หลู่ซื่อสิง: “เป็นอะไรไป โดนชื่อผู้ใช้ใหม่ของฉันแสบตาจนพูดไม่ออกหรือไง?”
ปาจิว: “อืม แสบจนตาบอดไปแล้ว!”
หลู่ซื่อสิง: “รางวัลที่หนึ่งคืออะไร คงไม่ใช่เหรียญใบไม้ม่วง 10 เหรียญหรอกนะ!”
ปาจิว: “นายไม่ได้อ่านประกาศเหรอ? ได้แค่ 5 เหรียญเอง”
หลู่ซื่อสิง: “ไม่ได้อ่านให้ละเอียดน่ะ! ฉันได้ที่สี่ เลยได้เหรียญใบไม้ม่วงแค่ 1 เหรียญ!”
หลู่ซื่อสิง: “ร้านค้าระบบนี่ขูดเลือดขูดเนื้อเกินไปแล้ว! ของแพงเว่อร์!”
หลู่ซื่อสิง: “เหรียญใบไม้ม่วงเหรียญเดียวของฉันคงซื้อของได้แค่สองชิ้นก็หมดแล้ว”
ซือซี่มองข้อความที่หลู่ซื่อสิงส่งมาไม่หยุด พลางนึกถึงตอนที่ตัวเองตกอยู่ในอันตรายวันนี้ หากไม่ได้ผลไม้สลบเทพที่หลู่ซื่อสิงให้มา เธอคงหนีออกมาไม่ได้ ความอบอุ่นสายหนึ่งจึงเอ่อขึ้นในใจ
เธอกดเลือกเหรียญใบไม้ม่วงหนึ่งเหรียญบนหน้าจอ แล้วแตะปุ่มส่งให้
หลู่ซื่อสิง: “?? ส่งให้ฉันเหรอ?”
หลู่ซื่อสิง: “หมายความว่ายังไง? ไม่ได้ทำอะไรให้ จะรับของตอบแทนได้ยังไง!”
ปาจิว: “ถ้าวันนี้ไม่ได้ผลไม้สลบเทพของนาย ฉันคงตายไปแล้ว!”
หลู่ซื่อสิง: “โธ่! นึกว่าเรื่องอะไรเสียอีก! แค่ผลไม้สลบเทพลูกเดียว สบายมาก!”
หลู่ซื่อสิง: “ไม่ต้องให้เหรียญใบไม้ม่วงฉันตั้งหนึ่งเหรียญก็ได้! นี่ฉันเกาะขาใหญ่แล้วเหรอ?”
หลู่ซื่อสิง: “ถ้าอยากตอบแทนฉันจริง ๆ ก็ส่งมื้อเย็นวันนี้มาให้หน่อย คุณชายอย่างฉันใกล้หิวตายแล้ว! ค่าความหิวแทบจะหมดเกลี้ยงอยู่แล้ว!”
ซือซี่ยุ่งจนลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท!
เธอหยิบขนมปังแผ่นที่อบไว้เมื่อวานกับเนื้อแมลงเกล็ดออกจากกล่องถนอมความสด แล้วส่งให้หลู่ซื่อสิง