บทที่ 57 เรื่องวุ่นวายฉากหนึ่ง
เจ้าแมวยามราตรี: “พวกคุณทำผมลำบากใจแล้วสิ ปลาย่างสุกตัวนี้จะกินหรือไม่กินดี?”
ฉันจะเป็นเศรษฐีนี: “ฮ่า ๆ งั้นก็กินเลยสิ จะได้ลองดูว่ามีพิษไหม ให้พวกเขาเป็นกรรมการด้วย”
เจ้าแมวยามราตรี: “หา? ผมเหรอ? ไม่เห็นจำเป็นเลยนี่!”
ปลาเค็ม: “ทำไมพวกคุณจับปลาได้กันหมดแล้วล่ะ? ฉันยังไม่เห็นแม้แต่เงาปลาเลย!”
มั่งมีศรีสุข: “ไม่เห็นด้วย +1”
สามัคคีคือพลัง: “ถ้าอย่างนั้น ฉันขอพูดสักสองคำ”
สามัคคีคือพลัง: “อย่างแรก พวกคุณพิสูจน์ได้ยังไงว่ากินปลากระโดดแล้วโดนพิษ? อย่างที่สอง พวกคุณโดนพิษจริงหรือเปล่า?”
แปะก๊วย: “ตอนนี้คุณสงสัยพวกเราเหรอ?”
ห่าวอวิ้นไหล: “สงสัยอย่างมีเหตุผลต่างหาก! ใครจะไปรู้ว่าพวกคุณคิดอะไรอยู่?”
สามัคคีคือพลัง: “@ห่าวอวิ้นไหล พอได้แล้ว คุณพูดให้น้อยลงหน่อย ยังไงเรื่องนี้ก็เริ่มเพราะคุณนี่นา อีกอย่าง คุณก็พิสูจน์ไม่ได้เหมือนกันว่าปลาประหลาดไม่มีพิษจริง ๆ!”
สามัคคีคือพลัง: “ฉันว่านะ เรื่องนี้ก็ทำเรื่องใหญ่ให้เป็นเรื่องเล็ก เรื่องเล็กให้หายไปเถอะ @ห่าวอวิ้นไหล คุณขอโทษพวกเขา แล้วชดใช้ค่าเสียหายสักหน่อยก็จบ”
ห่าวอวิ้นไหล: “ฉันนึกว่าคุณมาผดุงความยุติธรรมเสียอีก ที่แท้ก็เป็นพวกประนีประนอมกลบเกลื่อนเรื่องเก่งนี่เอง”
แปะก๊วย: “ชดใช้ค่าเสียหายสักหน่อยเหรอ? ตอนนี้พวกเราขยับไม่ได้แล้ว สัตว์ประหลาดโผล่มาตัวเดียวก็กินพวกเราได้ ชีวิตยังรักษาไว้ไม่ได้ จะให้ชดเชยอะไรอีก?”