【ผลไม้สลบเทพ: เมื่อขว้างลงพื้น จะทำให้สิ่งมีชีวิตทุกชนิดยกเว้นผู้ใช้หมดสติและขยับไม่ได้เป็นเวลา 5 วินาที】
แค่ 5 วินาทีก็มากพอให้เธอฆ่าพวกสัตว์ประหลาดได้แล้ว
นี่มันของช่วยชีวิตชัด ๆ
ซือซี่ไม่ได้ปฏิเสธ เธอรับมันไว้ ตอนนี้เธอยังอ่อนแอเกินไป จำเป็นต้องมีของชิ้นนี้จริง ๆ
“เธอไปได้ผลไม้นี่มาจากไหน?”
“อะไร อยากได้อีกเหรอ? ข้ามีแค่ลูกเดียว ตัวเองยังไม่ได้เก็บไว้เลย!”
“ฉันหมายถึง ผลไม้นี่ปลูกได้หรือเปล่า?”
อีกฝ่ายเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนส่งข้อความกลับมา “แนวคิดการพัฒนาอย่างยั่งยืนนี่ฝังหัวดีจริง ๆ น่าเสียดายที่ฉันได้มันมาจากการเปิดกล่อง”
ซือซี่ไม่ได้ผิดหวัง ของแบบนี้ใช่ว่าจะหาได้ง่าย ๆ เธอพูดกับหลู่ซื่อสิงซ้ำในสิ่งที่เคยบอกเค่อเล่อ “คราวหน้าเจอสัตว์ประหลาด ผลไม้ชนิดต่าง ๆ หรืออะไรที่คิดว่ากินได้ อย่าลืมถ่ายรูปส่งมาให้ฉันนะ”
“ทำไปทำไม?”
“เพื่อขับเคลื่อนการพัฒนาอย่างยั่งยืน”
“อะไร นอกจากปลูกผลไม้แล้ว ยังคิดจะเลี้ยงสัตว์ประหลาดด้วยหรือ?”
“ก็ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้”
ซือซี่ปิดช่องแชต แล้วแวะไปดูร้านค้าระบบอีกรอบ
เมื่อเทียบกับเซฟเฮาส์และป่าดงดิบแล้ว ร้านค้าระบบทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้กลับไปสู่สังคมยุคปัจจุบันในพริบตา—ถ้าไม่มีหุ่นไล่กาตัวนั้นอยู่ด้วย
ซือซี่มองราคาสินค้า ของใช้ประจำวันถูกกว่าอาหารมาก แต่เธอก็ยังซื้อไม่ไหว
แชมพูขวดเล็กขวดหนึ่งราคา 100 เหรียญใบเขียว ครีมอาบน้ำราคา 80 เหรียญใบเขียว ส่วนสบู่กับผ้าขนหนูถูกกว่าหน่อย แค่ 20 เหรียญใบเขียว—ราคาเท่ากับสัตว์ประหลาดตัวเล็กสองตัว ซือซี่คำนวณในใจ
ตอนนี้เธอมีเหรียญใบเขียวอยู่แค่ 70 เหรียญ