทาคาฮาชิ สมาชิกทีมที่นั่งอยู่อีกด้านของที่นั่งว่าง มองยามาโมโตะป้อนเนื้อให้อากาศด้วยท่าทางชวนขนลุกจนตัวสั่นงันงก เขาขยับก้นบนม้านั่งหนีไปด้านข้าง หวังให้ห่างจากที่นั่งอัปมงคลนั้น