โมริฮิ จุยกุมหน้าอกที่กระเพื่อมขึ้นลง ถอยหลังไปครึ่งก้าว แผ่นหลังแนบกรอบประตูเรือนอันเย็นเยียบ
เหม่ยชวนต้าคู่เอียงคอ ใบหน้าสตรีที่แต่งแต้มเครื่องประทินโฉมไว้ครึ่งซีกขวากระตุกสองครั้ง เสียงแค่นหัวเราะเย็นชาดังลอดออกมาจากลำคอ
ภายในเรือนเงียบสงัด เหลือเพียงเสียงน้ำแกงเดือดปุด ๆ
โมริฮิ จุยจ้องอักษรเลือดบนผนัง สมองแล่นอย่างรวดเร็ว
เวลาเพียงธูปหนึ่งดอกยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำ มนุษย์ปกติต้องตั้งครรภ์สิบเดือนจึงจะคลอด การมีเพศสัมพันธ์แล้วให้กำเนิดทารกภายในเวลาอันสั้นเพียงเท่านี้ เป็นเรื่องเหลวไหลสิ้นดี
ยิ่งไปกว่านั้น ช่วงล่างของเหม่ยชวนต้าคู่ยังมีขนสีเขียวงอกเต็มไปหมด กลายพันธุ์เป็นสัตว์ประหลาดครึ่งคนครึ่งผีไปนานแล้ว
ในเมื่ออักษรเลือดบนผนังบอกหนทางรอดสำหรับผ่านด่านไว้แล้ว ก็ต้องมีวิธีอื่นทดแทนแน่นอน!
เหม่ยชวนต้าคู่เองก็กลอกดวงตาดำข้างขาวข้างคู่นั้น สายตาเลยผ่านไหล่ของโมริฮิ จุยไปยังไหแก้วใสสูงระดับเอวหลายพันใบนอกประตู ซึ่งตั้งเรียงรายอยู่ในลานชั้นใน
ในน้ำยาขุ่นข้นภายในไห มีเศษเนื้อผิดรูปที่เย็บปะติดปะต่อขึ้นจากหัวใจ ลำไส้ใหญ่ หู และเศษกระดูกแช่อยู่
เมื่อรวมกับถ้อยคำในบันทึกที่เห็นก่อนหน้านี้ในกล่องเหล็กกลางดงกกที่ว่า «หนังข้างนอก กระดูกข้างใน รวมเป็นหนึ่งแล้วกินคน» และความยึดติดอย่างวิปริตของเฒ่าหวังที่ต้องการสืบทอดสายเลือด ประกายความคิดพลันแล่นวาบขึ้นในสมองของเหม่ยชวนต้าคู่ ในที่สุดเขาก็เข้าใจกลไกทั้งหมดอย่างทะลุปรุโปร่ง!
เมืองตระกูลหวังแห่งนี้ตั้งแต่ต้นจนจบ ล้วนใช้ชิ้นส่วนของคนตายมาประกอบเป็นสิ่งมีชีวิต!
การให้กำเนิดบุตรแห่งกิเลนที่ว่า ไม่จำเป็นต้องตั้งครรภ์ครบสิบเดือนจริง ๆ เลยสักนิด แค่ทำเหมือนไหหลายพันใบด้านนอก ใช้อวัยวะภายในของคนเป็นมาประกอบเป็นทารกปลอมในน้ำแกงส่งบุตรตรงนั้น แล้วยื่นให้เฒ่าหวังก็พอแล้ว!
เหม่ยชวนต้าคู่เลียริมฝีปากแห้งแตกจนเป็นสีม่วง แววอำมหิตในดวงตายิ่งเข้มข้น