โอกาสแบบนี้หายากนัก พลาดไม่ได้เด็ดขาด
ตั้งแต่เสิ่นจิ้งจื้อย้ายมาอยู่ห้อง 2401 ก็ลึกลับหาตัวจับยาก ผ่านมาตั้งหลายวันแล้ว แต่เคยเจอกันในลิฟต์แค่ครั้งเดียว
จนถึงตอนนี้ก็ยังหาโอกาสเข้าหาเขาไม่ได้เลย
ตี้จืออิงวิ่งหอบแฮกมาถึงสิงเฉิงอี้เฮ่า สิ่งที่เห็นคือประตูลิฟต์ซึ่งกำลังปิดลงช้า ๆ
“อะไรเนี่ย! รีบแทบตาย สุดท้ายก็ยังพลาดจนได้!”
“เสิ่นจิ้งจื้อหายวับไปต่อหน้าต่อตาแบบนี้เลยเหรอ!”
ตี้จืออิงกดเรียกลิฟต์ข้าง ๆ อย่างห่อเหี่ยว
ในลิฟต์ เสิ่นจิ้งจื้อกำลังไถโทรศัพท์ หน้าจอที่เปิดอยู่คือโพสต์ในวีแชทที่หนิงอานหยวนเพิ่งลง
[คืนนี้ไปกินข้าวกับเพื่อนร่วมห้องมา มีความสุขสุด ๆ ^_^]
[รูปภาพเก้าช่อง]
ในรูป หญิงสาวสวมกี่เพ้าที่เขาซื้อให้
สีเงินขาว เข้ากับเธอมาก
เมื่อนึกถึงเงาร่างที่เห็นผ่านช่องประตูลิฟต์ซึ่งกำลังจะปิดเมื่อครู่ เสิ่นจิ้งจื้อก็เปิดหน้าต่างแชทกับหนิงอานหยวน
“คุณอยู่ไหน”
อีกฝ่ายตอบกลับทันที “พี่จื้อเจ้า หนูอยู่หอค่ะ”
ราวกับกลัวว่าเสิ่นจิ้งจื้อจะไม่เชื่อ หนิงอานหยวนส่งรูปที่มีลายน้ำระบุเวลามาให้ เพื่อพิสูจน์ว่าเธออยู่ที่หอจริง ๆ
เสิ่นจิ้งจื้อหรี่ตามอง
หรือว่าเขาจะตาฝาดไปเอง?
อีกด้านหนึ่ง มู่เฉินกลับถึงบ้านด้วยอารมณ์หดหู่ แล้วก็เปิดวีแชทของหนิงอานหยวนขึ้นมาดูเช่นกัน
บัญชีที่เขาเพิ่งเพิ่มเป็นเพื่อนเมื่อครู่ยังไม่ได้เปิดใช้หน้าโพสต์ส่วนตัวด้วยซ้ำ
เขาจึงต้องสลับไปดูหน้าโพสต์ส่วนตัวจากบัญชีที่ใช้คุยกับเธอออนไลน์แทน
เป็นอย่างที่คิด หน้าโพสต์ส่วนตัวของบัญชีนี้ยังคึกคักเหมือนเคย