“โอ๊ย น่าเสียดายจริง ๆ ทำเลร้านนั้นดีสุด ๆ ไปเลย ถ้าเจ้าของเดิมไม่ได้ลำบากเรื่องที่บ้านก็คงไม่ยอมเซ้งกิจการให้คนอื่นหรอก”
“แต่หนูอย่าเพิ่งท้อไปนะ แถวนี้มีร้านให้เช่าไม่น้อย ลองหาดูอีกหน่อย เดี๋ยวก็เจอที่ถูกใจเอง”
เจ้าของร้านตบไหล่ตี้จืออิงเบา ๆ เพื่อปลอบใจ
“หนูบอกว่าจะเปิดร้านดอกไม้ใช่ไหม”
“ใช่ค่ะ”
“งั้นเอาอย่างนี้ ป้ายให้เช่าหน้าร้านพวกนั้นหลายร้านเพิ่งติดเมื่อสองสามวันนี้เอง น่าจะยังไม่มีคนเช่า หนูลองไปดูได้เลย ถ้าชอบที่ไหนก็เซ็นสัญญาเลยนะ อย่าปล่อยให้คนอื่นแย่งไปก่อน”
ได้ยินดังนั้น ตี้จืออิงก็ดีใจขึ้นมา แต่แล้วก็ลำบากใจเล็กน้อย “ป้าคะ หนูไม่ค่อยคุ้นกับแถวนี้ แล้วก็ไม่มีรถด้วยค่ะ”
“จะหาแต่ละร้านคงไม่ค่อยสะดวก...”
แถวนี้เป็นถนนการค้า ร้านรวงตกแต่งไปในรูปแบบเดียวกัน มองแวบเดียวแทบแยกทิศเหนือใต้ไม่ออก หากไม่มีคนคุ้นเคยพาไปด้วยก็คงตาลายได้ง่าย ๆ
ป้าหลินย่อมรู้เรื่องนี้ดี “นั่นสิ ไม่ค่อยสะดวกจริง ๆ มีตั้งหลายที่ จะให้วิ่งไปวิ่งมาก็ไม่ง่ายเลย”
ขณะที่ตี้จืออิงกำลังทำอะไรไม่ถูก เจ้าของร้านก็หันซ้ายหันขวาอย่างกะทันหัน พอเห็นชายหนุ่มคนหนึ่ง เธอก็ตัดสินใจได้ทันที “มีแล้ว!”
ตี้จืออิงงุนงงไปหมด
มีอะไรแล้ว?
เจ้าของร้านกวักมือเรียก “เสี่ยวเซียง มานี่หน่อยสิ”
ชายหนุ่มสวมชุดไรเดอร์สีน้ำเงิน กำลังมารับเดลิเวอรี พอได้ยินเสียงเรียกก็เดินเข้ามา
เขาทักทายอย่างว่าง่าย “สวัสดีครับ ป้าหลิน”
“อ้าว เสี่ยวจวี่ วันนี้ยุ่งไหม ออร์เดอร์เยอะหรือเปล่า”