ตอนเที่ยง พอได้ยินเสียงเคาะประตู ตี้จืออิงก็รู้ว่าได้เวลาอาหารอีกแล้ว
เธอเปิดประตูออกมา สิ่งแรกที่เห็นคือเซียงจวี่ซึ่งถือกล่องข้าวอยู่
ช่วงนี้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่พัฒนาไปอย่างก้าวกระโดด ทำให้ต่างฝ่ายต่างรู้จักกันมากขึ้นไม่น้อย
เซียงจวี่รู้ว่าเธอมักขี้เกียจทำอาหารจนไม่ยอมกินข้าว จึงทำอาหารสามมื้อแล้วเอามาส่งให้ทุกวัน
ช่วงนี้ถูกป้อนอาหารทุกวันจนตี้จืออิงแทบจะกินจนฝังใจไปแล้ว
แม้อาหารที่เซียงจวี่ทำจะอร่อยมาก แต่เธอก็ทนไม่ไหวจริง ๆ
เธอเป็นคนที่ไม่ค่อยอยากอาหาร
บางครั้งก็ไม่อยากกินเลยสักนิด แต่ช่วงนี้อากาศร้อนขนาดนี้ ถ้าอาหารมาถึงแล้วไม่กินก็จะเสีย
เธอไม่อยากทิ้งของให้เสียเปล่า จึงได้แต่ฝืนกินด้วยสีหน้าอมทุกข์
เพื่อให้เซียงจวี่มีความสุข เธอยังต้องแสร้งทำเป็นชอบกินมาก “เซียงจวี่ วันนี้ทำของอร่อยอะไรมาเหรอ?”
เซียงจวี่เปิดกล่องข้าว กลิ่นหอมก็ลอยมาแตะจมูก “วันนี้มีมันฝรั่งซอยผัดเปรี้ยวหวาน ซี่โครงหมูผัดเผ็ด แล้วก็ซุปปลาเต้าหู้”
“หอมจังเลย ขอบคุณนะ”
“ฉันโอนเงินไปให้แล้ว รับไว้ด้วยนะ”
เซียงจวี่ไม่ได้ปฏิเสธ เขารับเงินไปทันที
หลังจากใช้เวลาด้วยกันมาหลายวัน เขาก็รู้ว่าถ้าไม่รับเงิน เธอจะไม่พอใจ
เห็นเธอเริ่มกินแล้ว เซียงจวี่ก็เตรียมตัวกลับ “ฉันไปทำงานก่อนนะ กินเสร็จแล้ววางชามกับตะเกียบไว้ได้เลย เดี๋ยวฉันกลับมาล้างเอง”
เขาต้องรีบหาเงินให้ได้มากขึ้น จะได้ขยับเข้าใกล้อิ่งอิ่งให้เร็วที่สุด
เธอลำบากมาก ใกล้เรียนจบแล้วก็ต้องเร่งทำวิทยานิพนธ์ ตอนนี้ยังต้องทำแบบออกแบบให้ร้านดอกไม้ควบคู่ไปด้วย ใช้สมองไม่น้อยเลย