เมื่อไม่เห็นแม้แต่เงาของเถาวัลย์กินเลือดอีกต่อไป ซือซี่ถึงหยุดฝีเท้า ก่อนจะทรุดฮวบลงนั่งกับพื้น!
“ฮ่ก! ฮ่ก!”
ซือซี่หอบหายใจราวกับวัว!
ลำคอแห้งผากจนเจ็บ ทุกครั้งที่หายใจยังรู้สึกแสบ!
ทั่วทั้งร่างราวกับกระดูกจะแยกออกจากกัน ไม่มีแรงแม้แต่จะยกแขน
ซือซี่ก้มหน้า น้ำตาหยดลงพื้นอย่างห้ามไม่อยู่!
ความยินดีที่รอดตายกับความหวาดกลัวหลังเผชิญวิกฤตถาโถมเข้าใส่อารมณ์ไม่หยุด เธอสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าตัวเองเกือบตายไปแล้ว!
เธอนั่งพักอยู่บนพื้นครู่ใหญ่ กว่าจะหยิบน้ำออกจากกระเป๋าเป้ขึ้นมาจิบทีละน้อย
น้ำเย็นฉ่ำไหลผ่านลำคอที่แห้งผาก ช่วยหล่อเลี้ยงร่างกายและปลอบประโลมจิตใจ
เมื่อเรี่ยวแรงฟื้นกลับมาบ้าง ซือซี่ก็ลุกขึ้น มุ่งหน้าไปยังเซฟเฮาส์
เมื่อครู่เถาวัลย์กินเลือดทำให้เสียเวลาไปมาก แถมยังต้องเดินอ้อมกลับมาอีก ซือซี่ไม่กล้าชักช้า จึงเร่งฝีเท้าเงียบ ๆ
ระหว่างทางกลับ ทุกอย่างราบรื่นกว่ามาก ไม่เพียงไม่พบอันตรายใด ๆ อีก ซือซี่ยังเก็บกล่องสีน้ำเงินได้สองใบกับกล่องสีเขียวอีกหนึ่งใบ
ที่ทำให้เธอดีใจยิ่งกว่านั้นคือกล่องเสบียงที่ยังไม่ได้เปิดเหล่านี้ ไม่ว่าจะสีไหนก็เก็บรวมไว้ในช่องเดียวกันได้
ถึงอย่างนั้น ซือซี่ก็กลับถึงเซฟเฮาส์ตอนเกือบห้าโมงครึ่งแล้ว
วันนี้เหนื่อยเกินไป เธอไม่คิดจะทำอาหาร โชคดีที่ก่อนหน้านี้ทำเผื่อไว้เยอะ
ยังเหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมง ซือซี่จึงเตรียมเปิดกล่องเสบียง
เดิมทีคิดว่าจะค่อยแกะตอนกลางคืน แต่เธอกังวลว่าในกล่องเสบียงสีน้ำเงิน โดยเฉพาะสีม่วง อาจมีสัตว์ประหลาดอยู่ อีกทั้งยังไม่รู้ว่าถ้าสัตว์ประหลาดเข้ามาในเซฟเฮาส์จะเกิดอะไรขึ้น มันจะถูกเซฟเฮาส์ดีดออกไป หรือเธอต้องฆ่ามันในนั้นเอง?